เอาไม่อยู่
เอาไม่อยู่ : เลียบค่าย โดยชัยกร ใบเงิน
เรื่องอาวุธปืนกลับมาสู่สถานการณ์รุนแรงเลวร้ายขึ้นอีกครั้ง
กลางเมืองหลวงเกิดเหตุวัยรุ่นไล่ยิงกัน 2 คืนตายไป 5 ศพรวด บาดเจ็บอีก 2 เรียกว่า ไล่ฆ่ากันเป็นว่าเล่น เหมือนหนังตะวันตกยังไงยังงั้น
อาวุธปืนยังเป็นปัญหาสำหรับคนกรุงเทพฯ โดยเฉพาะช่วงเวลากลางคืนบนท้องถนนเกิดขึ้นบ่อย สาเหตุจากเมาบ้างหรือขับรถปาดกันไปมาแล้วชักปืนขู่หรือไล่ยิงกันก็บ่อย แจ้งความเป็นคดีบ้าง ไม่เป็นคดีก็มี
คนใช้รถส่วนใหญ่ยังเชื่อว่า ภายในยวดยานที่ขับขี่อยู่นั้น มีไม่น้อยที่พกพาอาวุธไปด้วย
ที่สำคัญคือ เจ้าหน้าที่ตำรวจไม่สามารถตรวจสอบควบคุมได้ เคยมีการนำรถสแกนอาวุธปืนมาใช้อยู่พักหนึ่งตีข่าวกันใหญ่โต สุดท้ายก็เงียบหายไปเหมือนไฟไหม้ฝาง
ขณะเดียวกันการตั้งด่านตรวจค้นก็ไม่ครอบคลุมพื้นที่หรือทำให้คนที่พกพาอาวุธหวั่นเกรงได้
ส่วนใหญ่ที่เห็นเป็นด่านจราจรช่วงกลางวันซะมากกว่า จับกุมส่วนใหญ่เพื่อเป็นรายได้จากค่าปรับ มีทั้งในและนอกระบบ มากกว่าที่จะเห็นด่านอาชญากรรม
ไม่ใช่เฉพาะแต่ในเมืองหลวงเท่านั้น แต่ทั่วประเทศสถานการณ์ก็ไม่ต่างกัน ที่ จ.สงขลา นักการเมืองก็ถูกสังหารด้วยอาวุธปืน
นี่ยังไม่นับขบวนการค้ายาเสพติดที่เป็นกองคาราวาน กลุ่มเอเย่นต์ยาตามเมืองต่างๆ มือปืนรับจ้าง พวกบอดี้การ์ด นักการเมือง ที่ล้วนแล้วแต่พกพาอาวุธปืนทั้งสิ้น
ด.ต.ทวนทอง คำธาโย อายุ 52 ปี ผบ.หมู่งานป้องกันและปราบปราม สภ.งาว จ.ลำปาง ถูกนายวุฒิศักดิ์ สุทธิไชย อายุ 30 ปี หนึ่งในขบวนการค้ายาเสพติด ยิงเสียชีวิตขณะเข้าตรวจค้น
ขนาดเจ้าหน้าที่ตำรวจที่พกปืนเองยังสุ่มเสี่ยงกับสถานการณ์รุนแรงล่อแหลมแบบนี้
รัฐบาลอย่าแก้ตัวว่า มีการนำเข้ามามาก แต่ในความเป็นจริงการควบคุมอยู่ในมือของรัฐ แต่ก็เกิดมีช่องว่างมากมาย
นักการเมืองเองนั่นแหละตัวดี ไม่ได้สนใจกับปัญหา ส่วนหนึ่งมีเรื่องผลประโยชน์มาเกี่ยวข้อง เป็นเรื่องใกล้ตัวจนชินชา เพราะลูกน้องล้วนติดอาวุธกันทั้งนั้น เลยไม่คิดหาวิธีแก้ไข
จะว่าไปแล้วความรุนแรงในการใช้อาวุธปืน ก็ไม่แตกต่างจากปัญหายาเสพติดในวัยรุ่น และยังเป็นส่วนที่เกี่ยวเนื่องกันด้วยซ้ำ
ขณะที่ตัวเลขอาวุธปืนทั่วประเทศทั้งถูกและผิดกฎหมายก็ไม่มีใครรู้ว่ามีเท่าไร เข้ามายังไง ซื้อขายกันอยู่หลายช่องทางแม้แต่เว็บไซต์ก็หาได้ไม่ยาก
ดูจากสถิติอาชญากรรมและการฆ่ากันในแต่ละวันแล้ว บอกได้เลยว่ารัฐบาลเอาไม่อยู่จริงๆ