“การคาดหวังสูง”... | คมชัดลึก

           ผมอ่านหนังสือเก่าเล่มหนึ่งซึ่งฝรั่งเขียน และมีผู้แปลไว้นานมาแล้ว ได้กล่าวถึงผู้นำทางการเมืองทั่วโลกยุคปัจจุบันว่า มีน้อยรายมากที่จะประสบความสำเร็จ และอาจไม่มีเลยที่จะลงจากเก้าอี้ไปเยี่ยงวีรบุรุษแบบผู้นำยุคก่อน

            ทั้งนี้ก็เพราะการคาดหวังสูง

            หนังสือเล่มนี้บอกว่าผู้นำทางการเมืองของสังคมยุคใหม่ส่วนใหญ่มักตกอยู่ในฐานะคนบาปของสังคม เหตุก็เพราะปัจจุบันผู้คนมักเป็นอริศัตรูกับสถาบันการเมือง ผู้นำการเมือง หัวหน้าพรรคการเมือง รัฐบาล รัฐสภาและแม้แต่รัฐธรรมนูญล้วนแต่ตกอยู่ในฐานะที่จะต้องรับผิดชอบหรือว่ารับบาปต่อสังคมยุคใหม่นี้อย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยงด้วยกันทั้งสิ้น

            โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้นำทางการเมืองที่คือสัญลักษณ์ของอำนาจอันอ่อนแอที่สุดของสังคมยุคนี้

            ในสังคมยุคใหม่นี้ถ้าคนเกิดมาเป็นไพร่ มีแต่ความแร้นแค้นก็ต้องเป็นเพราะถูกรัฐบาลที่อยุติธรรมทอดทิ้ง ถ้าคนตกงานหรือว่าเคราะห์ร้ายถูกรถยนต์ชนตาย เหตุก็เพราะเนื่องมาจากการจัดระเบียบทางเศรษฐกิจและการจราจรของรัฐบาลเกิดผิดพลาดล้มเหลว

            เกิดแผ่นดินไหว ไฟไหม้ น้ำท่วมหรือว่าฟ้าผ่า ผู้นำรัฐบาลก็จะต้องรับผิดชอบด้วยเหตุอาจเป็นเพราะประเทศได้ผู้นำซึ่งเป็นคนบาปคนเลว อาเพศเหตุร้ายถึงได้เกิดขึ้นกับบ้านเมือง

            สังคมทุกวันนี้ไม่ปรารถนาผู้นำที่มีภาพลักษณ์ใหญ่โตอยู่เหนือผู้คนและประวัติศาสตร์ของชาติดังแต่ก่อนอีกแล้ว แต่ต้องการผู้นำที่เป็นแบบสามัญชน หรือว่าเป็นเพียงแค่บุคคลที่อยู่ในระดับปานกลางเท่านั้น

            เหตุก็เพราะถ้าหากเกิดผิดพลาดก็จะพากันด่าว่าได้โดยง่าย และโดยสนุกปาก

            ระบอบประชาธิปไตยที่ต้องการประสานประโยชน์และการรอมชอมสูง ก็มักจะส่งผู้นำแบบธรรมดาหรือว่าแบบปานกลางที่ไม่กลัวเปลืองตัวนี้มาให้ประชาชนพึ่งพิงได้ฝากผีฝากไข้อยู่เสมอ และในขณะเดียวกันก็คาดหวังไว้สูงยิ่ง

            “การคาดหวังสูง” แบบเด็กๆ ทำให้เกิดผิดหวัง และในที่สุดก็จะกลายเป็นความสิ้นหวัง การด่าทอก้าวร้าวและคุกคามผู้นำทั้งหลายจึงเกิดขึ้นตามมาอย่างรุนแรงขึ้นโดยลำดับอย่างที่เห็นกันอยู่ในโลกทุกวันนี้

            หนังสือเล่มนี้กล่าวว่า อารมณ์ของสังคมที่ก้าวร้าวเช่นนี้ มาสอดคล้องต้องกันพอดีกับในยุครุ่งโรจน์ของข่าวสารสนเทศ อย่างเว็บไซต์ อินเทอร์เน็ต และโทรทัศน์ดาวเทียมที่มีแต่ความฉาบฉวย หยาบกระด้าง และไร้เมตตา

            สื่ออิเล็กทรอนิกเหล่านี้ ก็มีแต่ความพยายามที่จะแข่งกันขยายภาพของผู้นำในด้านความผิดพลาดให้เกินจริงอยู่เสมอ

            กระบวนการตรวจสอบผู้นำทางการเมืองและสถาบันองค์กรต่างๆ ของสังคมยุคนี้จึงเป็นไปอย่างเข้มข้นและกว้างขวางในทุกรูปแบบ ก็เพื่อที่จะค้นหาคนบาปทั้งหลายกับความผิดพลาดนับตั้งแต่ในอดีตมาจนถึงปัจจุบันให้เจอะเจอนั่นเอง จนถึงที่สุดแล้วเราอาจได้พบว่า โลกของเราทุกวันนี้ไม่มีคนดีเหลืออยู่เลย

            ผู้นำทางการเมืองส่วนใหญ่จะต้องจบลงแบบเป็นแพะรับบาป เป็นเหยื่อของสถานการณ์ หรือไม่ก็ต้องกลายเป็นเหยื่อชิ้นโตของนักการเมืองด้วยกันเองอย่างน่าเศร้า และยิ่งเป็นผู้นำแบบธรรมดาด้วยแล้ว

            ยิ่งผิดหวังก็จะยิ่งเยาะหยันหรือหยามเล่นอย่างเห็นเป็นสนุก...

            หนังสือเล่มนี้ผมได้อ่านมาแล้วครั้งหนึ่ง และเมื่อกลับมาอ่านอีกครั้ง ก็เห็นแต่หน้าคุณยิ่งลักษณ์ นายกรัฐมนตรีหญิงคนแรกของประเทศ ด้วยต่อจากนี้ไปเธอจะต้องเป็นผู้แบกรับภาระของประเทศและการคาดหวังสูงแบบเด็กๆ อันหนักอึ้งเอาไว้บนบ่าทั้งสองข้างตามลำพังแต่ผู้เดียว

            ตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของประเทศไม่ใช่ของเล่นครับ เมื่อเอาจริงเข้าแล้วคุณยิ่งลักษณ์จะตระหนักว่า ไม่มีใครมาช่วยได้ แม้แต่พี่ชายคนเก่ง !