
พิชิตปัญหาสัตว์เลี้ยง-เล่นจนเป็นเรื่อง
เมื่อขึ้นชื่อว่า เล่น ก็เป็นที่เข้าใจว่าต้องทำให้เกิดความสุข สนุกสนาน สบายใจ ไม่เบื่อ ไม่ซีเรียส ฯลฯ จัดเป็นสิ่งดีๆ ทั้งนั้น ดังนั้นคนเราจึงมีการเล่นกันหลายรูปแบบ ทำให้เกิดเป็นเกมหรือการละเล่นต่างๆ นานา
ครั้นเมื่อเราเลี้ยงสัตว์เป็นเพื่อน จึงเริ่มเล่นกับสัตว์ด้วยความเอ็นดู และยอมรับว่าเป็นเสมือนสมาชิกในครอบครัวเดียวกัน คนเราเล่นกันอย่างไรจึงมักเล่นกับสัตว์เลี้ยงเฉกเช่นเดียวกัน แต่หลายกรณีเกมการเล่นที่ใช้กับ “น้องหมา” สัตว์เลี้ยงในครอบครัวของท่าน กลับก่อให้เกิดปัญหานำพาซึ่งความไม่สนุก ไม่สุขดังหวัง ที่ร้ายไปกว่านั้นกลายเป็นอันตรายเสียอีก ดังตัวอย่างรายต่อไปนี้
คุณเอ เลี้ยงลูกสุนัขพันธุ์บ็อกเซอร์เพศผู้ไว้ เธอเล่นกับลูกหมาโดยใช้ตุ๊กตารูปเด็กเป็นของเล่น วิธีเล่นของคุณเอคือเกมยื้อแย่งตุ๊กตากับลูกหมา เป็นเกมโปรดของทั้งคู่ คุณเอเองมีลูกสาววัย 2 ขวบ กำลังหัดเดินเตาะแตะ
วันหนึ่งเธอถึงกับแทบช็อกเมื่อพบว่าเจ้าลูกหมากำลังดึงทึ้งลากลูกสาวของเธอด้วยการคาบที่ผ้าอ้อมอย่างเมามัน ท่ามกลางเสียงหวีดร้องของลูกสาว เมื่อตั้งสติได้เธอจึงรีบอุ้มลูกสาวขึ้นมา มิวายที่เจ้าลูกหมาจะยังคาบชายผ้าอ้อมห้อยต่องแต่งอยู่ครู่หนึ่งจึงหลุดร่วงลงไป เธออุ้มลูกไปอีกห้องหนึ่งเพื่อสงบสติอารมณ์ ครั้นตั้งสติหวนคิดได้ก็รู้สึกอดเสียวสยองมากขึ้นว่าถ้าเธอไม่มาพบเหตุการณ์นี้เข้า หรือแยกหมาออกช้าเกินไป อะไรจะเกิดขึ้น ?
นี่เป็นเหตุการณ์ปัญหาอันมีเหตุมาจากการ “เล่น” ดังที่ผมเกริ่นไว้นั่นเอง ลองพิจารณาดูสิครับว่าตั้งแต่เริ่มแรกของการเล่นกับลูกหมา คุณเอใช้ของเล่นที่ก่อปัญหา เลือกมาก็ผิดเสียแล้วครับ เนื่องจากตุ๊กตาทารกรูปเด็ก ซึ่งเสมือนหนึ่งตัวแทนของเด็กหรือทารก ลูกหมาจึงแยกไม่ออกหรอกว่าไอ้ตุ๊กตาทารกกับทารกจริงๆ นั้นอะไรเล่นได้ อะไรเล่นไม่ได้ เพราะประเด็นต่อมาคือคุณเล่นกับลูกหมาด้วยการใช้ตุ๊กตาทารกตัวนั้นด้วย
ซ้ำร้ายเกมที่เลือกเล่น เป็นการเล่นอันก่อนิสัยรุนแรงแก่ลูกหมา ใช้กำลังมากกว่าเสริมสร้างปัญญา ประกอบกับการยื้อยุดแย่งสิ่งของนั้นเป็นสิ่งที่ลูกหมาโดยสัญชาตญาณจะใช้กันเพื่อแย่งชิงเหยื่อ คุณกำลังส่งเสริมนิสัยความรุนแรงให้แสดงออกมาอย่างที่เห็นนั่นแหละครับ !
ดังนั้น การเลือกวิธีเล่นกับหมาให้ถูกต้องเหมาะสม จะป้องกันปัญหาและอันตรายอันไม่น่าเกิดได้ เช่น การเล่นที่ไม่เกิดปะทะ หรือแย่งชิง ได้แก่ เกมการเก็บของ คือ เราปาลูกบอลหรือของเล่นออกไปให้หมาวิ่งไปคาบกลับมาให้ หรือเกมซ่อนหาของหรือซ่อนหาคน ก็เป็นการฝึกทักษะหมา รวมถึงการสร้างความสัมพันธ์ร่วมกันระหว่างหมากับเจ้าของ ให้แน่นแฟ้นกลมเกลียวยิ่งขึ้น ฯลฯ
ล้วนเป็นตัวอย่างเกมสร้างสรรค์ ไม่ก่อเรื่องทั้งสิ้น ลองดูครับ!
ปานเทพ รัตนากร



