จีนกับแนวรบด้านวัฒนธรรม(2) | คมชัดลึก

                         ทันทีที่มีการแพร่ภาพป้ายเล็กๆ ที่มีข้อความเป็นภาษาจีนและอังกฤษว่า "ร้านนี้ไม่ต้อนรับชาวญี่ปุ่น ชาวฟิลิปปินส์ ชาวเวียดนาม และหมา" ติดตรงกระจกหน้าต่างร้านอาหาร “เดอะ เป่ยจิง สแน็คส์” ริมทะเลสาบโหวไห่ ไม่ไกลจากพระราชวังโบราณในกรุงปักกิ่ง อันเป็นหนึ่งในแหล่งท่องเที่ยวและสถานบันเทิงยามกลางคืนยอดนิยม มีทั้งร้านอาหาร บาร์ ไนต์คลับ ฯลฯ จำนวนมาก เต็มรอบริมทะเลสาบ ก็เหมือนสาดน้ำมันลงกองเพลิงในใจของบรรดาลูกหลานซามูไร ลูกหลานตระกูลเหงียนและชาวตากาล็อก จนกลายเป็นข่าวพาดหัวใหญ่ รวมทั้งเป็นประเด็นสุดฮอตในโลกออนไลน์ ชาวเน็ตลูกหลานลุงโฮหลายพันคนได้ร่วมกันโพสต์ข้อความประณามการกระทำของร้านอาหารแห่งนี้ว่าเป็นการจุดชนวนปัญหาเหยียดผิวเหยียดเชื้อชาติ หลอกด่ากระทบคนทั้งสามเชื้อชาตินี้ว่าเป็นหมา โดยไม่คำนึงว่าจะรู้สึกเช่นใด หรือทำเหมือนกับลืมไปแล้วว่าบรรดาลูกหลานมังกรเคยรู้สึกเช่นใดตอนที่ถูกกองทัพตะวันตกทั้ง 8 ชาติเหยียดหยามว่าเป็นหมาเหมือนกัน

                         "นี่ไม่ใช่ความรักชาติ แต่เป็นความคลั่งชาติอย่างโง่เขลา” โพสต์หนึ่งในออนไลน์ของลูกหลานตระกูลเหงียนตอบโต้ด้วยข้อความเผ็ดร้อน

                         ด้านเวโรนิกา เปโดรซา นักหนังสือพิมพ์ชาวตากาล็อกผู้หนึ่งได้ให้ความเห็นในทวิตเตอร์ว่า มีการเหยียดผิวพันธุ์อย่างโจ่งแจ้งที่ภัตตาคารแห่งหนึ่งในปักกิ่ง เธอยังตอบโต้ด้วยการตั้งสมญาร้านอาหารนี้ว่า "ร้านอาหารเหยียดเชื้อชาติในกรุงปักกิ่ง" ส่วนในเฟซบุ๊กก็มีการโพสต์ข้อความว่า “โธ่เอ๋ย ร้านอาหารร้านนี้ปรุงทุกอย่าง แม้แต่ทารกในครรภ์ หรือเล็บนิ้วมือ”

                         อย่างไรก็ตาม กระทรวงต่างประเทศฟิลิปปินส์ได้พยายามตัดไฟแต่ต้นลมไม่ต้องการให้ปัญหาปะทุด้วยอารมณ์เพียงชั่ววูบ ด้วยการให้ความเห็นว่าป้ายประกาศแผ่นนั้นเป็นเพียงแค่ “ความคิดเห็นส่วนตัว” เท่านั้น

                         เมื่อเรื่องทำท่าจะลุกลามกลายเป็นน้ำผึ้งหยดเดียว นายหวังเจ้าของร้านอาหารพื้นเมืองปักกิ่ง ซึ่งมีเมนูยอดฮิตคือต้มเครื่องในหมูกินกับข้าวตังก็แสดงความแปลกใจไม่ใช่น้อยที่ต่างชาติให้ความสนใจกับป้ายเล็กๆ แผ่นนี้ พร้อมแก้ตัวว่าอาจจะมาจากการตีความผิดๆ "อาจจะเป็นเพราะว่าพวกเขาไม่เข้าใจในความหมายที่พวกเราต้องการจะสื่อ...เราแค่ต้องการจะบอกว่าจะไม่เสิร์ฟอาหารให้ลูกค้าที่มาจากประเทศเหล่านั้นเท่านั้นเอง"

                         แม้ว่านายหวังจะยอมปลดป้ายเจ้าปัญหาออก แต่ก็ยังไม่วายวางก้ามว่าไม่เสียใจและจะไม่ขอโทษที่ก่อเรื่องขึ้น ส่วนสาเหตุที่ยอมปลดป้ายลงก็เพราะต้องการตัดความรำคาญ เนื่องจากมีโทรศัพท์กระหน่ำเข้ามาต่อว่าไม่ขาดสาย จนไม่เป็นอันทำงาน

--------------------

(นอกบ้านผ่านเมือง : จีนกับแนวรบด้านวัฒนธรรม (2) : โดย...บุญรัตน์ อภิชาติไตรสรณ์)