บิ๊กแบ็กในใจคน | คมชัดลึก

          ใครที่คิดว่าโคตรน้องน้ำหมื่นล้านลูกบาศก์เมตร ที่ถาโถมท่วมเมืองรอบนี้ จะชะล้างความขัดแย้งในบ้านเมืองที่สั่งสมมายาวนานให้หายลงทะเลไป คนคนนั้นถือว่าคิดผิดถนัด เพราะแม้แต่ช่วงที่น้ำยังท่วมหู ท่วมคอ เราก็ยังสัมผัสได้ถึงร่องรอย อารมณ์ความรู้สึกเหลื่อมล้ำ ต่ำสูง น้อยเนื้อต่ำใจ ของคนที่ถูกเอาเปรียบระหว่างคนที่อยู่ระหว่างแนวบิ๊กแบ็ก

          วันนี้ “บิ๊กแบ็ก” กลายเป็นสัญลักษณ์ของความไม่เท่าเทียม ความเหลื่อมล้ำ การเลือกปฏิบัติ สองมาตรฐาน เป็นอุปสรรคขัดขวางไม่ให้น้ำไหลระบายไปอย่างทั่วถึง เท่าเทียม และเป็นธรรม

          แต่ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้สัก 1 เดือน จำได้หรือไม่ว่าเรามีความรู้สึกอย่างไรกับเจ้านวัตกรรมมหึมาอันนี้ อันนี้ ส่วนใหญ่มองมันในบทบาท “พระเอก” หรือเป็นยอดมนุษย์ที่เข้ามากอบกู้โลก ตื่นตะลึงกันอยู่นานทีเดียว

          ผู้หลักผู้ใหญ่คนหนึ่งในรัฐบาลบอกว่า “บิ๊กแบ็ก คือความหวังของชาวกรุงเทพมหานคร ก่อนหน้านี้ไม่มีใครคิดวิธีการที่เฉียบคมแบบนี้ได้”

          เสียงเซ็งแซ่สรรเสริญ “บิ๊กแบ็ก” ดังกระหึ่ม ใครที่ออกมาค้านถูกแปะป้าย “ถ่วงความเจริญ”

          แต่พอนานวันเข้าสถานการณ์มันแจ้งประจักษ์ชัด ว่าเจ้านวัตกรรมนี้กลายเป็นเครื่องมือผ่าคนออกเป็นสองชนชั้น ไม่ได้ผลักดันน้ำให้กลับเข้าสู่ระบบระบายน้ำตามคำอธิบายของผู้มีอำนาจ พื้นที่นอกบิ๊กแบ็กจึงกลายเป็นตู้ปลาขนาดใหญ่ที่สุดในโลก คนนับล้านๆ ชีวิตถูกขังให้จมอยู่ใต้บาดาล ภาพของพระเอกขี่ม้าขาวถูกแทนที่ ภาพของปีศาจร้าย ทำลายวิถีชีวิตของมนุษย์

          จากความตื่นตาตื่นใจในนวัตกรรมใหม่ ชาวบ้านตัดสินใจรื้อมันออก นอกจากเพื่อให้น้ำได้เดินทางแล้ว ยังเปิดทางให้ความเป็นธรรมได้แผ่ไหลไปถ้วนทั่ว

          วันนี้ “บิ๊กแบ็ก” ถูกรื้อไปแล้วหลายจุดด้วยน้ำมือของชาวบ้าน แม้น้ำจะไม่ลดลงอย่างฮวบฮาบ แต่ชาวบ้านก็สบายใจที่ได้เห็นน้ำเริ่มไหลเวียน กลิ่นเน่าเหม็นหายไป ยุงน้อยลง

          ที่สำคัญเมื่อถุงทรายยักษ์ถูกรื้อ มันก็ไม่ได้ก่อให้เกิดสิ่งที่กลัว จนหลอนว่ามวลน้ำจะทะลักเข้าถล่มกรุงเทพฯ ชั้นใน ทำลายโครงสร้างประเทศ จมศูนย์กลางเศรษฐกิจชาติใดๆ ทั้งสิ้น พูดอีกด้านคือมันแทบจะไม่ไปสะกิดสะเการะบบระบายน้ำของกรุงเทพมหานครที่ถูกวางไว้อย่างแข็งแกร่งตั้งแต่หลังน้ำท่วมใหญ่ปี 2526

          สรุปคือ “กลัวกันไปเอง”

          “บิ๊กแบ็ก” คือสัญลักษณ์แทนความหวาดกลัว เป็นความกลัวของผู้มีอำนาจ เป็นความกลัวที่มากกว่ากลัวว่าชาวบ้านตัวเล็กๆ จะเดือดร้อนอย่างไร

          นอกจากบิ๊กแบ็กที่กั้นน้ำแล้ว ความหวาดกลัวแบบฝังใจทำให้สังคมไทยวาง “บิ๊กแบ็ก” ไว้อีกหลายลูก บางลูกวางไว้นานเป็นร้อยปี จนเป็นความเคยชิน จนไม่มีใครตั้งคำถามว่าควรจะรื้อมันบ้างจะดีหรือไม่ รื้อแล้วจะมีประโยชน์กว่าหรือไม่

          สังคมไทยจะค่อยๆ รื้อบิ๊กแบ็กทีละเล็กทีละน้อย เพื่อให้คนทั้งสองฝั่งอยู่กันได้แบบไม่เดือดร้อนเกินไปนัก หรือจะปล่อยให้มวลน้ำสะสมพลังอยู่หลังแนว แล้วซัดถล่มเข้ามาจนพังพินาศ ในแบบที่ไม่มีใครควบคุมได้!

 

................

(หมายเหตุ : บิ๊กแบ็กในใจคน : เชลยเนชั่น  http://www.oknation.net/blog/hostage)