ต้องใช้'ประเทศ'ค้ำประกันเงินกู้!? | คมชัดลึก

           ตอนที่เห็นหัวข่าว นายกฯ ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร สั่งขึ้นทะเบียนทรัพย์สินของทางราชการนั้น ผมนึกชมอยู่ในใจว่าเป็นความคิดที่เข้าท่ามาก เพราะผมเองก็สงสัยมานานแล้วว่าทุกวันนี้ ทรัพย์สินของทางราชการทั้งหมดทั้งมวลที่อยู่ในความดูแลและครอบครองของส่วนราชการต่างๆ นั้นมีอะไรบ้าง และรวมกันแล้วมีมูลค่าเท่าไหร่ หรือหากล้วงลึกลงไปได้ว่า มีทรัพย์สินส่วนไหนที่สูญหาย หรือถูกขโมยไปแล้วบ้างก็ยิ่งดี โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ทุ่งหญ้าสาธารณะในอดีต หรือ ห้วย หนอง คลอง บึง ที่เกิดโดยธรรมชาติและเป็นทรัพย์สินของแผ่นดินนั้น ผมอยากรู้จริงๆ ว่าวันนี้มีเหลืออยู่สักเท่าไหร่ เพราะเท่าที่ทราบหลายแห่งถูกข้าราชการชั่วๆ ก็ออกโฉนดให้นายทุนไปแล้วก็มี 

           แต่เมื่ออ่านรายละเอียดจนครบถ้วนแล้ว จึงรู้ว่าผมเข้าใจผิดไปถนัด ปรากฏว่าที่นายกฯ ยิ่งลักษณ์สั่งให้สำรวจทรัพย์สินและประเมินราคาเอาไว้นั้น เพราะรัฐบาลกำลังต้องการจะใช้ “มูลค่าทรัพย์สินของทางราชการ” เพื่อนำไปแสดงต่อนายทุนเงินกู้ต่างชาติต่างหากครับ ทั้งนี้ เนื่องจากรัฐบาลมีโครงการที่จะกู้เงินมาเพื่อใช้ในการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานอีก 2.2 ล้านล้านบาท แต่ติดปัญหาว่าการกู้เงินครั้งใหม่คงไม่ราบรื่นอย่างที่คิดนะซิครับ เพราะตอนนี้ หนี้ที่รัฐบาล หรือหน่วยงานราชการ หรือรัฐวิสาหกิจไปกู้โดยมีรัฐบาลค้ำประกัน แต่ทะลึ่งเรียกว่า หนี้สาธารณะนั้น มันใกล้จะชนเพดานเต็มที่ หรือพูดง่ายๆ คือ ช่องทางที่จะใช้ พ.ร.บ.การบริหารหนี้สาธารณะ พ.ศ.2548 อย่างที่เคยใช้มันเริ่มตีบตัน ไม่ลื่นไหลเหมือนที่เคยทำ จึงเอา “ประเทศมาตีราคาเป็นหลักทรัพย์”

           ผมว่าถ้ารัฐบาลหมายมั่นปั้นมือที่จะเอาทรัพย์สินของส่วนราชการ และรัฐวิสาหกิจมาเป็น “หลักทรัพย์” ในการค้ำประกันเงินกู้จากต่างประเทศ เนื่องจากไม่สามารถใช้หลักทรัพย์อื่นๆ ค้ำประกันได้อีกจริงๆ ก็คงเป็นเรื่องที่คนไทยจะอยู่นิ่งเฉยไม่ได้แล้วนะครับ เพราะตั้งแต่ประเทศชาติมีนักการเมืองผลัดเปลี่ยนกันเข้ามาบริหารประเทศไม่ว่ากี่ชุด ชุดไหนก็ชุดนั้นต่างตั้งหน้าตั้งตา “กู้เงิน” เหมือนกันหมด ชุดโน้นสร้างหนี้ไว้ไม่ทันหาเงินใช้หนี้ ชุดใหม่ที่เข้ามา แทนที่จะหาทางลดหนี้กลับโหมสร้างหนี้เพิ่มขึ้นไปอีก จนใกล้จะเอา “ประเทศ” ไปค้ำประกันเงินกู้กันแล้ว ผมว่าอย่างนี้ไม่ไหวนะครับ เหมือนตักน้ำใส่ตุ่มที่มีรูรั่วพรุนไปหมด ผมเคยขอร้องรัฐบาลทุกชุดให้หารู้รั่วให้พบแล้วอุดมันไปทีละรู นั่นคือหน่วยงานไหนที่ใช้แต่เงินและไม่จำเป็นยุบทิ้งซะก็ไม่มีใครทำ

           ผมว่าถึงเวลาที่รัฐบาลต้องก้มลงมาสำรวจตัวเองว่าอยู่ในสภาพไหน และถามตัวเองว่าเราทำอะไรเกินตัวหรือเปล่า และจะเร่งพัฒนาตัวเองไปหาสวรรค์วิมานอะไรในท่ามกลางความไม่มั่นคงทางเศรษฐกิจทั้งโลก ที่อาจลามมาถึงเราเมื่อไหร่ก็ได้ หากหยุดกู้เงินมาทำโน่นนี่สักปีหนึ่ง แล้วหมุนเงินที่เรามีหล่อเลี้ยงตัวเองจนกว่าปัญหาเศรษฐกิจจะคลี่คลาย แล้วค่อยลงมือกันใหม่ดีกว่าไหม บอกไว้ตรงนี้นะครับหากรัฐบาลเอาประเทศไปค้ำประกันเงินกู้มาถลุงเมื่อไหร่ ผมว่าคนไทยคงไม่งอมืองอเท้าเหมือนที่รัฐบาลเข้าใจว่าคนส่วนใหญ่สยบยอมหรอกนะครับ

--------------------

(คอลัมน์ ชาวบ้านร้านตลาด : ถึงกับต้องใช้ 'ประเทศ' ค้ำประกันเงินกู้แล้วหรือ : โดย...ภาณุมาศ ทักษณา)