แค่เห็น'รูป'ก็รักเลย | คมชัดลึก

                เมื่อเรียนจบในชั้นประถมศึกษาที่ จ.ขอนแก่น "ไพรินทร์ เพียช้าย" สาวเมืองพล ก็ตัดสินใจเก็บเสื้อผ้าเข้ามาทำงานเป็นพี่เลี้ยงเด็กที่กรุงเทพมหานคร พอเป็นสาวเต็มตัวมีบัตรประชาชนก็เปลี่ยนไปทำงานเป็นสาวโรงงานทอผ้า จนมาทำงานตัดเย็บที่ห้องเสื้อสายใย ที่น้าสาวเป็นเจ้าของ

               ระหว่างนี้นอกจากทำงานแล้วก็ใช้ชีวิตตามประสาวัยรุ่นอยู่นานหลายปี จนเป็นสาวแรกรุ่นอายุ 24 ปี น้าจึงเป็นแม่สื่อแนะนำให้รู้จักกับหนุ่มชาวฟินแลนด์ ที่ชื่อว่า "เร็ว ริคฮาร์ด"

               "ประมาณปี 2548 เป็นสาวเย็บผ้าอยู่ที่ห้องเสื้อของน้าอยู่แถวรามอินทรา รู้จักกับ "คุณเร็ว" จากการแนะนำของเพื่อนน้า ที่ไปมีครอบครัวอยู่ที่ประเทศฟินแลนด์ เขารู้จักกัน น้าสาวเราก็จะเคยเจอเขามาก่อน ก็บอกว่า เขาเป็นคนดี ส่วนเพื่อนของน้าก็เอารูปสาวๆ ให้เขาดูหลายคน แต่เขาก็ไม่เคยตัดสินใจไปดูตัวใคร จนมาเห็นภาพถ่ายของเรา แล้วบอกว่า สนใจมาก ตัดสินใจเดินทางมาประเทศไทยเพื่อทำความรู้จักกัน"

                เร็ว ริคฮาร์ด ตัดสินใจเดินทางมาประเทศไทยพร้อมกับเพื่อนของน้าสาว ที่สำคัญมาเพื่อดูตัวและทำความรู้จักกับหญิงสาวในภาพถ่าย ที่สะกดใจของเขาได้ตั้งแต่แรกเห็น และถือเป็นการใช้เวลาครั้งแรกที่เมืองไทยในการท่องเที่ยวพักผ่อนในช่วงวันหยุด

               วันที่เร็วเดินทางมาถึงเมืองไทย ไพรินทร์ไปรอรับที่สนามบินดอนเมือง จนทันทีที่เจอกัน ทั้งสองคนได้แต่ทักทายกันเพียงเล็กน้อย เพราะต่างก็ไม่สามารถสื่อสารภาษาอังกฤษกันได้เลย การพูดคุยแต่ละครั้งจึงมีเพื่อนของน้าสาวช่วยเป็นล่ามแปลภาษาฟินแลนด์ให้ แต่น้าสาวยังไม่ให้ไปเที่ยวกันตามลำพัง เพราะเกรงว่าหลานจะเสียหาย หากฝ่ายชายตัดสินใจแล้วว่าจะรักชอบกันจริงจะต้องทำตามประเพณีของไทย โดยให้ผู้ใหญ่รับรู้ เร็วจึงตัดสินใจขอหมั้นไว้ก่อน

               "น้าสาวหัวโบราณ หลังจากเห็นว่าฝ่ายชายเขารักเราจริง และขอหมั้นไว้ก่อน จึงค่อยให้ไปไหนมาไหนด้วยกัน จากนั้นก็เดินทางกลับบ้านไปผูกข้อไม้ข้อมือตามประเพณี ถือว่าผู้ใหญ่รับรู้ แม่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ร่วมยินดีกับเราทั้งคู่ จากนั้นก็จัดงานแต่งงานที่ประเทศไทย แต่ยังไม่ได้จดทะเบียนกัน จนได้เดินทางมาอยู่ที่ประเทศฟินแลนด์คุณเร็วจึงพาไปจดทะเบียนสมรส"

                เร็วเดินทางกลับไปทำงานที่ฟินแลนด์ เขาติดต่อคนรักทั้งทางโทรศัพท์และจดหมาย พร้อมกับส่งหนังสือดิกชันนารีภาษาฟินแลนด์มาให้คนรักเตรียมตัวก่อนที่จะเดินทางมาใช้ชีวิตปักหลักอยู่ด้วยกันที่ต่างแดน

                2 ปีที่คบหาดูใจกัน พร้อมกับทำเรื่องขอเดินทางไปอยู่ต่างประเทศทั้งคู่จดทะเบียนสมรสกันที่ฟินแลนด์

               กว่า 8 ปีแล้วที่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ไพรินทร์มักจะถามเสมอว่า ทำไมจึงเลือกเธอเป็นคู่ชีวิต ทั้งที่เขามีผู้หญิงเข้ามาให้เลือกมากมาย คำตอบที่ได้คือ "ฉันไม่รู้"

