'ลูกตาล'ชีวิตกับการดำดิ่งโลกใต้น้ำ | คมชัดลึก

          "พอได้ลงไปเรียนรู้โลกของเขาเราก็มีความรู้มากขึ้น รักสัตว์มากขึ้น บางคนไม่เห็นกับตาก็ไม่สนใจ เออ... ก็สวยดีเอามาเลี้ยง อร่อยดีก็เอามากิน แต่เราเป็นคนดำไปดูเองเห็นเองว่าจำนวนเขาลดลงไปจริงๆ" 
 
          ข้างกายแวดล้อมด้วยน้ำทะเลใส สายตาคอยสอดส่องบรรดาสัตว์น้ำน้อยใหญ่ที่แหวกว่ายมาทักทายในอีกหนึ่งชั้นบรรยากาศที่เรามองไม่เห็นบนผืนดิน แต่มนุษย์หลายล้านคนกำลังหลงรักความมหัศจรรย์ที่ถูกซุกซ่อนไว้ใต้มวลน้ำมหาศาลแห่งนี้ หนึ่งในนั้นคือสาวแก่นเซี้ยวรักการผจญภัยเป็นชีวิตจิตใจ ภายใต้ชื่อหวานๆ ที่ทุกคนเรียกเธอว่า "ลูกตาล" สิรินดา กรรณสูต เธอคนนี้ยอมรับแบบห้าวหาญว่าถอนตัวไม่ขึ้นจากภาวะอะดรีนาลีนสูบฉีดทั่วร่างกาย ก่อนจะกระทำการโลดโผนอะไรสักอย่าง แม้ตอนแรกจะกลัวจนตัวสั่นแต่พอผ่านไปได้ก็จะทำให้จิตใจของเธอรู้สึกดีทุกครั้ง
 
          เมื่อได้มีโอกาสคุยกันยาวๆ สาวลูกตาลก็เปิดใจถึงประสบการณ์การผจญโลกกว้างที่ตัวเองเคยทำมาทั้งหมด โดยเฉพาะการดำน้ำที่ได้แรงบันดาลใจมาจากคุณพ่อ พล.ต.ต.แสงสูรย์ กรรณสูต มาตั้งแต่เธอยังเด็กๆ หลังจากโตพอแล้วลูกสาวคนเล็กของบ้านเลยไม่รอช้า ไปเรียนดำน้ำแล้วก็ดำดิ่งลงไปดูโลกกว้างเหมือนคุณพ่อได้ในเวลาไม่นาน ต่างจากสาวๆ ในบ้านทั้งคุณแม่พัฒนาวดี และพี่สาวคนสวย "น้อยหน่า" สิริผกา กรรณสูต ที่ขอส่ายหน้าหนีความท้าทายนี้ทุกครั้งที่เธอชักชวน และเมื่อต้องไปศึกษาต่อปริญญาตรีไกลถึง เบย์พาท คอลเลจ (Bay Path College) พ่วงต่อด้วยปริญญาโทที่ บอสตัน คอลเลจ (Boston College) ประเทศสหรัฐอเมริกา เจ้าตัวก็สารภาพว่าห่างเหินจากการใส่ตีนกบและชุดดำน้ำไปนานโข แถมได้กลับมาทำงานเป็นสาวนักการตลาด ในตำแหน่งเจ้าหน้าที่บริหารหน่วยงานนโยบายการตลาดและพาณิชยกิจ บริษัท ปตท.เคมิคอล จำกัด (มหาชน) เลยยุ่งกว่าเดิม ไม่มีโอกาสไปท่องโลกใต้น้ำบ่อยๆ เหมือนวัยเด็ก เพิ่งเคลียร์คิวว่างออกไปปลุกชีพจรการผจญภัยอีกครั้งอย่างเต็มที่เมื่อ 2 ปีที่ผ่านมานี้เอง
 
