ถามคนไทย
ถามคนไทย : วันเว้นวันจันทร์ พุธ ศุกร์กับประภัสสร เสวิกุล
สถานการณ์ในอียิปต์ในเวลานี้น่าเป็นห่วงอย่างยิ่ง เพราะทั้งฝ่ายผู้ชุมนุมประท้วงและฝ่ายทหารต่างก็ไม่มีใครยอมใคร โดยต่างฝ่ายต่างก็ถือว่าสิ่งที่ตนทำเป็นสิ่งที่ถูกต้อง ขณะที่อีกฝ่ายหนึ่งเห็นว่าไม่ถูกต้อง ดังนั้น จึงไม่มีหนทางอื่นนอกจากจะยืนยันสิ่งที่ตนคิดอย่างถึงที่สุด ซึ่งการดึงดันเช่นนี้เป็นเรื่องที่อันตรายมาก และมักจะจบลงด้วยเลือดเนื้อและชีวิตของทั้งสองฝ่าย พร้อมด้วยการแตกร้าวของคนในชาติที่ยากแก่การสมานให้คืนเป็นเนื้อเดียวได้ใหม่
คนเราที่อยู่รวมกันเป็นสังคมหรือเป็นประเทศชาตินั้น ย่อมประกอบด้วยคนหลายหมู่เหล่า ต่างที่มา ต่างพื้นฐาน ต่างผลประโยชน์ และต่างความคิด แต่ที่สามารถอยู่ด้วยกันได้ ก็เพราะทุกคนยอมรับในกติกาเดียวกัน ไม่ว่าจะเป็นกติกาทางศาสนา ทางกฎหมาย ทางสังคม หรือทางหมู่คณะ ซึ่งแน่นอนว่าไม่มีใครเห็นด้วยกับกติกาเหล่านั้นในทุกเรื่อง แต่ที่ไม่แสดงปฏิกิริยาใดๆ ออกมาอย่างโจ่งแจ้ง ก็เป็นด้วยคนหมู่เขายินยอมพร้อมใจเช่นนั้น ตนเพียงคนเดียวหรือกลุ่มเล็กๆ ย่อมไม่อาจจะคัดง้าง หรือไม่ปฏิบัติตามได้
แต่เมื่อใดก็ตาม ที่กฎเกณฑ์กติกานั้นเกิดความหละหลวมโลเล เกิดความไม่เป็นธรรมที่ชัดเจน หรือขัดกับความรู้สึกนึกคิดของคนหมู่มาก เมื่อนั้นกฎก็จะคลายความศักดิ์สิทธิ์ และคนก็จะเรียกร้องในสิ่งที่ตนต้องการ หรือคิดว่าถูกต้อง เมื่อนั้นล่ะครับที่บ้านเมืองจะลุกเป็นไฟ เพราะฝ่ายที่ถืออำนาจรักษากฎอยู่ก็จะไม่มีทางยอมรับการละเมิดกติกา ซึ่งจะส่งผลกระทบถึงความมั่นคงของตนเองหรอกครับ
สถานการณ์เช่นที่กำลังเกิดขึ้นในอียิปต์ขณะนี้ เคยเกิดขึ้นมาหลายครั้งหลายคราแล้วบนโลกใบนี้ นับตั้งแต่ครั้งอดีต แต่ก็น่าแปลกที่ไม่ค่อยจะมีใครจดจำได้ และก็มักปล่อยให้สถานการณ์ดำเนินไปจนถึงจุดจบของมันเสมอ ไม่ว่าจะเป็นสงครามกลางเมือง สงครามกองโจรที่ยืดเยื้อ การที่ผู้คุมอำนาจถูกสังหารหรือขับออกนอกประเทศ การปฏิวัติซ้อน การแทรกแซงจากประเทศภายนอกที่จ้องรอจังหวะอยู่แล้ว ด้วยข้ออ้างในเรื่องความมั่นคงในภูมิภาค หรือปกป้องสิทธิเสรีภาพของประชาชน ฯลฯ
ประเทศที่เผชิญกับเหตุการณ์ดังที่กล่าวมาแล้วนั้น แทบทุกประเทศจะแหลกลาญไม่มีชิ้นดี ต้องใช้เวลา เงินทอง และกำลังใจอย่างมหาศาลในการบูรณะฟื้นฟู และหลายประเทศก็แตกเป็นประเทศเล็กประเทศน้อยที่รวมกันไม่ติด และประเทศที่เกิดใหม่เหล่านี้ก็มีสภาพเหมือนเด็กอ่อนที่ไม่สามารถยืนด้วยตัวเองได้ ต้องคอยเกาะหรือพึ่งพิงประเทศมหาอำนาจที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือไปอีกนานแสนนาน
สิ่งที่น่าเวทนาอีกอย่างหนึ่งก็คือประชาชนจำนวนมากที่ต้องสูญเสียชีวิตของญาติพี่น้องเพื่อนฝูงไปในการสู้รบกันเอง ต้องพลัดที่นาคาที่อยู่ สูญเสียทรัพย์สมบัติ สูญเสียอนาคต และกลายเป็นผู้อพยพที่ไม่มีชาติของตัวเอง ไม่มีแผ่นดินที่จะเหยียบยืน ไม่มีเกียรติยศ ไม่มีศักดิ์ศรี ต้องอาศัยดินแดนของประเทศอื่น ต้องรอความช่วยเหลือจากต่างชาติ เพื่อประทังชีวิตและอาจจะสิ้นใจโดยปราศจากลูกหลานคอยดูใจ
ในชีวิตผมได้พบเห็นคนที่สิ้นบ้านสิ้นเมือง สิ้นวงศ์ตระกูล สิ้นเนื้อประดาตัว และสิ้นชาติ มาหลายครั้งหลายหนคนเหล่านั้นแม้จะมีลมหายใจอยู่ แต่ก็แทบไม่เหลือกำลังใจที่จะหายใจ และใช้ชีวิตที่เหลือกับความเจ็บปวด ความอับอายการถูกดูหมิ่นดูแคลน และจิตใจที่ทุกข์ทรมาน
ถามสักคำเถอะครับ ว่าคุณอยากจะเห็นประเทศไทยของเราและพี่น้องคนไทยของเราตกอยู่ในสภาพเช่นนี้หรือครับ ?