ยุคเสื่อมของข้าราชการ
ยุคเสื่อมของข้าราชการ: เลียบค่าย โดยทัศชยันต์ วาหะรักษ์ [email protected]
ผมเชื่อแน่ว่าชั่วโมงนี้คนไทยจำนวนไม่น้อยคงรู้สึก มึน งง ปนเปกับความไม่เข้าใจ ในท่าทีและพฤติการณ์ของข้าราชการหลายพวก หลายเหล่า หลายองค์กร ที่ขยันขันแข็งดูแลรับใช้ท่านผู้ทรงเกียรติ เพราะหวั่นเกรงหน้าที่การงานจะสั่นคลอน จนหลงลืมศักดิ์และศรีของตัวเอง รวมถึงเกียรติภูมิแห่งอาชีพของตัวเอง
บางราย บางพวก บางกลุ่ม บางองค์กร หลงลืมแม้กระทั่งพันธะหน้าที่ รวมถึงเจตนารมณ์ในการก่อตั้งองค์กรเสียด้วยซ้ำว่า ตั้งมาเพื่อทำหน้าที่อะไร เพราะมัวแต่ไปเสนอหน้าสนองความอยากของใครบางคน
ยกตัวอย่างเช่น กรมกองที่ตั้งขึ้นเพื่อมาทำหน้าที่สะสางเรื่องราวที่ไม่ธรรมดา เป็นเรื่องพิเศษเกินกำลังความสามารถหน่วยงานปกติจะทำได้
ชั่วโมงนี้งานในหน้าที่หลักที่ควรทำแทบไม่เป็นชิ้นเป็นอัน แต่งานตามล้างตามเช็ดฝั่งตรงข้าม หรือเป็นกลุ่มพวกพ้องที่รกหูรกตาผู้มีอำนาจบางคน ขยันขันแข็งกันเสียเหลือเกิน
นับวันพฤติการณ์น่าสมเพช ยิ่งปรากฏชัด แทนที่จะตั้งหน้าตั้งตาทำงานให้เกิดประโยชน์สูงสุดกับประชาชนส่วนใหญ่ ที่อุตส่าห์จ่ายเงินภาษีแล้วถูกจัดสรรมาเป็นเงินเดือนให้ในทุกๆ เดือน
กลับเอาเวลาราชการ ไปเดินตามหลัง "ดาราตกกระป๋อง" ที่ขยันใช้ปากใช้ลิ้นป้ายสีคนอื่นเสียนี่
เป็นถึงข้าราชการหน่วยงานใหญ่โต มีหน้าที่รับผิดชอบงานไม่ธรรมดา กลับไปเดินตรวจท่อ หากระสอบทราย มันใช่หน้าที่แล้วหรือ? คำถามเช่นนี้คงไม่ต้องตอบหรอกครับ...เพราะหากยังคิดกันไม่ได้ก็ลาออกไปเสียเถอะ อย่าอยู่เป็นข้าราชการให้เปลืองเงินภาษีเลย
บางคนเป็นข้าราชการใหญ่มีหน้าที่หลักในการตามจับผู้ร้าย อุตส่าห์ดั้นด้นข้ามน้ำข้ามทะเลไปเจอคนร้ายถึงต่างแดน แทนที่จะจับกุมดำเนินคดีตามกฎหมาย กลับไปเอียงบ่าเอียงไหล่ให้ผู้ร้ายตามหมายจับติดบั้งติดดาวให้เสียนี่
พฤติการณ์การละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ ซึ่งเป็นความผิดตามกฎหมายอาญามาตรา 157 ชัดๆ แทนที่จะปิดไว้ให้มิดชิดเพราะเป็นเรื่องที่น่าละอาย กลับโพสต์รูปถ่ายภาพผนึกผนังห้องทำงานอย่างภาคภูมิใจ
พอถูกจับได้ไล่ทัน ก็กะเกณฑ์สมัครพรรคพวกไปฟาดหวงฟาดงาใส่เขาเสียนี่
ขนาดนกน้อยในไร่ส้มตัวเล็กๆ ก็ยังไม่ละเว้น...เห็นแล้วน่าอดสู
ในฐานะประชาชนคนเดินดินได้แต่คิด หรือ? ยุคนี้ เป็นยุคเสื่อมของข้าราชการแล้ว จริงๆ...