ความอยุติธรรม
ความอยุติธรรม : เลียบค่าย โดยคมพิทักษ์ราษฎร์
ยังดำรงอยู่อย่างต่อเนื่องและยาวนาน?
ตำรวจ หรือหน่วยงานของรัฐที่มีหน้าที่บังคับใช้กฎหมายอื่นๆ เช่น กรมสอบสวนคดีพิเศษ (ดีเอสไอ), อัยการ มีหน้าที่ฟ้องคดี, ศาล มีหน้าที่ตัดสินชี้ขาดถูกผิดตามกฎหมาย รวมทั้งหน่วยงานของรัฐ ตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ.2550 ที่มีอำนาจในการสอบสวนเบื้องต้นคล้ายตำรวจ
เช่น ผู้ตรวจการแผ่นดิน, คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ, คณะกรรมการเลือกตั้ง (กกต.), คณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ (ป.ป.ช.), มีอำนาจฟ้องคดีเองได้ คือ คณะกรรมการสิทธิฯ, กกต., ป.ป.ช. มีอำนาจชี้ผิดชี้ถูก ได้เช่นเดียวกับศาล คือ กกต., ป.ป.ช.
เหล่านี้ ในทางวิชาการ ถือว่า อยู่ใน กระบวนการยุติธรรม
เป็นกระบวนการยุติธรรม ใน การปกครองระบอบประชาธิปไตย
สำหรับประเทศไทย เป็น การปกครองระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข (รัฐธรรมนูญฯ มาตรา 2)
เนื่องจาก องค์กรตามรัฐธรรมนูญและหน่วยงานของรัฐ การปฏิบัติหน้าที่ต้องเป็นไปตาม หลักนิติธรรม (รัฐธรรมนูญ มาตรา 3 วรรคสอง)
หลักนิติธรรม ที่กล่าวเพื่อให้เข้าใจง่าย คือ การปฏิบัติหน้าที่ตามกฎหมาย ต้อง เป็นธรรม เสมอหน้าไม่เลือกปฏิบัติ, มีความรวดเร็ว เพื่อก่อให้เกิดประโยชน์แก่สังคม และ ยับยั้งความเสียหาย อันอาจเกิดกับสังคมเศรษฐกิจ-การเมือง-วัฒนธรรมของชาติ
ขณะนี้ ประชาชนพากันสงสัยว่าหน่วยงานที่กล่าวมาแล้วข้างต้น กำลังสร้างความอยุติธรรม ขึ้นในสังคมไทยอย่าง ต่อเนื่องยาวนาน อยู่หรือไม่ นั่นคือ ความล่าช้าในการปฏิบัติหน้าที่
การกระทำความผิด ไม่ว่าเป็นบุคคลหรือนิติบุคคล, เป็นข้าราชการการเมืองหรือข้าราชการประจำ, เป็นเจ้าหน้าที่รัฐประเภทใดๆ ก็ตาม ประชาชนรอฟังผลจนเหงือกแห้งแล้วแห้งอีก โดยเฉพาะคดีที่อยู่ในความสนใจของประชาชน ปรากฏว่าไปค้างอยู่ในชั้นสอบสวนของตำรวจบ้าง ดีเอสไอบ้าง ในชั้นการพิจารณาว่าจะฟ้องหรือไม่ฟ้อง หรือกระบวนการเรียกตัวมาฟ้องศาล โดยอัยการบ้าง, อยู่ในชั้นดำเนินการขององค์กรตามรัฐธรรมนูญบ้าง, อยู่ในชั้นการพิจารณาของศาลบ้าง จนเกิดความสงสัยว่าประสงค์ให้ประชาชนลืมๆ ไป หรืออย่างไร
เช่นเรื่อง กสทช. ประมูลคลื่นฯ เรื่องเสือโคร่ง, เรื่องทุจริตอื่นๆ ซึ่งบางคดีเป็นการพิจารณาในประเด็นข้อกฎหมายเท่านั้น เนื่องจากข้อเท็จจริงมีความชัดเจนอยู่แล้ว
ความล่าช้าในการปฏิบัติหน้าที่ คือ ความอยุติธรรมในสายตาประชาชน