ประเทศอเมริกานั้นแย่มากๆเพราะสื่อเลือกข้างอิอิ | คมชัดลึก

               ช่วงนี้มีโอกาสได้มาสัมมนาที่มลรัฐโอไฮโอซึ่งเป็นรัฐที่จะกำหนดชะตากรรมของชาวอเมริกาในการเลือกตั้งประธานาธิบดีในช่วงโค้งสุดท้ายนี่แหละครับ

               เรียกว่าผู้ใดครองโอไฮโอได้ ผู้นั้นก็ครองอเมริกา เนื่องจากคะแนนเสียงของรัฐอื่นๆ นั้นนิ่งแล้ว

               การเมืองอเมริกาก็มีเสน่ห์เช่นนี้แหละครับไม่ใช่พวกมากจะลากไปได้เสมอไป เพราะทุกรัฐเขาถูกนับทั้งหมด

               แต่มีเรื่องที่สำคัญที่น่าสนใจก็คือในช่วงโค้งสุดท้ายนี้ ประเทศต้นแบบประชาธิปไตยแบบอเมริกา (หรือแม้กระทั่งในอังกฤษเองเนี่ย) สื่อหลักๆ ของเขาหลายฉบับนั้นเขากล้าประกาศตัวเลยว่าเขาต้องการสนับสนุนผู้สมัครท่านไหน

               อย่างกรณีล่าสุดนี้ก็คือในสองวันที่ผ่านมาวอชิงตันโพสต์ และ หนังสือพิมพ์ของนักศึกษาที่มหาวิทยาลัยประจำมลรัฐโอไฮโอ นั้นประกาศตัวว่าเขาสนับสนุนโอบามาให้เป็นประธานาธิบดีต่อ

               เรื่องนี้ผมเห็นข่าวแล้วอ่านบทบรรณาธิการก็ต้องยอมรับว่าตกใจตะลึงตึงๆ มากว่าเฮ้ย สื่ออเมริกามันเลือกข้างกันอย่างนี้เลยเหรอ ตายแล้วนี่ สมาคมนักข่าวนักหนังสือพิมพ์และสภาการหนังสือพิมพ์เขาไม่ออกแถลงการณ์มาประณามบ้างเหรอหรืออย่างกรณีของตอนที่โทนี แบลร์ ของอังกฤษนั้น หนังสือพิมพ์หัวสีเขาก็ประกาศหนุนเช่นกัน

               แต่ถ้าอ่านไปจริงๆแล้ว เวลาที่หนังสือพิมพ์เขาประกาศหนุนนั้น เขาเต็มใจที่จะหนุน เขาไม่ได้ประโยชน์อะไรเคลือบแฝงหลังการเลือกตั้งด้วยซ้ำ แม้ว่าสื่อจะเป็นธุรกิจเต็มตัวก็ตาม และในเวลาที่เขาเลือกหนุนใครนั้น เขาก็ไม่ได้โจมตีอีกฝ่ายเสียหายนะครับ เขาให้เหตุผลว่าเขาเชื่อมั่นในหลักการไหนมากกว่าหลักการไหน เช่นเขามีจุดยืนกับนโยบายเรื่องการจ้างงาน การเก็บภาษี และของโอบามา เขาคิดว่าผลงานด้านการต่างประเทศก็ทำได้ดี และที่สำคัญผมเรียนรู้ว่า การเลือกตั้งรอบนี้อเมริกานั้นไม่ใช่การเลือกตั้งที่เต็มไปด้วยความฝันและความหวัง

               แต่เป็นเรื่องของความจริงว่าเราจะฝ่าฟันอุปสรรคในวันนี้ไปด้วยกันอย่างไรแม้ว่ารัฐบาลจะรับปากหลายเรื่อง แต่เขาก็เข้าใจได้ว่าทำไมรัฐบาลถึงทำบางเรื่องไม่สำเร็จ บางเรื่องก็สำเร็จ

               ที่สำคัญผมคิดว่าคนอ่านหนังสือพิมพ์เขาก็กล้าประกาศตรงๆว่าเขาชอบเล่มไหนก็เชียร์เล่มนั้น ก็เชียร์ผู้สมัครคนนั้น หรืออย่างเรื่องซุบซิบในตอนดีเบตสามครั้ง เขาก็รู้ว่าครั้งแรกนั้น รอมนีย์ต้องถล่มแน่ๆเพราะรอมนีย์ต้องการตัดงบทีวีสาธารณะ ขณะที่ดีเบตครั้งที่สองนั้น เขาก็รู้ว่าซีเอ็นเอ็นนั้นโยงไปทางโอบามามากกว่า แถมยังรู้ว่าสถานที่คือรัฐที่เลือกโอบามา

               ส่วนครั้งที่สามซีบีเอสนั้นค่อนข้างจะไม่โปรดโอบามาสักเท่าไหร่ และสถานที่ก็อยู่ในรัฐที่น่าจะเอียงไปทางฟลอริดามากกว่า

               ทั้งหมดทั้งปวงนั้นก็ยังสร้างความตะลึงตึงๆ กับผมได้อีกว่า ขนาดในการดีเบตนั้น บางคนที่เป็นเดโมแครตยังกล้าบอกว่าโอบามาทำได้ห่วยแตกในรอบแรก หรือบางคนที่เชียร์รอมนีย์นั้นก็กล้ายอมรับว่ารอมนีย์ทำได้ไม่ดีนักในรอบถัดๆ มา แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่เลือกคนที่เขาเห็นด้วย

               ใช่ว่าสื่อไม่มีอิทธิพลนะครับแต่ผมว่ากฎหมายบางอย่างในประเทศเขาแรงพอ (เช่นคำนึงถึงเสรีภาพแต่ก็เอาจริงถ้าละเมิดเสรีภาพในแง่เพาะฝังความเกลียดชัง) และก็มีการเพาะสร้างวัฒนธรรมบางอย่างด้วยซึ่งทำให้สื่อนั้นมีความสัมพันธ์กับผู้อ่านในแบบที่จริงใจและไม่ต้องหลบซ่อนตัวเองอยู่หลังผ้าคลุมของความเป็นกลาง ในความหมายเชยๆ ว่าจะเลือกเชียร์ใครไม่ได้

               เพราะอย่างน้อยก็ขอย้ำว่าเวลาเขาไม่เชียร์ใครเขาก็ไม่ได้ทำลายศักดิ์ศรีของฝ่ายที่เขาไม่เชียร์ เพียงแต่เขาให้เหตุผลว่าภายใต้เงื่อนไขบางอย่างเขาเห็นว่าบางเรื่องสำคัญสำหรับเขามากกว่าบางเรื่องมากกว่าครับผม