                สำหรับไพรินทร์แล้ว การเจอกันครั้งแรกไม่ได้ทำให้เธอตกหลุมรักเขาในทันที แต่ความดี ความสม่ำเสมอและการดูแลเอาใจใส่อย่างดี ที่ทำให้รักสามีมากขึ้น

                การใช้ชีวิตที่ต่างประเทศไม่ใช่เรื่องง่ายนัก เพราะไพรินทร์ต้องมาเริ่มต้นใหม่ ทั้งการปรับตัวให้เข้ากับสังคม ชีวิตความเป็นอยู่ที่ต่างจากเดิม ต้องเริ่มเรียนภาษาฟินแลนด์เพื่อใช้สื่อสารกับสามี รวมถึงครอบครัว เพื่อนบ้าน ต้องเรียนรู้ขนบธรรมเนียมวัฒนธรรมประเพณีของชาวฟินแลนด์ให้มากที่สุด

               "ภาษาฟินแลนด์เป็นเรื่องยากมาก เพราะเราต้องมาเริ่มเรียนใหม่ทั้งหมด รองลงมาเป็นเรื่องสภาพอากาศจากบ้านเราที่ร้อนๆ มาเจออากาศหนาว ที่นี่ก็ต้องปรับตัวกันแทบแย่ คนที่นี่ไม่ชอบกลิ่นอาหารฉุนๆ พอจะทำอาหารก็จะถามทุกครั้ง หรือไม่ก็เราต้องไปปรุงนอกบ้าน แต่คนไทยเราเก่ง ดัดแปลงกันได้ ก็ค่อยปรับตัวการใช้ชีวิตกันไป"

               สำหรับประเทศฟินแลนด์แล้ว ถือว่ามีคนไทยเดินทางมาทำงานเยอะมาก โดยเฉพาะช่วงเก็บผลไม้ป่า ที่จะเช่าเหมาลำเครื่องบินเดินทางกันมา ส่วนใหญ่ต้องกู้หนี้ยืมสินหาเงินเดินทางมาทำงานกัน ถ้าโชคดีก็ได้เงิน บางคนโชคร้ายไปตายในป่าก็มี เขาก็ว่าคนไทยขยัน มาทำงานที่นี่ก็ไม่ใช่ว่าจะได้เงินเป็นกอบเป็นกำเสมอไป บางคนก็มามีครอบครัวเจอคนดีก็ช่วยกันทำมาหากิน เจอคนไม่มีงานทำก็โชคร้าย บางรายต้องหย่าเลิกรากันไปมีครอบครัวใหม่

                "ส่วนที่คิดว่ามีสามีฝรั่งแล้วจะสบาย ไม่ต้องทำงานนั้น อาจจะมีบ้าง แต่ก็ไม่ได้มีให้เห็นบ่อยนัก บางคนได้สามีมีเงิน มีฐานะก็จริง แต่ก็ต้องทำงาน เพราะเขาก็ไม่ได้แบ่งมาให้ใช้ ทุกคนยังต้องช่วยกันทำงานสร้างครอบครัว ชีวิตสะใภ้อินเตอร์ในต่างแดนจึงไม่ได้สุขสบายเหมือนที่หลายคนคิดฝันกัน เพราะต่างคนก็ต่างต้องทำงานไม่ต่างจากครอบครัวทั่วไป"

                ทุกวันนี้ทั้งคู่ปักหลักสร้างครอบครัวอยู่ที่เมืองกาลาโยกิ ประเทศฟินแลนด์ มีลูกชายวัย 2 ขวบ ด.ช.วินเล่ะ ริคฮาร์ด คอยเป็นโซ่ทองคล้องใจ มาเติมเต็มครอบครัวให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น ทั้งคู่ตั้งใจเลี้ยงลูกชายให้เรียนรู้ทั้งสองวัฒนธรรม ส่วนลูกชายจะเลือกเรียน เลือกใช้ชีวิตอยู่ที่ไหนก็ตามใจ ขอให้ลูกเป็นคนดีก็พอ

               ความรัก ความเอาใจใส่ที่ต่างมีให้กัน พัฒนาจากรักแรกพบมาเป็นรักแท้ จนถึงวันนี้นอกจากความรักแล้ว ยังมีความเป็นห่วงเวลาที่สามีเดินทางไปธุระไกลบ้าน เรื่องทะเลาะกันก็มีบ้าง ส่วนใหญ่เป็นเรื่องเล็กน้อยค่อยคุย ค่อยปรับ เธอบอกว่าถือว่าโชคดีที่ได้คนที่ดีมาเป็นสามี

 

.............................

(แค่เห็น'รูป'ก็รักเลย : คอลัมน์เขยฝรั่ง สะใภ้อินเตอร์ : โดย...เรื่อง-กวินทรา ใจซื่อ // เรียบเรียง-เสาวลักษ์ คงภัคพูน )