          "เคยได้ดำน้ำมาเมื่อ 8-9 ปีที่แล้ว แต่ก็ไม่ได้ดำอยู่พักหนึ่ง เพราะต้องเรียนต่อทั้งปริญญาตรีและโทในต่างประเทศ ไม่มีที่ ไม่มีเวลาให้เราดำน้ำเลย พอเรียนเสร็จทำงานได้สักพักใหญ่แล้วค่อยกลับไปดำน้ำอีกที  ครั้งแรกเริ่มจากตอนเด็กๆ ก็เห็นคุณพ่อดำน้ำอยู่แล้วพอบอกว่าอยากดำน้ำบ้างคุณพ่อก็ให้ลูกตาลชวนเพื่อนไปเรียนกันก่อน แล้วก็พาไปออกทริปไปที่โคโมโด ประเทศอินโดนีเซียเป็นที่แรก ตอนนั้นจำได้ว่า น้ำใส ตื่นตามาก เวลาออกทริปทีเราต้องไปนอนบนเรือเป็นอาทิตย์ เขาจะพาเราไปดำน้ำดูปลาตามจุดต่างๆ นอนบนเรือก็ถือว่าไม่ลำบากมาก ช่วงหลังก็เริ่มมีไปกับเพื่อนที่ชอบดำน้ำเหมือนกัน ส่วนสถานที่ที่ชอบมากๆ ก็คงหนีไม่พ้นที่อินโดนีเซียอีก ที่จริงความสวยงามที่สิมิลันบ้านเราก็สู้ได้นะ แต่ที่อินโดจะมีปลาเยอะกว่า พอๆ กับมัลดีฟส์ก็จะมีปลากระเบนตัวใหญ่มาก เรียกกันว่าเบนต้าเรย์ เขาจะว่ายมาทีเป็นยี่สิบกว่าตัว เราแค่ดำแบบสนอร์กเกิลก็เห็นแล้วสวยมากๆ" สาวลูกตาลเล่าถึงประสบการณ์ดำน้ำ  
 
          พอได้เล่าถึงสิ่งที่ชอบอย่างออกรสเจ้าตัวก็ควักกระเป๋าหยิบโทรศัพท์มือถือเปิดให้ดูรูปใต้น้ำสวยๆ ที่ได้ไปสำรวจมาตลอดช่วง 2 ปีหลัง ทั้งหมู่เกาะมัลดีฟส์ ไปถึงประเทศอินโดนีเซีย และหมู่เกาะสิมิลัน กับเพื่อนๆ ยกก๊วน แถมยังมีการเยือนถิ่นประเทศของคนรักการผจญภัยอย่างแอฟริกาใต้และการทำกิจกรรมท้าทายแบบไม่กลัวตายอีกมากมาย ตามสไตล์สาววัย 28 ปีที่กำลังสนุกกับการค้นหาโลกกว้าง   
 
          "รู้สึกว่าแปลกดีที่เราได้ลงไปเห็นโลกใต้น้ำ เป็นอีกดินแดนหนึ่งที่เราไม่ค่อยได้เห็นกันเท่าไหร่ ถามว่าตอนนั้นกลัวเรื่องความอันตรายไหม เราก็กลัวนะ ยิ่งคุณแม่จะห้ามเลย บอกตลอดว่าอย่าไปเลยมันอันตราย แต่คุณพ่อก็จะค้านแทนตลอดว่าไม่เป็นไรปลอดภัยนะ เวลาที่เสี่ยงๆ อันตรายจริง ก็เป็นเรื่องของร่างกายจิตใจ และบรรยากาศ ลูกตาลเคยดำน้ำอยู่ๆ กระแสน้ำก็เปลี่ยนวืดไปเลยก็มี ดังนั้นเวลาดำน้ำเราต้องมีสติและมีคู่พาร์ทเนอร์เสมอ ยิ่งดำลึกเราก็จะมีโรคชนิดหนึ่งที่เรียกกันว่าเมาไนโตรเจน เราจะรู้สึกเคลิบเคลิ้มเบลอๆ ถ้าไม่มีสติ ก็อาจจะหลุดจากกรุ๊ปได้ อุปกรณ์ก็ต้องตรวจสอบก่อนด้วย เคยมีครั้งหนึ่งที่ตัวเชื่อมระหว่างยางกัดที่ปากกับสายอากาศมันหลุดโดยที่เราไม่รู้ ไม่ได้เช็คก่อน ปรากฏว่าพอเริ่มดำลงไปเวลาเราหายใจมันก็มีแต่น้ำเข้าไป ตอนแรกตกใจมากจริงๆ โชคดีที่ยังไม่ได้ลงไปลึกเลยค่อยตั้งสติแล้วพาตัวเองขึ้นน้ำช้าๆ  ครูที่เห็นพอดีบอกว่าลูกตาลใจเย็นมาก คือค่อยๆ เอาสายออกแล้วก็ว่ายขึ้นไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ที่จริงตอนนั้นเรารู้สึกนอยด์มากเลยนะ" จบประโยคเจ้าตัวก็ลั่นเสียงหัวเราะให้กับประสบการณ์เสี่ยงๆ ที่เคยเจอมา และมักจะผ่านพ้นไปได้ด้วยดีเสมอ
 
