คำสาปทางภูมิประเทศของภาคใต้ตอนล่าง
คำสาปทางภูมิประเทศของภาคใต้ตอนล่าง : แลกคนละหมัด โดยชินสัคค สุวรรณอัจฉริยะ [email protected]
ภาคใต้ พื้นที่เกษตรกรรม โดยเฉพาะสงขลาที่มีโครงสร้างอุตสาหกรรม 30-40% การเกษตร 25% ที่เหลือภาคการบริการ อุตสาหกรรมปลาทูน่าที่เป็นอันดับหนึ่งในโลกที่พึ่งพาวัตถุดิบ 100% กับปัญหาด้านโลจิสติกส์ ในท้องถิ่นบ้านเราการขนส่งทางรางคือเป็นเส้นทางที่มีราคาถูกโดยเฉพาะพื้นที่ปาดังเบซาร์ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เราได้ประโยชน์มากนักเพราะระบบรางไม่ได้ถูกใช้มากในบ้านเรา อีกทั้งยังขาดการพัฒนาด้วย ในขณะที่ประเทศมาเลเซียซึ่งมีเทือกเขาสันกาลาคีรีเป็นอุปสรรคซึ่งไม่เหมาะสำหรับการขนส่งทางรถ เพื่อไปลงท่าเรือกวนตังฝั่งตะวันออกของประเทศ จึงมีความต้องการพึ่งพาการขนส่งทางเรือโดยอาศัยฝั่งตะวันออกของไทย
ซึ่งท่าเรือจะต้องเชื่อมกันดีมาก เขาจึงต้องการส่งออกสินค้าการเกษตรโดยกำหนดให้ผ่านด่านประกอบ เขาต้องการมีทางออกในฝั่งตะวันออกเพื่อมาใช้ท่าเรือในประเทศไทย แต่เรากลับไม่มีการแบ่งปันและเอื้อประโยชน์กับเขา ทั้งที่เราได้ เปรียบ ซึ่งหากดูสภาพทางด้านภูมิประเทศจะพบว่ามาเลเซียไม่มีพรมแดนติดกับประเทศใดในโลก ยกเว้นไทย ทำให้ตรงนี้กลายเป็นคำถามว่าเราทำอะไรกันอยู่ สินค้าของมาเลย์หากต้องการทำการค้าไปถึงจีนโดยเฉพาะทางตอนใต้และตะวันตกนั้นจะต้องผ่านทางเรา โดยใช้เส้นทางทางรถไฟและรถยนต์ เราจึงเป็นจุดศูนย์กลางของการเชื่อมระหว่างเหนือและใต้ และจีนมีความต้องการเช่นเดียวกับมาเลย์ แต่ปัญหาคือระบบรางเพิ่งได้พัฒนาซึ่งต้องดูต่อไปว่าเราทำไปแค่ไหน
อีกทั้งยังมีเรื่องน่าแปลกมากที่มาเลย์ประกาศตนเองว่าจะเป็นผู้กำหนดราคายางพาราในตลาดโลก คำถามคือมาเลย์ทำได้อย่างไร เพราะพื้นที่การผลิตของมาเลย์หันไปส่งเสริมการปลูกปาล์ม ถ้าไม่มีข้อมูลทางอ้อมกล่าวคือรถมาเลย์ที่มาซื้อน้ำยางทางภาคใต้ซึ่งจะมีหลายรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็นมาจากมาเลย์ที่มาให้บริษัทในไทยเป็นนอมินีและสามารถเข้าซื้อกิจการของบริษัทขนาดย่อม โดยการโอนสัญชาติไทยเข้ามาในด้านการขนส่ง ทั้งที่กฎหมายบ้านเราไม่อนุญาตให้คนต่างชาติทำธุรกิจการขนส่งโลจิสติกส์ หากไปสำรวจพบว่ารถที่เข้ามาซื้อน้ำยาง 100 คันจ่ายภาษีน้ำยางเข้ากองทุนสวนยางแค่คันเดียวที่เหลือไม่จ่าย ทำให้การเติบโตยางพาในมาเลย์ตัวเลข 25% มาจากการเอาน้ำยางจากเมืองไทยเข้าไปเพื่อแปรรูปหรือทำอย่างอื่น
