บันทึกของคนเดนตายซีเรีย (2) | คมชัดลึก

                          ด้านอาบู คินัน หนุ่มน้อยแห่งเมืองดารายา ใกล้กรุงดามัสกัสเล่าในอินเทอร์เน็ตเช่นกันว่ากฎข้อแรกและข้อสำคัญของการเอาตัวรอดก็คือทุกคนต้องร่วมแรงร่วมใจเป็นหนึ่งเดียวกัน

                          "...ตอนที่เกิดปัญหาใหม่ๆ ถ้าหากไม่เหนื่อย ไม่อ่อนล้าจริงๆ ผมก็แทบจะหลับตาไม่ลง บางครั้งเสียงระเบิดก็ปลุกผมตื่น ผมแทบไม่รู้สึกตัวว่าเป็นมนุษย์มนาอีกแล้ว"

                          แต่เมื่อเวลาผ่านมา อาบู คินัน และเพื่อนๆ ต่างรู้จักปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์และอยู่อย่างเป็นสุขแม้ว่าจะไม่รู้ว่าจะกลายเป็นเหยื่อกระสุนในวันเวลาใด  ทุกวันทุกคนต่างคุยกันถึงการเอาตัวรอด อย่างเช่นไปซักผ้ากันเป็นกลุ่มๆ "วิกฤติการณ์ที่เกิดขึ้นสอนพวกเราซึ่งล้วนแต่เป็นวัยรุ่นให้รู้จักทำทุกอย่างด้วยตัวเอง" อย่างเช่นเพื่อนคนหนึ่งเริ่มกลายเป็นพ่อครัวมือหนึ่งแห่งดารายา นอกจากจะนำผักสดต่างๆ มาปรุงเป็นอาหารแล้ว ในกรณีที่ไม่มีเนื้อสดก็นำประดาของแห้งและอาหารกระป๋องมาดัดแปลงเป็นอาหารน่ากิน

                          อาบู คินันเล่าด้วยว่าตอนนี้ทุกคนสามารถปรับอารมณ์ ปรับใจได้แล้ว และมองความทุกข์ยากทั้งหลายแหล่เป็นเรื่องตลกขบขัน "การมองทุกอย่างเป็นเรื่องตลกเป็นวิธีเดียวที่จะรับมือกับสารพัดปัญหา แม้ว่าสักวันหนึ่งเมื่อความอดทนทั้งหลายแหล่มาถึงที่สุด เราคงร้องไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือดก็ตาม"

                          สมาชิกหลายคนในครอบครัวของอาบู คินัน ตัดสินใจอพยพหนีออกจากซีเรียเหมือนผู้อพยพอีกหลายแสนคน แต่อาบู คินัน ตัดสินใจอยู่ที่ดารายาต่อเพื่อเป็นเพื่อนพ่อที่ยืนกรานไม่ยอมหนีไปไหน ตอนแรก ทั้งสองคนก็อยู่กันตามลำพังตามประสาพ่อลูก จนกระทั่งวันหนึ่งเมื่ออาบู คินัน ไม่สามารถหาอาหารมาเลี้ยงพ่อได้ ทันใดนั้นเองเพื่อนบ้านก็หยิบยื่นความช่วยเหลือให้  "อารมณ์ในตอนนั้นมันตื้อไปหมด จนผมแทบไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ สงครามและความรุนแรงได้ชักนำประชาชนมาอยู่ด้วยกัน"

                          ชีวิตที่ยากลำเค็ญนี้ยิ่งทวีความเลวร้ายลงไปอีกในเมืองฮอมส์เมื่อทหารฝ่ายรัฐบาลได้ยึดเมืองนี้มานานกว่า 6 เดือนและได้แปลงเมืองนี้ให้กลายเป็นคุกกลางแจ้งสำหรับประชาชนนับหมื่นๆ คน รวมไปถึงเด็กและผู้หญิง อาบู บิลัล ทหารกบฏคนหนึ่งเผยว่า "เป็นเพราะพวกเราอยู่ใต้การยึดครองของทหาร ดังนั้นประชาชนทุกคนจึงรู้สึกเครียดไปหมด"

                          แม้ว่าสภาพความเป็นอยู่จะเลวร้ายแค่ไหน แต่อาบู บิลัล ก็ยังมีความสุขกับชีวิต "ผมพบกับเพื่อนหลายคนที่นี่และเราก็แบ่งปันความสุขกัน เมื่อ 2-3 อาทิตย์ที่แล้ว เราก็ไปรองน้ำมาอาบ แล้วก็ใช้เวลาตอนเย็นนั้นหัวเราะกับเรื่องตลกต่างๆ"

                          นี่แหละความสุขแห่งชีวิตของคนเดนตายท่ามกลางไฟสงครามที่คุโชนอยู่รอบตัว

 

 

--------------------

(นอกบ้านผ่านเมือง : บันทึกของคนเดนตายซีเรีย (2) : โดย...บุญรัตน์ อภิชาติไตรสรณ์)