          อีกโรคหนึ่งของคนที่ได้เห็นใต้ท้องทะเลกว้างคือยิ่งดำดิ่งไปไกลเท่าไหร่ จิตวิญญาณของการอนุรักษ์ก็ถาโถมเข้ามาแบบไม่รู้ตัว โดยหลังจากสะสมชั่วโมงสำรวจมาได้ระดับหนึ่งสาวคนนี้ก็บอกอย่างจริงจังว่าคงเพราะได้เห็นโลกของสัตว์น้ำมามาก เวลาเจอปลาโดนขังอยู่ในตู้เลยรู้สึกไม่น่าดูเท่าไหร่นัก และยังมีอีกหลายเรื่องที่มนุษย์ทำลายสมดุลของโลกใต้น้ำทั้งโดยตั้งใจและไม่ได้ตั้งใจ
 
          "ลูกตาลว่าปลาเวลาเขาอยู่ในทะเลดูมีความสุขมากกว่าในตู้นะ หูฉลามตอนนี้ก็ไม่กินแล้วเพราะพอมาดำน้ำเลยรู้ เวลาล่าเขาแค่ตัดส่วนหูของฉลามแล้วปล่อยมันลงน้ำไปเลย ปกติปลาฉลามจะใช้การบังคับทิศทางโดยหู พอตัดไปเขาไปไหนไม่ได้แล้วต้องรอความตายอย่างเดียว พอผู้ล่าน้อยลงปลาบางชนิดจะอยู่รอดเยอะไป ระบบนิเวศก็เสียสมดุล กุ้งลอบสเตอร์ก็เหมือนกัน เขาเป็นสัตว์ที่ต้องอยู่ด้วยกันเป็นคู่เดียว รักเดียวใจเดียว ถ้าคู่เขาตายก็จะไม่มีการผสมพันธุ์กับตัวไหนๆ อีกเลย คนเอามากิน 1 ตัวก็จะไม่มีการสืบพันธุ์ต่อ จำนวนก็ลดลงเรื่อยๆ อีกเช่นกัน พอได้ลงไปเรียนรู้โลกของเขาเราก็มีความรู้มากขึ้น รักสัตว์มากขึ้น บางคนไม่เห็นกับตาก็ไม่สนใจ เออ... ก็สวยดีเอามาเลี้ยง อร่อยดีก็เอามากิน แต่เราเป็นคนดำไปดูเองเห็นเองว่าจำนวนเขาลดลงไปจริงๆ" อีกหนึ่งประโยชน์ดีๆ ที่สาวรักทะเลได้รับจากการดำน้ำ
 
          แม้บ่นอุบว่าช่วงปลายปีอาจจะยุ่งไปซะหน่อยจนไม่มีเวลาวางแพลนไปเปิดโลกกว้างที่ไหน แต่ก็แอบมีจุดหมายในฝันอยู่ที่เมืองมาชูปิกชู ประเทศเปรู อันขึ้นชื่อว่าเป็นเมืองสาบสูญแห่งนครอินคา แว่วข่าวมาว่าอีก 2 ปี จะไม่เปิดให้เข้าอีกแล้ว แต่ถ้าเป็นเรื่องดำน้ำก็อยากเก็บกระเป๋าไปราชา อัมพัท ประเทศอินโดนีเซีย อันเลื่องชื่อว่าถ้าไปดำน้ำที่นี่แล้วที่อื่นจะไม่สวยอีกเลย
 
          "จะบอกว่าเป็นคนชอบทำอะไรโลดโผนก็ได้ โดดบันจี้จัมพ์ก็เคยทำมาแล้ว โดดพาราไดรวิ่งลงมาจากภูเขาที่เมืองเคปทาวน์ ประเทศแอฟริกาใต้ก็ทำมาเต็มที่ แน่นอนว่าโดนคุณแม่ก็ว่าเสมอ (หัวเราะ) ความจริงกิจกรรมพวกนี้ไม่ใช่ว่าเราไม่กลัวนะ บางครั้งก็กลัวมากจริงๆ แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจทำก็เพราะอยากรู้ว่าจะรู้สึกยังไงเท่านั้นเอง ส่วนการออกทริปดำน้ำก็ทั้งสนุกทั้งเหนื่อยมาก ต้องดำวันละ 4 ครั้ง ตั้งแต่ 8 โมงเช้าจนถึงเย็น แต่มีข้อดีที่เรายอมเหนื่อยเลย คือได้ใช้ชีวิตอยู่กลางทะเล ตัดขาดจากโลกภายนอกเหมือนเป็นการพักผ่อนที่ได้อยู่กับตัวเองเยอะขึ้น" นักผจญภัยบอกทิ้งท้ายถึงอีกมุมหนึ่งของความท้าทาย
.......................................
(หมายเหตุ 'ลูกตาล' สิรินดา ชีวิตไม่ติดดิน ชอบดำดิ่งโลกใต้น้ำ : คอลัมน์ ขอเวลานอก เรื่อง... ณุวภา ฉัตรวรฤทธิ์ ภาพ...  สิรินดา กรรณสูต)