ซึ่งเมื่อก่อนนั้นคนมาเลย์ไม่สามารถเข้ามาได้ รถของไทยต้องไปถ่ายลำที่พรมแดนมาเลย์ถึงจะเข้ามาได้ แม้ตอนนี้วิธีดังกล่าวจะผิดกฎหมายแต่เจ้าหน้าที่ก็นิยมรับส่วยกันตั้งแต่ตำรวจทางหลวง ตำรวจการท่องเที่ยว ตำรวจป่าไม้และศุลกากร ที่น่าอนาถใจคือคนไทยไม่สามารถทำธุรกิจนี้ได้อีกต่อไป มาเลย์ซื้อบริษัทขนาดย่อม และมาทำบริษัทนอมินีและที่สำคัญเราต้องซ่อมแซมถนนนี้ให้แก่มาเลย์เพื่อใช้ในการขนส่งอีกด้วย
ปัจจุบันมาเลย์ต้องการกำกับสินค้าอาหารฮาลาลในประเทศนี้ 22 ล้านคนไม่มีความสามารถที่จะผลิตสินค้าอาหารฮาลาลโดยเฉพาะวัตถุดิบประเภทวัว แพะ เขาจัดการโดยให้สหกรณ์ในประเทศของเขานำเข้าสินค้าประเภทนี้จากบ้านเราโดยแข่งขันกับอุตสาหกรรมอาหารฮาลาลใน 5 จังหวัดชายแดนภาคใต้ ในขณะที่มาเลย์รู้ดีว่าภาคใต้ขาดแคลนวัตถุดิบเขาก็จัดการโดยหาแหล่งวัตถุดิบจากภาคกลางแข่งกับพ่อค้าขายวัวในภาคใต้ทำให้การค้าขายแบบเดิมเริ่มสูญเสียการกำกับส่วนแบ่งในตลาด เพราะเขาซื้อวัวไปขุนในสวนปาล์มของตนเองแล้วค่อยๆ แปรรูปส่งเนื้อแปรรูปมาขายเราอีกทีในภาคใต้ เรากำลังเริ่มเห็นปัญหาที่จะหาแนวทางแก้ แต่เขาทำไปแล้วและเราช้ากว่าเขา 2 ก้าว
เราพยายามเจรจาสินค้าข้ามชายแดนโดยสินค้าที่ก่อให้เกิดความเน่าเสียได้ง่ายไปสิงคโปร์ แต่เขาอนุญาตให้เราไม่เกิน 3 หมื่นตันเท่านั้น ที่เหลือก็จะจัดเก็บภาษี เราไม่เคยต่อรองอะไรได้ เขามีปัญหาเรื่องของข้าวต้องการนำเข้าข้าวจากไทย แต่ในประเทศมาเลย์บางครั้งอย่างไหนที่เขาได้ประโยชน์ แม้ว่ามันจะผิดกฎหมายเขาก็ต้องทำ อย่างเช่น บริษัทค้าข้าวของเขาซึ่งตั้งอยู่ที่คลองแงะ ทุ่งลุง เนื่องจากมีความสะดวกในการลักลอบนำเข้าข้าว
คาดว่าการค้าข้าวเมื่อเปิดเออีซีก็ต้องทำงานภายใต้บริษัทการขนส่งโลจิสติกส์ของเขาและบริษัทที่เป็นขนาดใหญ่ก็จะมาจ้างเอาท์ซอร์สราคาถูกในเมืองไทยเพื่ออำนวยความสะดวกในดำเนินงาน บริษัทแบบนี้จะกลืนบริษัทไทยโดยบังคับให้การขนส่งดำเนินงานในระยะทางที่ยาว และได้รับกำไรในอัตราที่ต่ำ โดยอ้างเพียงว่ามีสัญญาประจำ ในตอนนี้เมื่อมองอนาคตของภาคใต้แล้วก็อยากจะลาออกจากความเป็นพลเมืองไทย เพราะรู้สึกว่าการมีรัฐไทยและไม่มีรัฐไทยก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกว่ามีศักดิ์ศรีและอนาคตแต่อย่างใดคำสาปทางภูมิประเทศของภาคใต้ตอนล่าง : แลกคนละหมัด โดยชินสัคค สุวรรณอัจฉริย [email protected]
