นอกบ้านผ่านเมือง : ชุบตัวเมืองนอก (2) | คมชัดลึก

                          ว่าไปแล้ว กระแสความนิยมที่จะส่งลูกหลานชาวตระกูลเหงียนไปชุบตัวในต่างประเทศเริ่มเมื่อกว่าสิบปีที่แล้ว ในตอนแรกผู้ปกครองมักจะนิยมส่งไปเรียนต่อที่อดีตประเทศเจ้าอาณานิคมฝรั่งเศส รวมทั้งอังกฤษและสหรัฐ แต่ต่อมาความนิยมได้เปลี่ยนไป หันไปเรียนต่อที่ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ สิงคโปร์ และสวิตเซอร์แลนด์มากขึ้นตามลำดับ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะอยู่ใกล้บ้านมากกว่า อีกทั้งค่าเล่าเรียนและค่าใช้จ่ายก็ถูกกว่าที่ฝรั่งเศส อังกฤษและสหรัฐแทบจะครึ่งต่อครึ่ง

                          ถึงแม้ว่าค่าเล่าเรียนจะถูกกว่าครึ่งต่อครึ่ง แต่ในแต่ละปี ผู้ปกครองยังต้องส่งเงินให้ลูกหลานไม่ต่ำกว่า 1,000-1,500 ล้านดอลลาร์ (ราว 30,000-45,000 ล้านบาท) กว่าจะสำเร็จการศึกษาในต่างแดน แต่ละคนใช้เงินอย่างต่ำ 10,000-15,000 ดอลลาร์ (ราว 300,000-450,000 บาท) อย่างไรก็ตาม ผู้ปกครองเหล่านั้นต่างยอมกัดฟันส่งลูกหลานไปชุบตัวในต่างประเทศเพราะเชื่อว่าคุ้มยิ่งกว่า ถ้าหากกลับมาแล้วนอกจากจะได้ค่าจ้างสูงกว่าพวกที่จบการศึกษาในประเทศไม่รู้กี่เท่าแล้ว ยังมีโอกาสเลื่อนตำแหน่งเร็วกว่าด้วย

                          ส่วนสถาบันการศึกษาในเวียดนามก็ไม่มีทางเลือกอื่น ต้องมุ่งมั่นปรับปรุงคุณภาพครั้งใหญ่เนื่องจากทางการเข้มงวดกวดขันคุณภาพของการศึกษามากขึ้น ส่วนใหญ่จะเน้นการเปิดสอนวิชาที่สนองความต้องการในท้องถิ่น นอกเหนือจากสาขาวิศวกรรมกับเทคโนโลยีและภาษาอังกฤษ เมื่อปีที่แล้ว กระทรวงศึกษาธิการได้สั่งยุบโครงการสอนระดับมหาบัณฑิตของมหาวิทยาลัยต่างๆ ทั่วประเทศราว 2 หมื่น โครงการโดยไม่เห็นแก่หน้าใครๆ หลังตรวจสอบแล้วพบว่าไม่ได้มาตรฐานสากล หรืออย่างน้อยต้องมีคุณภาพพอๆ กับประเทศเพื่อนบ้านในทวีปเอเชีย ซึ่งขณะนี้ รับนักเรียนจากแดนตระกูลเหงียนไปศึกษากว่า 3.5 หมื่นคนจากนักศึกษาทั้งหมดที่กำลังศึกษาต่อในต่างแดน 106,000 คน

                          ถ้าให้ดีกว่านั้น สถาบันศึกษาของแดนตระกูลเหงียนจะต้องยกระดับตัวเองให้สามารถแข่งขันกับสถาบันการศึกษาของต่างประเทศ ที่ฉวยโอกาสเข้าไปตั้งวิทยาเขตถึงในเวียดนาม อย่างเช่นมหาวิทยาลัยนานาชาติอังกฤษ หรือสถาบันเทคโนโลยีเมลเบิร์น เป็นต้น ขณะที่รัฐบาลเองได้ควบคุมคุณภาพของสถาบันศึกษาของต่างชาติด้วยการบังคับว่าจะต้องมีเงินลงทุนไม่ต่ำกว่า 3 แสนล้านด่อง หรือประมาณ 450 ล้านบาท หรือเฉลี่ยแล้วต้องลงทุน 7,000 ดอลลาร์ (ราว 210,000 บาท) ต่อนักศึกษา 1 คน  โดยไม่นับรวมค่าเช่าที่ดิน

                          แค่ความเอาจริงของกระทรวงศึกษาธิการเวียดนามก็กินขาดไทยแลนด์แดนแค่นยิ้มซึ่งจนป่านนี้ยังงมโข่งไร้ทิศไร้ทางไร้มาตรฐานและไร้สำนึก

--------------------

(นอกบ้านผ่านเมือง : ชุบตัวเมืองนอก (2) : โดย...บุญรัตน์ อภิชาติไตรสรณ์)