ยิ่งแก่ก็ยิ่งทรงคุณค่า(1) | คมชัดลึก

           พออายุครบ 60 ปี มนุษย์ทำงานกลุ่มหนึ่งก็ถูกสังคมปลดระวางเหมือนเป็นคนแก่ที่ไร้ค่า อยู่ไปก็รกโลกหรือรอวันตายไปวันๆ โดยเฉพาะมนุษย์เงินเดือนที่ถูกผู้บริหารจ้องปลดระวางลูกเดียว เพราะมองว่าเป็นไม้ตายซากหรือเหมือนหมาล่าเนื้อที่ไร้เขี้ยวเล็บ เลี้ยงไปก็รังแต่จะเป็นภาระเปล่าๆ ปลี้ๆ

 

           ยกเว้นผู้บริหารแดนอาทิตย์อุทัย ซึ่งพลิกปรัชญาการทำงานแบบใหม่ที่เห็นคุณค่าของคนแก่ว่าเป็นทรัพย์สินที่มีค่ายิ่งของบริษัทที่จะต้องรักษาไว้ให้นานที่สุด ไม่ใช่เพราะสังคมในแดนซามูไรเริ่มกลายเป็นสังคมผู้สูงอายุมากขึ้นทุกที แต่เป็นเพราะผู้บริหารบริษัทมองทะลุเห็นคุณค่าของแรงงานสูงอายุมากกว่าที่คนทั่วไปจะเห็นกัน

           โมโตะ มัตซูรา ประธานบริษัทจูเกน โคเกียว ผู้ผลิตชิ้นส่วนพลาสติกในเมืองโตโยฮาชิป้อนให้ลูกค้าทั่วโลกผู้มองมุมต่าง "ผมไม่ได้มองแค่ว่าเวลาที่คนงานสักคนหนึ่งต้องออกจากงานในช่วงที่มีอายุ 50-60 ปี พวกเขาคงไม่รู้จะทำยังไงกับชีวิตดี เพราะลูกๆ ยังอยู่ในวัยเรียนเท่านั้น แต่ผมมองว่าคนกลุ่มนี้เป็นทรัพย์สินอันมีค่ายิ่งที่บริษัทจะต้องรักษาไว้" 

           ขณะที่บริษัทอื่นๆ จ้องปลดคนงานกลุ่มนี้ แต่มัตซูรากลับว่าจ้างคนงาน 75 คน ในจำนวนนี้เป็นคนงานที่มีอายุมากกว่า 60 ปีถึง 20 เปอร์เซ็นต์

           มัตซูราซึ่งมีอายุถึง 77 ปีแล้วจึงเข้าใจในหลายเรื่องที่ผู้บริหารรุ่นใหม่ไม่เคยรู้มาก่อน "คนงานที่มีอายุ 60 ปี จะมีความรู้และประสบการณ์ท่วมท้นเกี่ยวกับการทำธุรกิจและสามารถเพิ่มงานผลิตได้มากขึ้นมากกว่าคนงานรุ่นใหม่" 

           การมองมุมต่างของมัตซูรารวมไปถึงการเตือนบริษัทต่างๆ ว่าเวลาจำเป็นต้องปรับโครงสร้างและต้องลอยแพพนักงานบางส่วน ไม่ควรจะจ้องปลดคนงานที่มีอายุมากเสมอไป "นั่นหมายถึงการลดกำลังผลิตของตัวเองลงและเปิดช่องให้ตัวเลขในบัญชีกลายเป็นตัวแดงอีกครั้ง ท้ายสุดสถานการณ์ก็มีแต่จะแย่ลง"

           มัตซูราเล่าประสบการณ์ของตัวเองว่าตอนที่ฮิเดโอะ อาราอิ ลูกจ้างคนหนึ่งซึ่งแม้จะมีอายุ 60 ปีแล้วแต่ยังมากความสามารถ ตัวเองเลยเลื่อนตำแหน่งให้เป็นผู้จัดการฝ่ายควบคุมคุณภาพสินค้า และเมื่อ 10 ปีที่แล้วตอนที่ลูกจ้างผู้นี้มีปัญหาด้านสุขภาพจนต้องนอนในโรงพยาบาล มัตซูราได้ส่งจดหมายฉบับหนึ่งที่เขียนด้วยลายมือตัวเองบอกว่าให้หายไวๆ และรีบกลับมาทำงานให้เร็วที่สุด

           "บริษัทกำลังวุ่นวายมากตั้งแต่ไม่มีคุณคอยดูแลงาน ผมไม่เหมือนกับผู้บริหารบริษัทอื่นๆ ผมจะไม่ปล่อยคุณไปเด็ดขาด"

 

           อาราอิ พนักงานผู้นั้นเผยว่า "ตอนนั้นผมคิดจะลาออกจริงๆ แต่พอได้รับจดหมายฉบับนั้น ผมก็สำนึกในบุญคุณของท่านจนทุกวันนี้"

 

 

--------------------

(คอลัมน์ นอกบ้านผ่านเมือง : ยิ่งแก่ก็ยิ่งทรงคุณค่า (1) : โดย...บุญรัตน์ อภิชาติไตรสรณ์)