การสร้างความยุติธรรมเชิงนโยบาย | คมชัดลึก

              นโยบายทางสังคมข้อหนึ่งที่มักจะชอบเสนอวิสัยทัศน์ว่าด้วย “ความโปร่งใส ความเป็นธรรม และมีพันธกิจถึงความรับผิดชอบ” โดยเฉพาะผู้บริหารองค์กรที่จะต้องแสดงบทบาทของการเป็นผู้นำทางความคิดและการปฏิบัติ ประเด็นนี้ถือเป็นข้อถกเถียงที่เห็นได้อย่างชัดเจน แต่สิ่งที่ยิ่งใหญ่และน่าผิดหวังที่สุด คือ การขาดสำนึกในคุณสมบัติของการตั้งค่าเป้าหมาย ซึ่งในเวลาเดียวกันสาธารณชนสามารถเห็นได้อย่างชัดแจ้งว่าปัญหาความยุติธรรมในระบบ คือ การขาดความรับผิดชอบ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในธุรกิจส่วนตัวและผลประโยชน์ของสังคม และที่สำคัญที่สุดซึ่งเป็นไปได้ที่เราจะรู้ถึงความเข้าใจของกลไกที่สามารถทำให้เกิดปัญหาทางสังคมและความขัดแย้งที่จะนำมากำหนดถึงความสมดุลและการตรวจสอบโดยผ่านทางความยุติธรรม
 
              กูรูจำนวนมากที่เขียนเกี่ยวกับความรับผิดชอบ ซึ่งถือว่าก่อให้เกิดแรงบันดาลใจและความหวังบางอย่าง แต่สิ่งที่อยากจะถามคือ เขามีแผนการมาจากไหนที่จะเป็น "ผู้รับผิดชอบในกฎระเบียบทางเทคนิคที่ซับซ้อน" อย่างเช่น ผู้ประกอบการ ผู้ที่ให้ความรู้ การศึกษา ก็ใช่ว่า จะเสี่ยงความเต็มใจที่จะรับผิดชอบคนอื่นในสังคม ซึ่งอยู่บนพื้นฐานของการเป็นกาฝากและการใช้คนอื่นๆ มาเป็นเครื่องมือเพื่อหวังที่จะให้ตนเองบรรลุความสำเร็จ แต่นั่นก็เป็นเรื่องยากที่จะโต้แย้งถึงข้อเสนอที่จะดูแลผู้ที่ไม่สามารถดูแลตัวเอง แต่วิธีที่สามารถพึ่งพาได้ คือ "การฟื้นฟูของจริยธรรมทางวิชาชีพ" ในสังคมที่มีบรรทัดฐานของศีลธรรมและการรับผิดชอบ การแก้ไขกฎหมายโดยรัฐ ซึ่งถือเป็นเรื่องที่ดีสำหรับครูผู้สอนที่ตอนนี้มีโอกาสที่จะได้รับเงินเดือนที่ดี แต่สิ่งอื่นที่ไม่ใช่ "ความรู้" พวกเขาจะสอนคนงานในอนาคต อาทิ ผู้จัดการ ทหาร ตำรวจ นักการเมือง  กรรมการบริหาร บริษัทเอกชน มารดาและบรรพบุรุษ? ความรับผิดชอบต่อจริยธรรมของการบริหารและความเป็นมืออาชีพ? บางทีมันอาจเป็นไปได้สำหรับบุคคลที่แสดงการขาดความรับผิดชอบจรรยาบรรณวิชาชีพ?
 
