แรงงานข้ามชาติกับเออีซี.
แรงงานข้ามชาติกับเออีซี. : เลียบค่าย โดยทัศชยันต์ วาหะรักษ์ [email protected]
ต้นสัปดาห์ที่ผ่านมา ผมมีโอกาสร่วมเดินทางไปตรวจสอบสถานการณ์แรงงานข้ามชาติที่ จ.ภูเก็ต กับคณะของมูลนิธิศุภนิมิต และมูลนิธิรักษ์ไทย ซึ่งเข้าไปทำโครงการ “ฟ้ามิตร” ดูแลแรงงานข้ามชาติเกี่ยวกับปัญหาเรื่องโรคเอดส์ วัณโรค และมาลาเรีย รวมถึงเรื่องอื่นๆ ที่จะช่วยเหลือได้ตามหลักสิทธิมนุษยชน
ในการลงพื้นที่ครั้งนี้ทำให้ผมทราบข้อมูลว่า ปัจจุบันใน จ.ภูเก็ต มีประชากรอาศัยอยู่กว่าล้านคน แต่เป็นชาว จ.ภูเก็ต แท้ๆ เพียง 3 แสนคน ที่เหลืออีกกว่า 7 แสนคน เป็นคนต่างถิ่นและแรงงานข้ามชาติ
เฉพาะแรงงานข้ามชาติมีอยู่นับแสนคน ส่วนใหญ่ทำงานอยู่ในธุรกิจก่อสร้าง และประมง ซึ่งในจำนวนนี้มีไม่น้อยที่เป็นแรงงานผิดกฎหมาย
เท่าที่ผมมีโอกาสพูดคุยกับแรงงานข้ามชาติเหล่านี้ มีข้อมูลหนึ่งที่น่าสนใจคือ แรงงานข้ามชาติจำนวนไม่น้อยเข้าไม่ถึงบริการด้านสุขภาพ
อุปสรรคสำคัญคือ แรงงานเหล่านี้กลัวถูกดำเนินคดีเพราะปัญหา “การหลบหนีเข้าเมือง” และปัญหา “ความเชื่อ” ที่ทำให้พวกเขาเหล่านั้นไม่ยอมเข้าสู่กระบวนการรับบริการด้านสุขภาพ
ยกตัวอย่างเช่น บางรายป่วยเป็นโรคเอดส์ ไม่ยอมรับการรักษาจากแพทย์ เพราะเชื่อว่าเพียงหาหญ้าหรือสมุนไพรข้างทางต้มดื่มก็รักษาได้ บางรายเชื่อว่า หากใช้ถุงยางอนามัยตอนไปเที่ยวผู้หญิงจะเกิดความโชคร้าย
ด้วยเหตุผลเช่นนี้จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่ข้อมูลการทำงานของเอ็นจีโอในพื้นที่จะพบว่า แรงงานเหล่านี้จะมีปัญหาเรื่องสุขภาพ โดยเฉพาะการป่วยเป็นโรคร้ายแรงอย่าง “เอดส์”
นี่ยังไม่นับรวมปัญหามาเฟียข้ามชาติ โดยเฉพาะ “กลุ่มเวียดนาม” ที่เข้ามาสร้างเครือข่ายอยู่ในย่านป่าตอง ซึ่งว่ากันว่านับวันยิ่งสร้างปัญหา ทั้งเรื่องเรียกเก็บค่าคุ้มครองต่างด้าวด้วยกันเอง และการคุกคามคนไทยที่ไม่สามารถเข้าไปทำมาหากินบริเวณนั้นได้
ปัญหาเหล่านี้ทับถมกันมานานจนเรื้อรัง ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเจ้าหน้าที่รัฐ ทั้งหน่วยงานด้านความมั่นคง และหน่วยงานด้านสังคมที่เกี่ยวข้อง ไม่เอาจริงเอาจังกับการแก้ปัญหาที่เกี่ยวกับแรงงานข้ามชาติ
เรื่องสุขภาพก็ทำกันแบบทิ้งๆ ขว้างๆ เช่นเดียวกับปัญหาด้านความมั่นคงที่ยังขาดความใส่ใจ ได้ยินได้ฟังแล้วรู้สึกเป็นห่วงครับ
อีกปีเศษๆ เราจะเข้าสู่ประชาคมอาเซียน หลังจากนั้นแรงงานข้ามชาติจะไหลบ่าได้ง่ายขึ้น
ถึงชั่วโมงนั้น...เราจะรับมือกับปัญหาที่ตามมาได้หรือไม่?