ยอดขุนพลที่โลกไม่ลืม(1) | คมชัดลึก

 

                             สมัยที่ยังอยู่ในแวดวงสื่อเวลาเดินทางไปแดนตระกูลเหงียนเวียดนามทีไร เพื่อนในวงการเดียวกันจะต้องลากตัวไปเคารพศพ ”ลุงโฮ” หรือ โฮ จิ มินห์ ทุกที และทุกครั้งก็จะพูดด้วยความภูมิใจเหมือนกับกำลังอวดสมบัติล้ำค่าหรือด้วยน้ำเสียงอันอบอุ่นเหมือนเวลาลูกหลานพูดถึงปู่ย่าตายายที่ยังอยู่เป็นมิ่งขวัญให้แก่ลูกหลานว่า “ท่านหว่อ เหงียน ยัป ยังอยู่นะ ท่านอายุยืนที่สุด”

                             หรือถ้าย้อนไกลไปก่อนหน้าเปลี่ยนศตวรรษใหม่เมื่อปี 2543 น้ำเสียงโอ้อวดก็จะเติมชื่อว่า “ท่านฝ่าม” หรือ ฟาม วัน ดง อดีตนายกรัฐมนตรีเวียดนามเหนือและนายกรัฐมนตรีคนแรกหลังรวมประเทศว่ายังมีชีวิตอยู่ แต่ ”ท่านฝ่าม” ก็ลาลับไปก่อนในช่วงเปลี่ยนศตวรรษใหม่พอดี

                             ทั้ง 2 คนนี้เปรียบเสมือนแขนซ้าย-ขวา หรือฝ่ายบุ๋น-ฝ่ายบู๊ คู่บุญบารมีของลุงโฮมาตลอดช่วงทำสงครามขับไล่เจ้าอาณานิคมฝรั่งเศสต่อเนื่องมาจนถึงขับไล่ทหารอเมริกันออกจากประเทศนี้

                             แต่ในฐานะนักข่าวสายข่าวต่างประเทศ ดิฉันออกจะรู้สึกสนิทสนมกับท่านฝ่ามมากกว่าเล็กน้อย เพราะต้องทำข่าวของท่านตลอดเวลา รวมไปถึงช่วงที่เดินทางเยือนไทยตอนที่ดิฉันเริ่มเข้ามาทำงานในแวดวงนี้ได้ไม่นานและไทยกับเวียดนามเพิ่งจะสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตกันได้แค่ปีสองปี ยังไม่สิ้นกลิ่นความระแวงแคลงใจต่อกันในฐานะที่เวียดนามเป็นพี่เบิ้มใหญ่ของ 3 ประเทศอินโดจีนที่ทยอยกันเปลี่ยนระบอบการปกครองเป็นสังคมนิยม จนอาจเป็นภัยคุกคามความมั่นคงของแดนดินถิ่นเจ้าพระยาตามทฤษฎีโดมิโนของอดีตประธานาธิบดีดไวต์ ดี. ไอเซนฮาว

                             ส่วนท่านหว่อ เหงียน ยัปนั้น คนไทยในยุคดิฉันรู้จักท่านในชื่อของ โว เหงียน เกี๊ยบ วีรบุรุษเดียน เบียน ฟู และวีรบุรุษผู้พิชิตกองทัพอันยิ่งใหญ่ของสองมหาอำนาจทั้งฝรั่งเศสและสหรัฐอย่างไม่มีใครเทียมทานได้ กระทั่งได้รับสมญาว่า ”นโปเลียนแดง”

                             ถือเป็นขุนทหารผู้ยิ่งใหญ่ในช่วงสงครามประชาชนพอๆ กับชื่อของนายพลแมคอาเธอร์แห่งสหรัฐ นายพลรอมเมลแห่งเยอรมนี เจ้าของตำนาน "จิ้งจอกทะเลทราย" ผู้บัญชากองกำลังผสมเยอรมัน-อิตาเลียนในกองทัพแอฟริกาเหนือ แต่เพราะความใจแคบของตะวันตกจึงพยายามทำเป็นลืมเลือนชื่อของนายพลแห่งบูรพาทิศผู้นี้ เพราะไม่อยากตอกย้ำปมด้อยที่พ่ายแพ้นายทหารผู้ไม่เคยผ่านโรงเรียนทหารแม้แต่แห่งเดียว อาศัยการเรียนรู้จากประสบการณ์จริงในการทำสงครามปลดปล่อยประเทศเท่านั้น

                             ยิ่งเวลาผ่านไป ดิฉันก็ยิ่งมองนายพลโว เหงียน เกี้ยบ ว่าเหมือนกับ ”โจว เอิน ไหล” ผู้พอใจที่จะยืนอยู่เบื้องหลังเหมา เจ๋อ ตุง ในฐานะบุรุษหมายเลขสองมากกว่าจะแข่งขันเทียบรัศมีว่าใครจะใหญ่กว่ากัน

 

 

---------------------

(นอกบ้านผ่านเมือง : ยอดขุนพลที่โลกไม่ลืม (1) : โดย...บุญรัตน์ อภิชาติไตรสรณ์)