ข่าว

กาแฟสูตรเด็ด ถูกใจจนขอแต่งงาน

กาแฟสูตรเด็ด ถูกใจจนขอแต่งงาน

19 ก.ย. 2556

กาแฟสูตรเด็ด ถูกใจจนขอแต่งงาน : คอลัมน์เขยฝรั่ง สะใภ้อินเตอร์ : โดย...เรื่อง-พงษ์พัฒน์ ไตรพิพัฒน์ / เรียบเรียง-เสาวลักษ์ คงภัคพูน

                ครอบครัวที่เดินไปจนสุดทาง ครองคู่ดูแลอยู่ด้วยกันถึงบั้นปลายชีวิต เป็นความฝัน ความหวังของผู้หญิงทุกคน แต่หากไม่เป็นเช่นนั้น สิ่งที่ควรทำคือ ทำใจ อย่าเหลียวหลัง และให้มองไปข้างหน้า ดังเช่นชีวิตคู่ของ "แป้ว" ณัฐกานต์ สมพานเพียง สาวศรีสะเกษ ที่แยกทางกันเดินกับสามีคนไทย แต่ก็ไม่ยอมแพ้

                แป้ว หอบลูกเล็ก 2 คน มุ่งหน้าไปหางานทำที่พัทยา โดยใช้ใบอนุปริญญา สาขานาฏศิลป์เป็นใบเบิกทาง ได้ทำงานเป็นครูที่โรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง เงินเดือนไม่ถึงหมื่น สำหรับสามปากท้อง ไหนจะค่าห้องเช่า ค่าเล่าเรียน ก็ยังชักหน้าไม่ถึงหลัง บางเดือนต้องผัดผ่อนค้างจ่ายค่าห้องเช่า ทำงานก็ไม่สนุก คิดถึงแต่ว่า วันนี้จะเอาเงินไหนซื้อกับข้าวให้ลูก ที่สุดแล้ว 8 ปีผ่านไป มองอย่างไรก็ไม่ก้าวหน้าไปกว่านี้ ตัดสินใจลาออกจากเรือจ้าง มาเป็นแคชเชียร์ร้านกาแฟ ตั้งใจจะเรียนรู้ธุรกิจ เผื่อวันข้างหน้าอาจได้เป็นเจ้าของกิจการ มีชีวิตที่รุ่งเรืองมีอนาคตมากกว่านี้

               "เป็นคนที่ทำอะไรทำจริง มีความตั้งใจสูง เจ้าของร้านชอบใจ สอนสูตรให้ชงกาแฟที่อร่อยที่สุดของร้านให้ ได้สูตรเด็ดมาก็มีการพัฒนาต่อด้วยตัวเอง กะเอาไว้มัดใจลูกค้า โดยเฉพาะชาวต่างชาติที่ชอบมานั่งดื่มกาแฟกันที่ร้าน หากรสชาติถูกปากก็จะได้ทิปงามตามไปด้วย แต่ได้ผลเกินคาด เมื่อลูกค้าฝรั่งร่างใหญ่คนหนึ่งเข้ามาดื่มกาแฟสุดฝีมือถึงกับชมว่า อร่อยมาก ไม่น่าเชื่อว่ากาแฟอร่อยๆ แก้วเดียวจะเป็นการสร้างความประทับใจจนที่สุดได้มาใช้ชีวิตคู่ด้วยกัน"

               "วิลเลี่ยม เมเลอร์" หรือ วิล อายุ 68 ปี ชาวอังกฤษ อาศัยอยู่ยังเมืองนอร์แธมป์ตัน ฝากตัวเป็นลูกค้าขาประจำของร้านกาแฟตั้งแต่วันนั้น นานวันความสนิทสนมก็มากขึ้น จากมานั่งดื่มกาแฟก็เริ่มชวนไปรับประทานอาหารหลังเลิกงาน มีทั้งไปเป็นกลุ่มและไปสองต่อสอง

               เมื่อไปกินข้าวด้วยกันบ่อยครั้ง "แป้ว" เริ่มมีปัญหาในการใช้ชีวิต เพราะต้องฝากคนข้างห้องช่วยดูแลลูกสองคนเวลาที่แม่ยังกลับไม่ถึงบ้าน ที่สุดก็บอกกับวิลและปฏิเสธการไปรับประทานอาหารหลังเลิกงาน เปลี่ยนเป็นไปส่งที่ห้องแทน ทำได้ระยะหนึ่งก็เอ่ยปากว่า

                "คุณได้เงินเดือนเท่าไหร่ที่มาเป็นลูกจ้างที่ร้านนี้ หากผมจะจ้างคุณไปเป็นแม่บ้าน ดูแลบ้านพัก ทำความสะอาดบ้าน ทำกับข้าว และชงกาแฟสูตรอร่อยให้ดื่มทุกวัน จะขัดข้องไหม"

