รักกัน ได้ดูแลกันและกันก็พอ | คมชัดลึก

               ชีวิตของสาวตัวเล็กคนหนึ่งลำบากมาตั้งแต่เด็ก ต้องจากบ้านเกิดใน จ.ชลบุรี ระหกระเหินมาอาศัยอยู่กับพ่อแม่บุญธรรมที่ไม่ใช่ญาติพี่น้องกัน ใช้ชีวิตเป็นสาวกาฬสินธุ์จนเรียนจบระดับ ปวส.

               รักแรกในชีวิตวัยรุ่นที่ดูสวยหรู ทำให้มองว่าการแต่งงานคือคำตอบของความรัก แต่ที่สุดแล้วไม่ใช่ รักแรกของ "เสาวรส สวัสดี" หรือ อ๋อย ปัจจุบันอายุ 42 ปี กับหนุ่มคนรักที่ชอบพอกันมาตั้งแต่เรียนชั้นมัธยม ต้องสะดุดลง โดยมีลูกสาวเป็นพยานรัก 1 คนที่อ๋อยรับดูแลเอง

               "ตอนนั้นเราต้องเริ่มต้นใหม่หมดทุกอย่างจริงๆ จึงไปเริ่มต้นด้วยอาชีพใหม่ สถานที่ใหม่ เพื่อให้ชีวิตมีอิสระและทำงานในสิ่งที่เราอยากจะทำให้เต็มที่ ด้วยความที่เป็นคนชอบภาษาต่างประเทศมาก เคยเป็นครูสอนภาษาอังกฤษ ในการเริ่มต้นชีวิตใหม่หนที่สองจึงคิดว่าจะไปเป็นพนักงานโรงแรม เพราะจะได้ใช้ภาษาและได้ทำงานบริการซึ่งเป็นหนึ่งในความใฝ่ฝัน และได้ทำงานสมใจโดยเป็นพนักงานโรงแรมแห่งหนึ่งที่พัทยา ช่วงนั้นมีแขกต่างประเทศมาทำความรู้จักมากมาย แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร ขอทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเดียว เพราะไม่คิดว่าจะเริ่มต้นชีวิตรักใหม่กับใครได้อีก ในความคิดมีเพียงทำงานหาเงินเพื่อดูแลลูกสาวเท่านั้น"

               กระทั่งเมื่อ 11 ปีที่แล้ว ได้พบ ซิดนีย์ อาเดนสัน พ่อม่ายชาวออสเตรเลีย ขณะนั้นอายุ 64 ปี เข้ามาทักทายพูดคุยด้วยเป็นประจำ นานวันก็กลายเป็นมานั่งเฝ้า จนสุดท้ายเขามาบอกรัก แรกๆ ก็ตกใจ แต่ก็รู้จักกันมาพอสมควรแล้ว ท่าทีก็เป็นผู้ใหญ่ จึงเริ่มคบหากัน จนกระทั่งเขาตัดสินใจที่จะให้เราไปใช้ชีวิตคู่ด้วย"

               ที่ได้เจอกันครั้งแรกก็เพราะเขาเป็นลูกค้าที่โรงแรมมาพักกับเพื่อนๆ โดยเขามาเที่ยวพักผ่อนเป็นกลุ่มหลายคนแต่ดูเหมือนว่าเขาจะชอบเรา แรกๆ ก็เฉยๆ อย่างที่บอกเพราะว่าในใจคิดแล้วว่าไม่ เพราะเหนื่อยกับชีวิตครอบครัว ขอมุมานะทำงานอย่างเดียวดีกว่า แต่เขาก็พยายามมาเฝ้า มาแวะเวียนชวนไปรับประทานอาหาร หรือถ้ามีวันหยุดก็จะพาเราไปเที่ยวกับเพื่อนๆ เขาด้วย"

               หนึ่งเดือนที่คบกัน "อ๋อย" รับรู้ได้ถึงความอบอุ่นจากผู้ชายวัยคราวพ่อคนนี้ กระทั่งถึงเวลาต้องจากกัน เขาสัญญาว่าจะกลับมาดูแลเธอและลูกสาวอย่างดี ระหว่างนั้นเขาโทรศัพท์พูดคุยสอบถามสารทุกข์สุกดิบอยู่เสมอ กระทั่งถึงวันที่เดินทางกลับมาหาอ๋อยที่เมืองไทยอีกครั้ง

