ลมหายใจของพี่เอ๋บทเรียนข้าราชการไทย | คมชัดลึก

               เกือบหนึ่งสัปดาห์แล้ว ที่ “พี่เอ๋” สกล สนธิรัตน ช่างภาพเครือเนชั่น ยังนอนไม่รู้สึกตัวอยู่ที่โรงพยาบาลกลาง จากอาการเลือดออกในแกนสมอง เหตุการณ์ครั้งนี้นำไปสู่ข้อถกเถียงเสียงวิจารณ์มากมายว่า หมอ พยาบาลจาก รพ.พระมงกุฎเกล้า ที่เข้าเวรอาคารรัฐสภาในวันนั้น ใช้ดุลพินิจบกพร่องหรือไม่ ที่ไม่ยอมเอารถพยาบาลที่จอดสแตนด์บายอยู่ในสภาไปส่งนายสกลที่โรงพยาบาล โดยอ้างว่ากลัว “ผู้ใหญ่” ซึ่งหมายถึงนักการเมืองในสภา จะดุเอาหากว่าในเวลาเดียวกัน ส.ส.หรือส.ว.เป็นอะไรขึ้นมาจะไม่มีรถพาไปส่งโรงพยาบาล

               ไม่ได้หวังจะฟื้นฝอยหาตะเข็บ เพราะเรื่องนี้ผู้คนในสังคม สื่อมวลชนหรือแวดวงโซเชียลมีเดีย ก็วิจารณ์กันไปเยอะแล้ว

               แต่เหตุการณ์ควรจะมีบทเรียนบางอย่างให้เราได้เรียนรู้ร่วมกัน

               โดยเฉพาะการทำหน้าที่ของข้าราชการทั้งแสนๆ ล้านๆ คนที่กระจายกันให้บริการประชาชนในแขนงต่างๆ ในสายตามอง “คน” ในสังคมว่ามีราคาเท่ากันหรือไม่

               ขณะที่ก่อนหน้านี้เคยมี ส.ส.ที่ล้มวูบในสภา ทีมแพทย์ฉุกเฉินที่ประจำอยู่ที่ห้องประชุมสภาก็นำตัวส่งโรงพยาบาลที่ใกล้เคียงทันที โดยไม่ต้องเสียเวลาชีวิตไปกับการซักไซ้ไล่อาการเหมือนที่ทำกับนายสกล

               คำถามใหญ่ที่เกิดขึ้น ความทุกข์ร้อนของประชาชนกับความทุกข์ร้อนของผู้ทรงอำนาจในสังคมนั้น เท่าเทียมกันหรือไม่

               แต่งานนี้จะโทษข้าราชการฝ่ายเดียวก็คงไม่แฟร์ เพราะสังคมนี้มันสอนกันแบบนี้ ข้าราชการที่กลัวนักการเมืองมักดิบได้ดี ส่วนพวกที่กล้าหาญรักษาผลประโยชน์ของประเทศชาติมากกว่านักการเมือง ไม่ยอมขายตัวให้ผู้มีอำนาจ ก็ไม่มีโอกาสได้เจริญก้าวหน้าในหน้าที่การงาน

               ยิ่งคนที่แสดงตัวว่ากลัวนักการเมืองออกสื่อ เอาภาพนักการเมืองมาติดในห้องทำงาน แทบจะไม่ต้องถามเลยว่า พวกเขาจะทำหน้าที่รักษาผลประโยชน์ดูแลทุกข์สุขของนักการเมืองหรือของประชาชนมากกว่ากัน

               “ความกลัว” ของข้าราชการ โดยเฉพาะกลุ่มที่ส่งผลชี้ขาดต่อชีวิตของประชาชนอย่างหมอและพยาบาล มันเกิดผลร้ายแรงให้เห็นแล้วกรณีของพี่เอ๋ สกล

               ถ้าสลัดความกลัว ที่มันครอบงำจิตวิญญาณในการรับใช้ประชาชนไปไม่ได้ ความกลัวที่ฝังจิตฝังใจของข้าราชการอยู่ในขณะนี้ไม่ต่างกับหอกที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงประชาชน เจ้านายตัวจริงของท่าน อย่างโหดเหี้ยม หวังว่า ลมหายใจที่รวยรินของพี่เอ๋ จะช่วยปลุกข้าราชการให้ใส่ใจต่อความทุกข์ร้อนของชาวบ้านผู้เสียภาษีเหมือนอย่างที่ทำกับผู้มีอำนาจทั้งหลาย