ภาคใต้ พื้นที่เกษตรกรรม โดยเฉพาะสงขลาที่มีโครงสร้างอุตสาหกรรม 30-40% การเกษตร 25% ที่เหลือภาคการบริการ อุตสาหกรรมปลาทูน่าที่เป็นอันดับหนึ่งในโลกที่พึ่งพาวัตถุดิบ 100% กับปัญหาด้านโลจิสติกส์ ในท้องถิ่นบ้านเราการขนส่งทางรางคือเป็นเส้นทางที่มีราคาถูกโดยเฉพาะพื้นที่ปาดังเบซาร์ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เราได้ประโยชน์มากนักเพราะระบบรางไม่ได้ถูกใช้มากในบ้านเรา อีกทั้งยังขาดการพัฒนาด้วย ในขณะที่ประเทศมาเลเซียซึ่งมีเทือกเขาสันกาลาคีรีเป็นอุปสรรคซึ่งไม่เหมาะสำหรับการขนส่งทางรถ เพื่อไปลงท่าเรือกวนตังฝั่งตะวันออกของประเทศ จึงมีความต้องการพึ่งพาการขนส่งทางเรือโดยอาศัยฝั่งตะวันออกของไทย
ซึ่งท่าเรือจะต้องเชื่อมกันดีมาก เขาจึงต้องการส่งออกสินค้าการเกษตรโดยกำหนดให้ผ่านด่านประกอบ เขาต้องการมีทางออกในฝั่งตะวันออกเพื่อมาใช้ท่าเรือในประเทศไทย แต่เรากลับไม่มีการแบ่งปันและเอื้อประโยชน์กับเขา ทั้งที่เราได้ เปรียบ ซึ่งหากดูสภาพทางด้านภูมิประเทศจะพบว่ามาเลเซียไม่มีพรมแดนติดกับประเทศใดในโลก ยกเว้นไทย ทำให้ตรงนี้กลายเป็นคำถามว่าเราทำอะไรกันอยู่ สินค้าของมาเลย์หากต้องการทำการค้าไปถึงจีนโดยเฉพาะทางตอนใต้และตะวันตกนั้นจะต้องผ่านทางเรา โดยใช้เส้นทางทางรถไฟและรถยนต์ เราจึงเป็นจุดศูนย์กลางของการเชื่อมระหว่างเหนือและใต้ และจีนมีความต้องการเช่นเดียวกับมาเลย์ แต่ปัญหาคือระบบรางเพิ่งได้พัฒนาซึ่งต้องดูต่อไปว่าเราทำไปแค่ไหน
อีกทั้งยังมีเรื่องน่าแปลกมากที่มาเลย์ประกาศตนเองว่าจะเป็นผู้กำหนดราคายางพาราในตลาดโลก คำถามคือมาเลย์ทำได้อย่างไร เพราะพื้นที่การผลิตของมาเลย์หันไปส่งเสริมการปลูกปาล์ม ถ้าไม่มีข้อมูลทางอ้อมกล่าวคือรถมาเลย์ที่มาซื้อน้ำยางทางภาคใต้ซึ่งจะมีหลายรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็นมาจากมาเลย์ที่มาให้บริษัทในไทยเป็นนอมินีและสามารถเข้าซื้อกิจการของบริษัทขนาดย่อม โดยการโอนสัญชาติไทยเข้ามาในด้านการขนส่ง ทั้งที่กฎหมายบ้านเราไม่อนุญาตให้คนต่างชาติทำธุรกิจการขนส่งโลจิสติกส์ หากไปสำรวจพบว่ารถที่เข้ามาซื้อน้ำยาง 100 คันจ่ายภาษีน้ำยางเข้ากองทุนสวนยางแค่คันเดียวที่เหลือไม่จ่าย ทำให้การเติบโตยางพาในมาเลย์ตัวเลข 25% มาจากการเอาน้ำยางจากเมืองไทยเข้าไปเพื่อแปรรูปหรือทำอย่างอื่น
