พยาบาลทิ้งความฝันทำตามหัวใจ | คมชัดลึก

               ปลายปี 2538

               ‘ปู’ ธวัลรัตน์ ปัจจุบันใช้นามสกุล เมเบอร์ -โจนส์ เด็กสาวจากเมืองสกลนคร ที่มุ่งมั่นตั้งใจเรียน จนจบวิทยาลัยพยาบาล นำวิชาความรู้ ออกมาช่วยเหลือสังคมตามเส้นทาง เธอตัดสินใจนำความรู้กลับมาแทนคุณแผ่นดิน ‘เมืองสกลนคร’ รับใช้บ้านเกิด เป็นพยาบาลเทคนิคอยู่หลายปี หน้าที่การงานเจริญก้าวหน้าตามลำดับ สวนทางกับชีวิตครอบครัว ที่ต้องยุติลงเมื่อปี 2547 โดยมีบุตรชายสองคนที่เป็นของขวัญที่ดีที่สุด

               “ ความไม่เข้าใจกัน ทำให้ไม่สามารถประคับประคองชีวิตครอบครัวให้ไปตลอดรอดฝั่ง จนต้องเลิกรา ทั้งที่มีลูกด้วยกัน 2 คน ทำให้เข็ดกับความรัก เมื่อชีวิตคู่ไม่สมหวัง จึงทุ่มเททำงาน และทุ่มเทเวลาให้ลูกๆ เพื่อจะได้ลืมเรื่องราวอดีต จนสามารถสอบเข้าเรียนหลักสูตรต่อเนื่องด้านการพยาบาล ถือเป็นบันไดก้าวสู่ความก้าวหน้า สร้างความมั่นคงให้กับชีวิต แต่ไม่รู้เลยว่าการไปเรียนต่อครั้งนี้จะเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของชีวิต” ปู ย้อนอดีต

               ช่วงเรียนปีสุดท้าย ไม่กี่เดือนจะเรียนจบ ประมาณเดือนกุมภาพันธ์ ปี 49 เธอและเพื่อนๆ เดินทางไปที่ กทม. ได้มีโอกาสไปเดินเที่ยวที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง ระหว่างที่เดินอยู่ ความรู้สึกเหมือนมีคนแอบมองอยู่ตลอดเวลา นับเป็นความรู้สึกแปลกๆ แต่ด้วยความเป็นหม้าย มีลูกติด และไม่ใช่สาวแล้ว เธอจึงไม่ใส่ใจ

               แต่เพราะพรหมลิขิตได้กำหนดไว้แล้ว ขณะนั่งทานข้าวสายตาแว่บหนึ่งได้สบตากับชายชาวต่างชาติที่นั่งอยู่กับเพื่อนโต๊ะข้างๆ ซึ่งนั่งจ้องมองเธอมาก่อนแล้ว ด้วยความไม่ทันตั้งตัว จึงส่งยิ้มทักทายแก้เก้อ เพียงเพื่อมารยาท แต่นั่นกลับเป็นจุดเริ่มต้นที่เปิดช่องให้หนุ่มใหญ่ชาวอังกฤษ เริ่มเข้ามาพูดคุยด้วย

               "โรนัลด์ เมเบอร์ โจนส์ " ชาวอังกฤษ อายุมากกว่า"ปู" 10 ปีพอดี มีธุรกิจส่วนตัวเล็กๆ เกี่ยวกับโบรกเกอร์และไฟแนนซ์ อาศัยอยู่ที่เมืองลัลดัดโน ประเทศอังกฤษ การพูดคุยทำให้รับรู้ข้อมูลว่า "โรนัลด์" ชื่นชอบเมืองไทยเป็นพิเศษ ก่อนมาเมืองไทยสองปี มีคนที่มีความพิเศษทางจิต บอกว่า จะได้พบเนื้อคู่ที่เมืองไทย เขาจึงเรียนรู้เกี่ยวกับเมืองไทย ประเพณีไทย และศาสนาพุทธ ทำให้รู้สึกชอบมากตัดสินใจมาเที่ยวเมืองไทย และสะดุดตากับสาวอีสานคนนี้อย่างมาก

               เป็นการพบกันครั้งแรก และพูดคุยกันครั้งเดียว เพราะ
‘โรนัลด์’ ต้องเดินทางกลับอังกฤษ จากนั้นก็ไเด้ติดต่อกันผ่านทางโทรศัพท์และอีเมลล์ เรื่องราว หรือกิจกรรมแต่ละวันของทั้งสองรับรู้พร้อมๆกันผ่านเสียงทางโทรศัพท์ และภาพถ่ายทางอีเมล์ ทำให้ต่างฝ่ายต่างค่อยๆศึกษาเรื่องราวของอีกคน กลายเป็นความสนิทสนม ระยะทางที่ห่างไกลกลับยิ่งให้ทั้งสองเห็นอกเห็นใจกันมากขึ้น

