ขมน้ำตาลฯ:บูติคแอนด์ฮิปโฮเต็ล | คมชัดลึก

          คำพังเพยไทยในอดีตเคยกล่าวไว้ว่า “รถไฟ เรือเมล์ ลิเก ตำรวจ” ซึ่งมีความหมายว่า คนที่ทำงานรถไฟ และคนที่อยู่ประจำกับเรือเมล์นั้น ต้องเดินทางไปโน่นมานี่ตลอดโดยมีโอกาสอยู่กับบ้านช่องน้อย เช่นเดียวกันกับนักแสดงลิเกที่ต้องร่อนเร่ไปแสดงรับจ้างหรือปิดวิกที่โน่นที่นี่ ปีหนึ่งๆ มีโอกาสที่จะกลับมาอยู่กับครอบครัวไม่มากนัก  

          ส่วนตำรวจนั้น เป็นข้าราชการที่ได้รับการยกย่องและเป็นที่ยำเกรงแก่ประชาชนทั่วไป แถมยังต้องย้ายไปโน่นมานี่ตลอดชีวิตการรับราชการ บรรดาอาชีพทั้งสี่แบบที่กล่าวมานั้นจึงกลายเป็นอาชีพที่คนทั่วไปสอนลูกหลานโดยเฉพาะลูกหลานที่เป็นผู้หญิงว่าอย่าไปไว้ใจ ด้วยว่าเมื่อมันร่อนเร่ไปโน่นมานี่มันก็อาจจะไปไข่เรี่ยไข่ราด หมายความว่าไปมีสัมพันธ์หญิงคนอื่น จนถึงขั้นมีลูกกับเขาไปทั่วทำให้มีปัญหาครอบครัวเกิดขึ้นมาภายหลังได้

          ตัวผมเองแม้จะไม่ได้มีอาชีพหนึ่งในสี่ประเภทที่กล่าวมา แต่ก็เดินทางไปโน่นมานี่ทั่วประเทศ หรือกล่าวอย่างยกตนหน่อยก็ต้องบอกว่าทั่วโลก จึงมีความจำเป็นที่จะต้องนอนตามโรงแรมปีหนึ่งๆ ไม่น้อยกว่าหนึ่งร้อยวัน หรือเท่ากับหนึ่งในสามของชีวิตในแต่ละปี ผมจึงมีประสบการณ์ชีวิตกับการค้างอ้างแรมตามโรงแรมทั้งดีและไม่ดีมากมาย บทความในวันนี้จึงขอเอาสิ่งที่ตนเองประสบมาเขียนบอกเล่า ซึ่งเชื่อว่าน่าจะตรงกับใจคนเดินทางที่มีความคับข้องใจกับโรงแรมที่พักบ้างไม่มากก็น้อย

          ตัวอย่างเช่นโรงแรมในปัจจุบันนี้มีการแบ่งกลุ่มแบ่งระดับ ต่างไปจากโรงแรมในอดีตมากมาย อย่างน้อยก็มีโรงแรมขนาดไม่ใหญ่มีจำนวนห้องไม่มากนัก แต่มีการตกแต่งประดับประดาห้องตามแนวคิดที่เป็นเอกลักษณ์ของตนเอง โดยคนสมัยนี้เรียกหรือรับรู้กันในนามของ บูติคโฮเต็ล หรือบางที่อาจจะเรียกกันว่า ฮิปโฮเต็ล

          โดยปกติทั่วไปของ บูติคโฮเต็ล หรือ ฮิปโฮเต็ล มักจะอาศัยการโฆษณาประชาสัมพันธ์ตามช่องทางที่คนยุคนี้ชมชอบ นั่นคือใช้เว็บไซต์หรืออินเทอร์เน็ตเป็นช่องทางการดึงดูดลูกค้า แต่ด้วยความที่ บูติคโฮเต็ล หรือ ฮิปโฮเต็ล ไม่ได้มีมาตรฐานที่เป็นกลางเช่นมาตรฐานระดับสามดาว ห้าดาว หรือแบ่งเกรดแบ่งระดับกันแบบไทยๆ เป็นโรงแรมทั่วไปและโรงแรมเซลส์แมน จึงทำให้คนเดินทางเกิดความสับสนทั้งประทับใจและไม่ประทับใจกับการไปพักแรมตามโรงแรมสมัยนี้

          ด้วยว่าหลายครั้งที่เปิดดูรูปภาพของโรงแรมจากเว็บไซต์ คนเดินทางจะชื่นชอบกับภาพที่สวยงาม หรืองานบริการที่มีการระบุเอาไว้ในหน้าเว็บไซต์หรือตามสื่อโฆษณาที่มีการประกาศสรรพคุณ แต่พอไปพักเข้าจริงๆ กลับต้องเจอกับปัญหามากหลาย เช่น แม้ห้องพักจะดูสวยงามทันสมัยโมเดิร์น แต่การบริการกลับแย่ เพราะเจ้าของบริการเองในลักษณะครอบครัวแต่ไม่ยอมคล้อยตามความต้องการของลูกค้า

          หรือแม้แต่ห้องพักดูสวยงามเหมาะกับการถ่ายภาพอัพเฟซบุ๊ก การบริการดีมีระดับใช้ได้ แต่พอถึงขั้นตอนใช้งานจริง อุปกรณ์หรือสิ่งอำนวยความสะดวกที่สวยงามเมื่อยามถ่ายรูป กลับไม่สามารถใช้งานได้สะดวกและสบายดังเช่นภาพที่ปรากฏเอาไว้ เช่น ที่นอนแข็งเกินไป, หมอนนิ่มเกินไป, ผ้าห่มมีกลิ่นอับ, ผ้าเช็ดตัวแห้งกรังราวกับหมาหนังกลับ ฯลฯ

          สิ่งต่างๆ เหล่านี้ถือเป็นตัวการบ่อนทำลายที่พักแรมหรือโรงแรมสมัยใหม่มาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งโรงแรมในรูปแบบดังกล่าวตามสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียง  แต่ทั้งนี้ก็ยังไม่มีผู้ที่จะออกมารับผิดชอบโดยตรง หรือจะออกมาจัดระเบียบ บูติค หรือ ฮิปโฮเต็ล ให้ได้มาตรฐาน เช่น การจัดให้ดาวจากโรงแรมทั่วไป หากปล่อยทิ้งไว้ก็เชื่อได้ว่า ท้ายที่สุดธุรกิจประเภทนี้ก็จะล่มสลายล้มตายไป จากสารบบที่พักสำหรับคนเดินทางอย่างแน่นอนครับ

 

 

----------

(หมายเหตุ : คอลัมน์ ขมน้ำตาล หวานบอระเพ็ด : บูติค แอนด์ ฮิปโฮเต็ล : โดย ... พัฒนเดช  อาสาสรรพกิจ)

----------