ซึ่งเมื่อก่อนนั้นคนมาเลย์ไม่สามารถเข้ามาได้ รถของไทยต้องไปถ่ายลำที่พรมแดนมาเลย์ถึงจะเข้ามาได้ แม้ตอนนี้วิธีดังกล่าวจะผิดกฎหมายแต่เจ้าหน้าที่ก็นิยมรับส่วยกันตั้งแต่ตำรวจทางหลวง ตำรวจการท่องเที่ยว ตำรวจป่าไม้และศุลกากร ที่น่าอนาถใจคือคนไทยไม่สามารถทำธุรกิจนี้ได้อีกต่อไป มาเลย์ซื้อบริษัทขนาดย่อม และมาทำบริษัทนอมินีและที่สำคัญเราต้องซ่อมแซมถนนนี้ให้แก่มาเลย์เพื่อใช้ในการขนส่งอีกด้วย
ปัจจุบันมาเลย์ต้องการกำกับสินค้าอาหารฮาลาลในประเทศนี้ 22 ล้านคนไม่มีความสามารถที่จะผลิตสินค้าอาหารฮาลาลโดยเฉพาะวัตถุดิบประเภทวัว แพะ เขาจัดการโดยให้สหกรณ์ในประเทศของเขานำเข้าสินค้าประเภทนี้จากบ้านเราโดยแข่งขันกับอุตสาหกรรมอาหารฮาลาลใน 5 จังหวัดชายแดนภาคใต้ ในขณะที่มาเลย์รู้ดีว่าภาคใต้ขาดแคลนวัตถุดิบเขาก็จัดการโดยหาแหล่งวัตถุดิบจากภาคกลางแข่งกับพ่อค้าขายวัวในภาคใต้ทำให้การค้าขายแบบเดิมเริ่มสูญเสียการกำกับส่วนแบ่งในตลาด เพราะเขาซื้อวัวไปขุนในสวนปาล์มของตนเองแล้วค่อยๆ แปรรูปส่งเนื้อแปรรูปมาขายเราอีกทีในภาคใต้ เรากำลังเริ่มเห็นปัญหาที่จะหาแนวทางแก้ แต่เขาทำไปแล้วและเราช้ากว่าเขา 2 ก้าว
เราพยายามเจรจาสินค้าข้ามชายแดนโดยสินค้าที่ก่อให้เกิดความเน่าเสียได้ง่ายไปสิงคโปร์ แต่เขาอนุญาตให้เราไม่เกิน 3 หมื่นตันเท่านั้น ที่เหลือก็จะจัดเก็บภาษี เราไม่เคยต่อรองอะไรได้ เขามีปัญหาเรื่องของข้าวต้องการนำเข้าข้าวจากไทย แต่ในประเทศมาเลย์บางครั้งอย่างไหนที่เขาได้ประโยชน์ แม้ว่ามันจะผิดกฎหมายเขาก็ต้องทำ อย่างเช่น บริษัทค้าข้าวของเขาซึ่งตั้งอยู่ที่คลองแงะ ทุ่งลุง เนื่องจากมีความสะดวกในการลักลอบนำเข้าข้าว
คาดว่าการค้าข้าวเมื่อเปิดเออีซีก็ต้องทำงานภายใต้บริษัทการขนส่งโลจิสติกส์ของเขาและบริษัทที่เป็นขนาดใหญ่ก็จะมาจ้างเอาท์ซอร์สราคาถูกในเมืองไทยเพื่ออำนวยความสะดวกในดำเนินงาน บริษัทแบบนี้จะกลืนบริษัทไทยโดยบังคับให้การขนส่งดำเนินงานในระยะทางที่ยาว และได้รับกำไรในอัตราที่ต่ำ โดยอ้างเพียงว่ามีสัญญาประจำ ในตอนนี้เมื่อมองอนาคตของภาคใต้แล้วก็อยากจะลาออกจากความเป็นพลเมืองไทย เพราะรู้สึกว่าการมีรัฐไทยและไม่มีรัฐไทยก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกว่ามีศักดิ์ศรีและอนาคตแต่อย่างใด