               และแล้ววันแห่งความภาคภูมิใจก็มาถึง
‘ปู’ เธอจบการศึกษาหลักสูตรพยาบาลต่อเนื่อง และแน่นอนความรู้สึก ความภาคภูมิใจ ก็ถูกส่งไปให้‘โรนัลด์’ รับรู้ด้วยเช่นกัน ปลายเดือนสิงหาคม 2549 วันรับปริญญา ’โรนัลด์’ เดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมาแสดงความยินดีด้วย สร้างความแปลกใจและดีใจระคนกัน และยังขอติดตามเธอกลับบ้านที่สกลนครด้วย จากนั้นไม่นานเขาก็เดินทางกลับอังกฤษ

               ระยะเวลาสั้นๆ ที่ทั้งสองได้ทำความรู้จักกัน
‘ปู’ เริ่มถามใจตัวเองว่า ใช่คนนี้หรือไม่..เป็นคำถามที่ถามตัวเองตลอดเวลา ผ่านไปเพียง 1 เดือน ‘โรนัลด์’ ก็เดินทางมาขอแต่งงานที่สกลนคร เธอจึงตัดสินใจเข้าพิธีแต่งงานอีกครั้ง ในเดือนพฤศจิกายน 2549 ตามประเพณีแบบไทยอีสาน

               “เขาเอาใจใส่ดูแล ใจดีมากๆ ตั้งแต่วันแรก จนถึงวันนี้จะครบ 7 ปีแล้ว บอกได้เลยว่าไม่เคยพูดไม่ดีกับเราเลย รักพี่ รักลูกๆ ของพี่ทุกคนเหมือนลูกตัวเอง และรักพี่น้องครอบครัว เขาพยายามทำให้ครอบครัวมีความสุขตลอดมา “

               ชีวิตคู่ได้เข้ามาเติมเต็มช่องว่างในชีวิตให้กับเธออีกครั้ง และ
‘โรนัลด์’ ก็ยังเสมอต้น เสมอปลาย เหมือนเช่นที่เริ่มรู้จักกัน แต่โชคดีที่เทคโนโลยีทางการสื่อสาร ทำให้ทั้งสองเหมือนอยู่ใกล้กัน และเขาจะบินกลับมาทุกครั้งที่มีโอกาส ไม่ต่ำปีละ 2-3 ครั้ง

               แล้ววันที่ต้อง
‘พิสูจน์รักแท้’ ก็มาถึง เมื่อ ‘ปู’ ต้องตัดสินใจครั้งสำคัญในชีวิต เพราะเส้นทางที่ต้องเดินไปต่อไปข้างหน้า ทั้งสองเส้นทางล้วนมีความหมายในชีวิต เมื่อ ‘โรนัลด์’ เอ่ยปากขอให้ย้ายไปใช้ชีวิตคู่ที่ประเทศอังกฤษ นั่นหมายความว่า เธอต้องทิ้งอาชีพที่เคยฝัน ทำตามหัวใจเรียกหา

               “คิดหนักมากก่อนลาออกจากงาน เพราะเราเป็นลูกคนเดียวที่รับราชการ ทุกคนใจหาย หลายคนพูดว่า เป็นข้าราชการก็ดีอยู่แล้วลา ออกทำไม ถามตัวเองเป็นร้อยๆครั้ง ก็ยังหาคำตอบไม่ได้ บอกคนรอบข้างก็ไม่ได้ แต่แล้วก็ได้คำตอบว่า เราแต่งงานกับเขาทำไม เราอยู่ตรงนี้ทำไม ครอบครัวและสามีอยู่ไหน ถ้าเราไม่เริ่มอยู่ด้วยกันตอนนี้ แล้วเมื่อไรถึงจะได้อยู่ด้วยกัน สุดท้ายก็ตัดสินใจลาออกมาอยู่กับสามี ต่อจากนี้จะเป็นการเริ่มต้นของชีวิตและครอบครัว หนทางนี้ยังอีกยาวไกล และระหว่างทางเดินไป คงเจออะไรอีกมากมายซึ่งเราไม่รู้.” เป็นความรู้สึกที่กลั่นออกมาจากใจของ ‘ปู’ ธวัลรัตน์ เมเบอร์ -โจนส์ อดีตพยาบาลวิชาชีพชำนาญการ 7

               ‘ปู’ วางอนาคตในชีวิตต่างแดนว่า จะทำร้านขายของจากไทยและเอเชีย เมื่อสามีเกษียณราชการ ทั้งสองตั้งใจที่จะเดินทางกลับมาใช้ชีวิตที่เมืองไทย เพราะสามีชอบเมืองไทย ชอบอ่านหนังสือเกี่ยวกับไทย และอะไรหลายๆอย่างที่เป็นไทย และสิ่งที่เขาอยากทำประโยชน์ให้กับเมืองไทย คือการสอนภาษาอังกฤษให้กับเด็กๆ

               " คู่กันแล้วไม่แคล้วกันไม่ว่าจะเป็นคนชาติไหน แต่อยากจะบอกว่า ฝรั่งก็เหมือนกับคนทุกคน มีหัวใจ มีความรักเหมือนกัน รู้สึกโชคดีมากที่ได้พบและใช้ชีวิตกับเขา "

               
.............................................

(พยาบาล ซี 7 ทิ้งความฝัน ทำตามหัวใจเรียกหา : คอลัมน์เขยฝรั่ง สะใภ้อินเตอร์ : โดย...เสาวลักษ์ คงภัคพูน // ทวีป ศรีสุชาติ)