ภาษีของใคร? | คมชัดลึก

            หน้าที่ของสื่อมวลชนคือ การนำเสนอเรื่องราวที่เกิดขึ้นในสังคมให้ผู้เสพสื่อหรือประชาชนได้รับรู้

            อาจจะไม่ทรงเกียรติเหมือนกับนักการเมืองในสภาที่เรียกขานกันเอาเอง แต่จิตวิญญาณวิชาชีพ คงไม่ต่างกัน หรือใครจะเข้มข้นกว่าก็ยังไม่ทราบได้

            แต่ละวิชาชีพก็มีจรรยาบรรณ จริยธรรม บทบาทหน้าที่ของตัวเองที่แตกต่างกันไป สื่อก็มีหน้าที่แบบนึง ข้าราชการหรือบุคลากรทางการแพทย์ก็แบบนึง

            กรณีที่ช่างภาพเครือเนชั่น พบกับวิบากกรรมการช่วยชีวิตแบบเป็นตายเท่ากัน สะท้อนถึงความเป็นมนุษย์ เป็นมืออาชีพได้ดี

            ไม่คิดว่าแม้จะมีคนกำลังจะตายต่อหน้าก็ยังต้องรักษารถฉุกเฉินไว้เพื่อคนเป็น ทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด ไม่มีขาดตกบกพร่อง เชื่อฟังแบบนี้นักการเมืองชอบ

            ทั้งๆ โรงพยาบาลอยู่ไม่ห่างจากรัฐสภา ใช้เวลาเดินทางไปกลับก็คงไม่กี่มากน้อย นี่ถ้าเกิดเสียชีวิตอยู่แถวนั้นอาจถูกกล่าวหาว่า "ใจเสาะ" ด้วย

            ชอบบทกลอนของนายสุรชัย จันทิมาธร หรือน้าหงา คาราวาน ตามที่คนในวงการมักเรียกขาน "ตำนาน" เพลงเพื่อชีวิต เขียนไว้เพื่อบันทึกเรื่องนี้ไว้โดยเฉพาะ

            "ล้มลงตรงทำเนียบ ยังเสียเปรียบยังต้องสู้ ภาพข่าวเราได้ดู ก็เพราะเขาเอามันมา สัตย์ซื่อวิชาชีพ ที่เร่งรีบและเสาะหา เหงื่อไคลไหลเข้าตา มิเคยว่าจะบ่นใคร

            นายกยังเปลี่ยนมือ กล้องที่ถือไม่เปลี่ยนไป ชัตเตอร์ยิงยังฉับไว และหัวใจยังชัดเจน ล้มลงตรงทำเนียบ กายเย็นเฉียบใครก็เห็น ไม่ไหวแล้ว ใช่พูดเล่น ตายหรือเป็นใครสนใจ"

            ไม่ต้องแปลความหมาย ชัดเจนถึงความเป็นเจ้าบทเจ้ากลอน

            น้าหงาเขียนด้วยความหมาย ความเข้าใจของตนเองแบบชัดๆ ซื่อๆ อย่างไรก็แล้วแต่ ผมอ่านแล้วแปลความในบทกลอนเอาเองว่า  "ขนาดจะเป็นจะตายอยู่ศูนย์กลางการบริหารประเทศยังไม่มีใครไยดี ต้องต่อสู้เอาชีวิตรอดเอง ไม่มีผู้แทนชาวบ้าน ไม่มีข้าราชการที่กินภาษีมาดูแล"

            เครื่องไม้เครื่องมือ ที่ซื้อมาจากเงินภาษีของชาวบ้านถูกจำกัดอนุญาตเฉพาะผู้ทรงเกียรติได้ใช้เท่านั้นหรือ

            โอ! "น้ำเอย น้ำใจ"