                แป้วไปปรึกษานายจ้าง ซึ่งก็แสดงความยินดีด้วยที่ได้งานใหม่ สบายๆ แถมได้ค่าจ้างเพิ่มขึ้น จึงตอบตกลงทำงานเป็นแม่บ้านให้นายจ้างฝรั่งตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา และได้ไปรับประทานอาหารด้วยกันบ่อยครั้ง ทั้งมื้อกลางวันและเย็น

               วันหนึ่งแป้วทำสีหน้าไม่ค่อยดีในยามที่นายวิลจะชวนไปกินข้าวเย็นนอกบ้าน เพราะวันนั้นแป้วต้องฝากลูกกับเพื่อนข้างห้องอีกแล้ว ซึ่งมันบ่อยมาก

                วิลจึงเอ่ยปากว่า "หากจะขอให้แป้วเอาลูกมาอยู่ที่บ้าน แล้วย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกันที่บ้านเลยจะสะดวกไหม เพราะบ้านก็กว้างขวาง ลูกๆ ก็มาเล่นอยู่บ่อยๆ ในช่วงวันเสาร์-วันอาทิตย์"

                แป้วอึ้ง ไม่มีคำตอบ ฝ่ายวิลก็ไม่เลิกละ ตามไปที่ห้องเช่า และไปสอบถามกับลูกทั้งสองคนที่เริ่มคุ้นกันแล้ว เด็กๆ ได้ยินรีบตกลงทันที สุดท้ายก็ได้ย้ายมาอาศัยอยู่บ้านนายวิล

                "จากวันนั้นเราเหมือนครอบครัวเดียวกัน ลูกๆ เข้ากับนายวิลได้เป็นอย่างดี วันเสาร์-อาทิตย์ เขาก็มักจะพาไปเที่ยวทะเลบ้าง เที่ยวตามห้างบ้าง และมักจะซื้อเสื้อผ้าดีๆ ให้ทุกคน บอกว่าอยากให้แต่งตัวสวยๆ ที่สุดก็เอ่ยปากบอกรัก และบอกให้พาไปหาพ่อแม่ที่บ้านเกิดใน อ.อุทุมพรพิสัย จ.ศรีสะเกษ"

               การเดินทางมาบ้านนอก ถนนหนทางยังสัญจรไปมาลำบาก แต่กลับเป็นที่ถูกใจของฝรั่ง เมื่อเห็นความเป็นอยู่ของคนชนบท ชีวิตไม่เร่งรีบ เจอหน้ายิ้มแย้มทักทายกัน เป็นความประทับใจอย่างมากทันทีที่เหยียบย่างเข้าหมู่บ้าน โดยเฉพาะบรรดาญาติพี่น้อง โอบอ้อมอารี มีน้ำใจ ทักทายให้เกียรติวิลมาก เขาตัดสินใจขอฝากชีวิตไว้ที่บ้านนอกแห่งนี้ ไว้กับสาวคนรักที่เขาพิสูจน์แล้วว่า จะสามารถดูแลกันและกันตลอดไป

                เขาสารภาพรักกับเธออย่างจริงจังอีกครั้ง และนั่งนิ่งรอคำตอบ ซึ่งตอนนั้นแป้วรักวิลไปแล้วเช่นกัน ด้วยความดี ความมีน้ำใจ และการเอาใจใส่ของวิลที่ดีต่อเธอและครอบครัว ไม่รังเกียจเรือพ่วงสองลำ กลับดูแลรักเหมือนเป็นลูกแท้ๆ แป้วตอบรับรัก นั่นทำให้วิลยิ้มแก้มปริ บอกทุกคนว่าจะขอแต่งงานและใช้ชีวิตที่นี่

                เมื่อย้ายกลับมาอยู่บ้าน วิลบอกหาที่ปลูกบ้านสำหรับครอบครัวเรา อยากมีบ้านอยู่บ้านนอกที่ อ.อุทุมพรพิสัยแห่งนี้ ซึ่งก็พอดีกับที่หมู่บ้านเขาขายที่เราก็เลยซื้อไว้ และสร้างบ้านหลังเล็กๆ ชั้นเดียวไว้ให้ครอบครัวเรา ย้ายลูกๆ กลับมาเรียนที่อุทุมพรพิสัยและตัวเมืองศรีสะเกษ วิลดูแลแป้วในฐานะพ่อบ้าน ไม่ยอมให้ออกไปทำงานที่ไหน บอกกับภรรยาว่า มีหน้าที่ดูแลลูกและดูแลสามีให้ดีที่สุด และวิลก็จะอยู่กับแป้วที่เมืองไทยนี้ไปตลอดจนกว่าชีวิตจะหาไม่

               
..................................

(กาแฟสูตรเด็ด ถูกใจจนขอแต่งงาน : คอลัมน์เขยฝรั่ง สะใภ้อินเตอร์ : โดย...เรื่อง-พงษ์พัฒน์ ไตรพิพัฒน์ / เรียบเรียง-เสาวลักษ์ คงภัคพูน)