              ชนิดของจริยธรรมวิชาชีพในคำถามนี้ ถ้าไม่มีความชัดเจนว่าคุณธรรมในสังคมของเรา หลังจากที่ทุกคำพูดคือการโกหกและการทรยศ ซึ่งจะมีข้อดีเพียงแค่สามารถการช่วยในเวลาที่จะกระโดดไปกับ "ลิฟต์ทางสังคม" และแสดงให้ทุกคนเห็น "เรื่องราวความสำเร็จ" แต่ความพยายามที่จะบรรลุความสำเร็จ "ผ่านการทำงานอย่างหนัก ความสามารถที่จะเสี่ยง ความเต็มใจที่จะรับผิดชอบคนอื่นๆ" รับประกันเรื่องอื่น ประวัติของโรคล้มละลาย และยังต้องระวางโทษจำคุกและเสียชีวิตก่อนวัยอันควร ผู้คนที่รวบรวมประเทศของเราในศตวรรษที่ผ่านมา "นักแสดง" ง่ายที่จะรับผิดชอบ แต่มันกลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงทางด้านศีลธรรมและการอุทิศตน แต่คุณสมบัติเหล่านี้จะแสดงโดยบรรพบุรุษของเราเพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ที่ดีและเพื่อประโยชน์ของสังคมได้มีการขัดเกลาจากครอบครัวในวัยเด็กและชุมชนที่มักจะอยู่ในสถานการณ์ของชีวิตที่เลวร้ายและไม่สามารถที่จะได้รับพร้อมกับประกาศนียบัตรการศึกษา
 
              หากรัฐเสนอการเพิ่มค่าใช้จ่ายของการบริการทางสังคมในความหวังของ "การสร้างสังคมที่ยุติธรรม" ซึ่งเป็นเงื่อนไขของ "การพัฒนาที่ยั่งยืน" ถ้าเราคิดว่าเราได้บรรลุการกระจายของผลประโยชน์และการตอบสนองความต้องการขั้นพื้นฐานของทุกคนแล้ว ในที่สุดเราจะสามารถบรรลุสถานภาพของสังคมและสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป นโยบายทางสังคมที่จะเพิ่มการใช้จ่ายของผู้บริโภคนั้นเป็นไปไม่ได้ที่จะปราศจากการศึกษาความรับผิดชอบที่เหมาะสมตลอดจนการจัดตั้งและการบำรุงรักษาอย่างต่อเนื่องของสังคมในอุดมคติทางศีลธรรมที่สูง ใครจะเป็นผู้ควบคุมเหตุผลและความเป็นธรรมของแต่ละบทบาททางสังคม? หากแค่แสดงความเชี่ยวชาญโดยคำว่า "ไม่เป็นธรรม" หรือ "ไม่ลงตัว" เพื่อที่จะใช้จ่ายเงินภาครัฐและไม่ได้แบกรับความรับผิดชอบ
 
              สำหรับเรื่องนี้นั้นในข้อเท็จจริงถือเป็นเรื่องง่าย นั่นคือ ความรับผิดชอบไม่ควรจะเป็นเรื่องของการลงโทษ "แต่ควรที่จะเรื่องเงื่อนไขในคุณธรรมของการกระจายและการใช้จ่ายเงินบาทที่เหมาะสม"  คุณธรรมตามอุดมคติและการยอมรับจากสังคมโดยรวม แน่นอนว่ายังมีช่องว่างอยู่เสมอและการแข่งขันระหว่างวัตถุและจิตใจ แต่อุดมคติที่ไม่มีตัวตนซึ่งเป็นเกณฑ์สำหรับความเหมาะสมของวัตถุที่ควรไตร่ตรองและทำความเข้าใจโดยทั้งหมดของสังคม จากตรงนี้ คือ อุดมการณ์ของรัฐ ซึ่งการเกิดอุดมการณ์ของรัฐโดยตรงนั้นเป็นสิ่งต้องห้ามโดยพื้นฐานของประเทศกฎหมายอย่างชัดแจ้ง นั่นคือ กฎหมายรัฐธรรมนูญ และถือเป็นอีกครั้งหนึ่งที่เราพบว่าตัวเองกำลังอยู่ในกล่องซึ่งถูกกำหนดให้อยู่เพียงภายนอกและไม่อนุญาตให้มีการกระทำที่มีเหตุผลและชาญฉลาดจากดุลพินิจของตน