ประชาธิปไตยตัวเป็นๆ | คมชัดลึก

              ผมเชื่อว่าไม่มีพี่น้องคนไทยคนไหนที่อยากจะเห็นบ้านเมืองของเราตกอยู่ในสภาพของความแตกแยก สับสนและน่าอกสั่นขวัญแขวน และก็ไม่มีพี่น้องคนไทยคนไหนที่อยากจับอาวุธขึ้นต่อสู้กันเองเพียงเพราะความคิดเห็นทางการเมืองที่แตกต่างกัน หรือเพื่อสนับสนุนนักการเมืองคนใดคนหนึ่ง รวมทั้งผมก็ยังเชื่อว่าคนไทยเรานั้นยังพอที่จะพูดจากันได้ เพียงแต่ให้การพูดนั้น เป็นเรื่องของเหตุผล ด้วยความสุภาพ และรับฟังความคิดเห็นที่แตกต่างกัน เพราะจริงๆ แล้วนั้น ย่อมไม่มีปุถุชนคนไหนที่คิดถูก ทำถูก หรือพูดถูกไปทุกเรื่อง แต่มนุษย์ก็สามารถที่จะปรับปรุงความคิด การกระทำ และคำพูดของตนเองได้ เมื่อได้รับข้อมูลข่าวสารที่ถูกต้องและเป็นจริงหรือลึกซึ้งกว่าในภายหลัง

              ผมยังเชื่อด้วยว่า ไม่มีคนไทยคนไหนที่อยากจะเห็นการเมืองไทยที่เล่นกันนอกกฎเกณฑ์กติกา ไม่เป็นสุภาพบุรุษ ไม่เคารพในความถูกต้อง หรือแสวงหาประโยชน์ใส่ตน และเชื่อว่าคนไทยอยากที่จะเห็นรัฐสภาเป็นสถานที่อันทรงเกียรติ มีสมาชิกที่ควรค่าแก่การเป็นตัวแทนของประชาชน มีรัฐบาลที่มีความรู้ ความสามารถ มีวิสัยทัศน์ มีความเชี่ยวชาญช่ำชองในภารกิจ มีความรับผิดชอบ อุทิศตัวให้แก่บ้านเมืองอย่างแท้จริง และรับฟังเสียงของประชาชน

              ประชาธิปไตยที่ต่างคนต่างก็เรียกร้องร่ำหานั้น แท้จริงแล้วมันไม่ได้อยู่ในตำราเรียนที่พูดถึงระบอบการปกครองของไทย ไม่ได้อยู่ในรัฐธรรมนูญ และไม่ได้อยู่ที่การเลือกตั้ง หรือมีรัฐบาลที่มาจากเสียงข้างมาก หากอยู่ที่ตัวของประชาชนทุกคนว่ามีความเป็นประชาธิปไตยหรือไม่ และรู้จักประชาธิปไตยอย่างถ่องแท้เพียงไร เพราะหากประชาชนรู้จักและมีความเป็นประชาธิปไตยเพียงพอ ก็ย่อมทำให้บ้านเมืองดำเนินไปตามครรลองของประชาธิปไตย และควบคุมเกมการเมืองให้อยู่ในกติกาได้โดยปริยาย

              เราคงต้องตั้งคำถามถามตัวเองว่า การเมืองไทยในทุกวันนี้ที่บอกว่าเป็นไปตามระบอบประชาธิปไตยนั้น เราเป็นประชาธิปไตยกันจริงๆ หรือไม่? ประชาชนมีสิทธิมีเสียงในฐานะเจ้าของอำนาจอธิปไตยจริงหรือไม่? หรืออำนาจนั้นอยู่ในมือของนักการเมืองเพียงบางคน? และที่สำคัญไปกว่านั้นก็คือ บรรดานักการเมืองทั้งที่นั่งในสภาและทำเนียบรัฐบาล มีความเลื่อมใสในประชาธิปไตยจริงจังเพียงไร? หรือประชาธิปไตยในความคิดของคนเหล่านั้น เป็นเพียงแค่ฉลากสวยหรูที่ใช้ปิดขวดยาพิษ ยาเสพติด ยาปลอม หรือยาที่ไม่มีคุณภาพ ซึ่งหลอกให้ประชาชนดื่มกินไปวันๆ ขณะที่พวกเขาตักตวงน้ำอมฤตไปเสพกัน ไปดื่มกันอย่างชุมฉ่ำ

              ผมมีความเชื่อว่า ถ้าเราอยากได้มะม่วงดีๆ สักต้น เราก็จะต้องออกแรงปลูกและดูแลรักษาเอง เพราะแค่ความ “อยากได้” ไม่สามารถทำให้มะม่วงงอกขึ้นมาในอากาศได้ ถ้าเราไม่รดน้ำใส่ปุ๋ย มะม่วงของเราก็จะแคระแกร็น และหากเราไม่คอยดูแล หญ้าและวัชพืชก็จะแย่งอาหารจากต้นมะม่วงที่เราปลูก หรือหากปล่อยโคนต้นให้รกเรื้อก็จะกลายเป็นที่อยู่อาศัยของอสรพิษและสัตว์ร้ายอื่นๆ ที่เป็นอันตรายต่อตัวเราเอง

              ประชาธิปไตยก็เหมือนมะม่วงแหละครับ อยากจะกินมะม่วง แต่ไม่ลงมือทำอะไรด้วยตนเอง ชาตินี้ก็คงไม่ได้กินมะม่วงอย่างใจหวัง หรือบางครั้งก็อาจจะเจอนักมายากลมาแสดงการปลูกมะม่วงในกระถางแล้วออกลูกได้ในพริบตาให้ตื่นเต้นเล่น แต่จริงๆ แล้ว นักมายากลก็คือนักมายากล ที่ทำได้แค่เล่นกลลวงตาเท่านั้นแหละครับ ไม่มีทางที่จะปลูกมะม่วงจริงๆ ได้เลย

              คุณผู้อ่านมีความเชื่อเหมือนกับผมไหมครับ?