ของดี ที่ขายไม่ได้ราคา
คนทั่วไปเชื่อกันว่าถ้าเป็นสินค้าที่มีคุณภาพดี มีการตั้งราคาที่สมเหตุสมผล ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นสินค้านั้นก็ต้องขายได้ แต่โลกนี้ยังมีบางอย่างที่ไม่ได้อยู่ภายใต้เงื่อนไขปกติ บางอย่างที่ว่าก็หาเหตุผลดีๆ มาอ้างอิงไม่ได้เช่นกัน นอกจากจะเก็บเอาไว้ให้เป็นกรณีศึก
โดยเฉพาะอย่างยิ่งสินค้าและบริการ ซึ่งวัดคุณภาพกันที่ “ความพึงพอใจ” ของผู้บริโภคเป็นหลัก และสินค้าจำพวกที่ขึ้นอยู่กับ “ความทันสมัย” ในโลกของแฟชั่น ซึ่งหลายครั้งจะพบว่าหาเหตุผลที่ลงตัวได้ยาก
คนที่เกิดมาก่อนยุคที่ฮิปปี้จะครองเมือง เมื่อพูดถึงการแต่งตัวที่ดูดีมีรสนิยมและสวยงาม ก็จะต้องหมายความถึงเสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่มที่ตัดเย็บมาเป็นอย่างดี ฝีเข็บและรอยตะเข็บเนียนตาสม่ำเสมอตามจังหวะของช่องไฟ สะอาดสะอ้านและซักรีดจนกลีบโง้งไร้รอยยับย่น
แต่ความสวยงามทันสมัยในเรื่องเสื้อผ้าของคนยุคนี้กลับแตกต่างไป กางเกงยีนที่มีราคาแพงๆ และดูสวยงามในโลกปัจจุบัน จะต้องมีสีซีดราวกับผ่านการซักตากแดดมาแล้วนานปี แถมต้องมีการเย็บตัดปะหรือมีรอยรุ่ยขาด บางแห่งต้องเปื่อยจนไม่แน่ใจว่าเมื่อนั่งยองลงไป รอยเปื่อยและขาดเหล่านั้นจะถ่างตัวกว้างออกไปถึงไหน
ร้านตัดผมผู้ชายทุกยุคทุกสมัย ไม่ว่าจะใช้ชื่อว่าห้องแต่งผมท่านชาย, เกศา, บาร์เบอร์ ฯลฯ ล้วนแต่มีช่างตัดผมที่ฝีมือประณีต กว่าจะตัดกว่าจะเล็มผมออกไปแต่ละเส้น ช่างต้องเล็งแล้วเล็งอีก มีผมเส้นไหนโด่โผล่ขึ้นมาแม้แต่มิลลิเมตรเดียว ก็จะต้องโดนกรรไกรหรือปัตตาเลี่ยนเข้าห้ำหั่น
ช่างตัดผมชายรุ่นเก่าส่วนใหญ่ละเอียดทุกเส้น ขนาดที่ว่าตัดเสร็จแล้วสระผมเสร็จแล้ว พอลงมือใช้ไดรฟ์เป่าผมเป่าแห้งและแต่งให้เข้าทรง ใช้น้ำมันใส่ผมชนิดเหนียวหนึบยีลงไปบนเส้นผมก่อนที่จะหวี หากยังมีเส้นผมที่ไม่ยอมโค้งตัวลงเข้ารูปร่วมกับผมทั้งหมด ช่างก็ยังต้องพยายามตัดเล็มจนมองไปเห็นผมทุกเส้นบนหัว กลืนกันราวกับก้อนด้ายกลมๆ
ด้วยลีลาความประณีตพิถีพิถันขนาดนั้น ราคาค่าตัดผมของผู้ชายตามร้านปกติธรรมดาทั่วไปก็ยังคิดกันเพียงแค่หัวละห้าสิบถึงเจ็ดสิบบาทเท่านั้น ในขณะที่ตามแฮร์ซาลอนที่ผู้ชายยุคนี้นิยมไปตัดแต่งทรงผมกัน ช่างแต่งผมซึ่งใช้เพียงแต่กรรไกรไร้ปัตตาเลี่ยน แต่งเสริมกันด้วยการจับหั่นซอยไปตามเชิง
ทรงผมที่นิยมกันในยุคปัจจุบันก็ดูโด่เด่ชี้สูงทรุดต่ำต่างกันออกไป ช่างที่ตัดต่อแต่งเติมเสร็จสรรพแล้ว ยังใช้เจลเหนียวหนึบลูบจับยกเส้นผม ให้ชี้โด่ขึ้นเป็นกลุ่มก้อนคล้ายกับกิ่งไม้ที่ไร้ใบและดอก มีเพียงแค่กิ่งและหนามแหลมยื่นออกไปในอากาศ ผมเส้นไหนจะงอกยาวกว่าเส้นอื่น หรือซอกขุมไหนจะเว้าแหว่งไปบ้างก็ไม่มีใครรู้ เพราะทรงผมปัจจุบันที่แยกตัวกันเป็นกระจุก ทำให้ไม่สามารถหารอยแหว่งและความต่างระดับกันได้
ราคาค่างวดของการตกแต่งทรงผมที่โด่ชี้และเว้าแหว่งดังกล่าว กลับต้องเริ่มต้นกันที่สองสามร้อยบาทขึ้นไปต่อการตัดแต่งแต่ละครั้ง ยังไม่นับรวมกับค่าบริการที่ต้องย้อมสีผมเพี้ยนผิดไปจากธรรมชาติที่ควรเป็นอีกต่างหาก
เปรียบเทียบราคาที่แตกต่างกันระหว่างเสื้อผ้ากางเกงที่เรียบงามสม่ำเสมอ กับยีนที่ขาดลุ่ยสีซีดจาง และทรงผมที่ตัดแต่งเล็มจนเนี้ยบ กับผมที่ชี้โด่เด่ไม่รู้ถึงความแตกต่างระหว่างยาวสั้นของเส้นผม ราคาที่ต่างกันทำให้อดย้อนกลับไปคิดไม่ได้ว่า หรือสินค้าและบริการที่ประณีตแสนดี จะมีราคาที่เทียบไม่ได้กับค่าของ “ความพึงพอใจ” ที่ไร้เสน่หาในปัจจุบัน
พัฒนเดช อาสาสรรพกิจ