กว่าจะถึงวันนี้ของพม่า | คมชัดลึก

              วันที่ 12 กุมภาพันธ์ ปีนี้ นอกจากจะเป็นวันตรุษจีนแล้ว ที่พม่ายังเป็นวันสหภาพ ซึ่งเป็นวันสำคัญประจำชาติวันหนึ่งในจำนวน 7 วัน

              วันสำคัญวันแรกของพม่าคือวันเอกราช ซึ่งตรงกับวันที่ 4 มกราคม เพื่อรำลึกถึงวันที่พม่าได้รับเอกราชกลับคืนมาอย่างสมบูรณ์ หลังจากที่ต้องตกเป็นเมืองขึ้นของอังกฤษ ในปี ค.ศ. 1886 โดยอยู่ภายใต้การดูแลของบริษัทบอมไบ-อินเดีย ต่อมาในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง กองทหารญี่ปุ่นได้เข้ามาขับไล่อังกฤษและเข้ายึดครองพม่า ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1942-1945 ชาวพม่าได้ทำการต่อสู้ทั้งกับอังกฤษและญี่ปุ่น เมื่อสงครามสิ้นสุดลง พม่าจึงประกาศเอกราชของตนเมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2488

              วันสำคัญวันที่สองได้แก่วันสหภาพ ตรงกับวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ทางการพม่ากำหนดวันนี้ขึ้นเพื่อแสดงถึงความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันของกลุ่มชนทุกชาติพันธุ์ของพม่า โดยในวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1947 นายพลอองซาน รัฐบุรุษของพม่าได้ลงนามกับตัวแทนผู้นำชนชาติต่างๆ จำนวน 22 นาย ในสัญญาปางหลวง ที่เมืองปิงโลง ในรัฐฉาน ด้วยแนวคิดของการอยู่ร่วมกันแบบเท่าเทียมกันและร่วมทุกข์ร่วมสุข โดยถือว่าที่ผ่านมานั้น ความแตกแยกต่างๆ ของพม่าเกิดจากวิธีการแบ่งแยกแล้วปกครองของอังกฤษ

              วันสำคัญวันต่อมาคือวันชาวไร่ชาวนา ซึ่งตรงกับวันที่ 2 มีนาคม เพื่อยกย่องชาวไร่ชาวนาซึ่งเป็นกำลังสำคัญในการผลิตข้าวปลาอาหารเลี้ยงคนในชาติ รวมทั้งยังเคยมีบทบาทในการต่อสู้เพื่อเรียกร้องเอกราช

              วันที่ 27 มีนาคม เป็นวันกองทัพ เพื่อร่วมรำลึกถึงวันที่ทหารและประชาชนพม่าร่วมกันต่อสู้กับกองทหารญี่ปุ่นที่ยึดครองประเทศในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งเริ่มขึ้นในวันที่ 27 มีนาคม ค.ศ. 1945

              ส่วนวันที่ 1 พฤษภาคม ตรงกับวันแรงงานสากล และสืบเนื่องจากเหตุการณ์ใน ค.ศ. 1938 ที่กรรมกรเหมืองน้ำมันพม่าลุกฮือขึ้นประท้วงเจ้าอาณานิคมอังกฤษ

              วันวีรบุรุษ ตรงกับวันที่ 19 กรกฎาคม เพื่อรำลึกถึงเหตุการณ์ที่นายพลอองซาน และคณะอีก 6 คน ถูกฝ่ายตรงข้ามบุกเข้าไปสังหารขณะกำลังประชุมเตรียมการณ์เพื่อประกาศเอกราช

              และวันสำคัญสุดท้ายของปีคือวันประชาชน ซึ่งอยู่ในช่วงต้นเดือนธันวาคม โดยเริ่มขึ้นครั้งแรกในวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 1920 เมื่อนักศึกษาในวิทยาลัยย่างกุ้ง และวิทยาลัยจัตสัน รวมตัวกันประท้วงคัดค้านกฎข้อบังคับของวิทยาลัยย่างกุ้งที่มุ่งจำกัดสิทธิทางการศึกษาของชาวพม่า การประท้วงครั้งนั้นได้ลุกลามไปสู่โรงเรียนต่างๆ ทั่วประเทศ ทั้งยังได้ปลุกจิตสำนึกของความรักชาติให้เกิดขึ้นในหมู่ประชาชนทั่วไป ดังเช่นคำขวัญที่ว่า “ไม่ยอมให้ใครราวี ไม่มีคำว่าแพ้ พึ่งพาตัวของตน และกำหนดชะตาด้วยตนเอง”

              กว่าจะถึงวันนี้ พม่าได้ผ่านการต่อสู้มามากมาย และทุกร่องรอย ทุกบาดแผลของการต่อสู้ก็ยังอยู่ในความทรงจำของชาวพม่ามาโดยตลอด