บันทึกนาทีชีวิต1ในนักเรียนไทยในไคโร | คมชัดลึก

 

                             "เหมือนโลกหยุดหมุน นาทีนั้นรู้สึกได้ว่า มีปลายปากกระบอกปืนจ่ออยู่ด้านหลังผมที่กำลังหลบซ่อนตัว อยู่หลังรถเก๋งคันเก่าจอดริมทางเดิน พร้อมกับเสียงตะคอกสั่งผมให้ยื่นกล้องถ่ายรูปที่ได้แอบเก็บภาพเหตุการณ์ที่เจ้าหน้าที่ทหารกวาดต้อนและใช้อาวุธปราบปราม เพื่อสลายกลุ่มผู้ชุมนุมสนับสนุนอดีตประธานาธิบดีโมฮัมเหม็ด มอร์ซี นักศึกษาไทยคณะนิติศาสตร์ ปีที่ 3 วัย 25 ปี ซึ่งรู้จักดีในชื่อเล่นคิส ซึ่งได้เล่าด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นด้วยว่า ผมนึกถึงคำพูดของแม่ที่ได้โทรศัพท์มาหาทุกวันในช่วงที่เกิดเหตุการณ์ความไม่สงบในกรุงไคโร ขอให้ผมกลับบ้านที่ภาคใต้

                             นับเป็นความโชคดี คนที่ขู่เอากล้องผมไปเป็นรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัย เขาเพียงต้องการไม่ให้นำภาพเหตุการณ์ความรุนแรงที่เกิดขึ้นไปโพสต์ในสื่อสาธารณะ ก็เพื่อความปลอดภัยของตัวผมเอง เพราะในประเทศอียิปต์ ไม่ได้มีเพียงกลุ่มคู่ขัดแย้ง 2 กลุ่มเท่านั้น แต่ยังมีมือที่สาม และกลุ่มหัวรุนแรงอื่นๆ ที่หวังใช้เหตุการณ์นี้ปลุกปั่นเพิ่มระดับสถานการณ์ให้บานปลายไปอีก

                             ผมทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่นี้ ระหว่างเดินกลับบ้านพักที่อยู่ในมหาวิทยาลัย ยอมรับในความผิดพลาด ระหว่างที่ใช้โอกาสที่ทางมหาวิทยาลัยได้อนุญาตให้นักศึกษาเดินทางออกนอกมหาวิทยาลัยได้ 1 ชั่วโมง เพื่อไปถอนเงินและซื้ออาหารน้ำดื่มจากตลาดร้านค้าที่อยู่ใกล้เคียงมากักตุนไว้ แต่ความบ้าบิ่นและคึกคะนองของผม เกือบจะพรากชีวิตผมไปจากแม่สุดที่รัก

                             ผมไม่รีรอที่จะโทรศัพท์ขอลงทะเบียนเดินทางกลับประเทศไทย กับสมาคมนักเรียนไทยในไคโร ในพระบรมราชูปถัมภ์ เพื่อประสานกับสถานเอกอัครราชทูตไทย ณ กรุงไคโร ในการออกเอกสารเดินทางและจองที่นั่งเครื่องบินกลับประเทศ ในวันที่สองของเหตุการณ์ความไม่สงบในกรุงไคโร ที่ได้เริ่มเกิดขึ้นตั้งแต่วันที่ 15 สิงหาคม 2556 ซึ่งยังมีคนมาลงทะเบียนขอกลับไม่มากนัก

                             นี่คงเป็นความโชคดีของผมที่มีเหตุการณ์บางอย่างมาเตือนผมไว้ ขณะที่นักศึกษาไทยหลายคน ยังลังเลว่าจะกลับประเทศไทยดีหรือไม่ เนื่องจากส่วนใหญ่เป็นนักศึกษาที่มีความกังวลในเรื่องการเรียน บางคนกลัวถูกตัดสิทธิ์เรียนต่อ เนื่องจากได้รับทุนจากรัฐบาลอียิปต์ให้เดินทางมาเรียนที่นี้

                             สำหรับผมเคยผ่านช่วงเหตุการณ์ความรุนแรงในอียิปต์ เมื่อปี 2554 และต้องเดินทางกลับประเทศด้วยความจำใจ และครั้งนี้ เมื่อสถานการณ์กลับคืนสู่ความสงบ จะเดินทางกลับมาเรียนให้จบ เพราะเหลือเพียงปีเดียว ก็สามารถคว้าปริญญาได้แล้ว ผมหวังในใจว่า จะนำความรู้ไปพัฒนาและช่วยเหลือคนในพื้นที่ภาคใต้ แต่ประสบการณ์ที่เกิดขึ้นกับผม สอนได้ดีว่า จะดีชั่วขึ้นอยู่ที่ตัวเรา ไม่ใช่ปริญญา แต่อยู่ที่สำนึกที่ดี

 

 

-----------------------

(ที่นี่บัวแก้ว : บันทึกนาทีชีวิต 1 ในนักเรียนไทยในไคโร : โดย...นันทิดา พวงทอง)