                "วันที่เขามาไทย ตัวเองมัวแต่ทำงาน เพราะอยากได้เงินเยอะๆ ส่งลูกสาวคนเดียวเรียน ลืมไปเลย มารู้ก็ตอนที่เขาขนข้าวของของเราออกจากอพาร์ตเมนต์ที่เช่าอยู่จะให้ไปพักที่คอนโด จึงต้องมานั่งคุยเพื่อหาข้อตกลงกันว่าจะไม่ไปอยู่ที่ต่างประเทศกับเขาอย่างถาวร แต่จะไปหาเขาในบางครั้ง หรือก็ให้เขามาแรกๆ ก็ไปมาสลับกันแต่ช่วงหลังๆ มีเสียงบ่นว่าอายุมากแล้วให้เราไปหาดีกว่า ซึ่งหลังๆ มาก็มีถามว่ายังไงถึงได้มาชอบเรา เขาก็บอกว่า เห็นเราเป็นคนดูแลดีบริการเก่ง เอาใจเก่งก็เลยชอบ แต่ไม่บอกว่าสวยนะ บอกว่าน่ารักก็เลยรักจนถึงทุกวันนี้"

               "อ๋อย" บอกว่า การใช้ชีวิตคู่ครั้งใหม่กับชายชาวต่างชาติไม่มีอุปสรรคใดๆ ครอบครัวเราเองก็ยินดี ครอบครัวเขาซึ่งมีลูกๆ ที่รู้ว่าพ่อมีภรรยา ก็ดีใจไม่รังเกียจ ซ้ำยังรักดูแลคอยโทรหาบ่อยๆ เหมือนเป็นแม่เป็นญาติของเขา อายุห่างไม่ใช่อุปสรรคของความรัก ความรู้สึกตรงนี้จึงเหมือนว่าเขาเป็นทั้งพ่อและสามีที่แสนอบอุ่น ความรักของเราสองคนแค่ได้ดูแลกันและกันก็พอ

               เมื่อเวลาที่อยู่ต่างประเทศเขาก็จะดูแลทั้งพาเที่ยว พักผ่อนและอยู่กับครอบครัว เป็นเวลาที่ได้พักผ่อนจริงๆ แต่พอกลับไทยก็มาเป็นแม่ค้าขายอาหารตามสั่งที่ จ.กาฬสินธุ์ เป็นแม่ที่คอยดูแลลูกสาวคนเดียวอย่างใกล้ชิดแต่ก็ไม่ลำบากอะไรมากนัก ส่วนช่วงปิดเทอมก็จะพาลูกสาวไปเที่ยวที่ต่างประเทศซึ่งลูกสาวก็เข้ากับครอบครัวที่ต่างประเทศเป็นอย่างดี

               "เขาดูแลเราทุกเรื่อง โดยเฉพาะด้านความเป็นอยู่ ซื้อบ้านหลังใหม่ในตัวเมืองให้ ระยะแรกสุขภาพยังดีก็มาพักผ่อนที่เมืองไทยได้บ่อย แต่ระยะหลังเริ่มอายุมากขึ้น เราต้องเดินทางไปหาเขาเอง ไปทีก็อยู่ดูแลเขา 2-3 เดือน อยู่นานกว่านั้นไม่ได้เพราะห่วงร้านอาหารตามสั่งที่เปิดไว้ไม่มีใครมาดูแลให้ ตัวเขาเองบอกอยู่เสมอว่าให้มีอาชีพ มีบ้านเป็นของตัวเอง มีรถยนต์ มีเงินเก็บและมีสมบัติ เผื่อว่าวันใดวันนึงที่เขาไม่อยู่จะได้ดูแลตัวเองได้ และถ้ามีใครคนใหม่เขาจะได้ไม่รังเกียจที่มีแต่ตัวไม่มีสมบัติ นั่นเป็นสิ่งที่เขาคอยดูแลมาโดยตลอดชีวิต จึงมีพร้อมทุกอย่างทั้งด้วยที่เขาคอยดูแลและที่หามาเองชีวิตตอนนี้นับว่ามีความสุขพอเพราะคิดว่าไม่ต้องการอะไรมากไปกว่านี้ และสิ่งที่วางไว้คือการทำหน้าที่ใน 2 ประเทศให้ดีที่สุด เพราะในต่างประเทศต้องไปทำหน้าที่ภรรยา ส่วนที่เมืองไทยเราทำหน้าที่เป็นแม่ คิดว่าเวลานี้ทำได้สมบูรณ์ที่สุดแล้ว"

 

...............................................................

(รักกัน ได้ดูแลกันและกันก็พอ : คอลัมน์เขยฝรั่ง สะใภ้อินเตอร์ : โดย...เสาวลักษ์ คงภัคพูน // ชมพิศ ปิ่นเมือง)