จุดโฟกัส- โรคมั่ว
โรคมั่วเพิ่งจะถูกจัดให้เป็นแขนงหนึ่งของการถ่ายภาพเมื่อสักครู่นี้ หลังจากไม่รู้ว่าจะเรียกการถ่ายรูปแบบนี้ว่าอะไรดี โดยการพยายามหาเหตุผลเพียงเหตุผลเดียวมาค้ำยันสิ่งที่ตัวเองทำผิดพลาดให้พอดูและอาจจะเข้าใจได้ง่ายขึ้น เพียงแค่สองคำ ทั้งนี้ทั้งนั้นไม่ได้ตั้งตน
ช่วงเวลาที่แสงน้อยถึงน้อยมาก เมื่อเราตั้ง ISO ต่ำๆ อย่างเช่น 50 หรือ 100 ร่วมกับการเปิดช่องรับแสงแคบๆ ในสถานการณ์ที่ตำแหน่งของกล้องมีการสั่นคลอน ย่อมได้ภาพที่มีการสั่นไหวตามไปด้วย ได้แต่คาดเดาว่าภาพที่ได้จะออกมาจะได้ผลลัพธ์ประมาณไหน จึงต้องถ่ายหลายครั้ง หลายวิธีการปรับตั้ง แล้วจึงเลือกรูปที่ใกล้เคียงกับจินตนาการที่สุดเอาไว้
สถานที่ใกล้ตัวอย่างท้องถนน เหมาะมากที่จะเป็นที่ทดลองทำแบบฝึกหัดครั้งนี้ อุปกรณ์ที่ใช้ คงต้องมีมากตามโจทย์ที่เราตั้งไว้ในใจอย่างเช่น ถ้าอยากได้เส้นสายที่ชัดเจนเป็นระเบียบบ้างก็ต้องใช้ร่วมกับขาตั้งกล้อง แล้วใช้วิธีการหมุนตั้งกล้องร่วมด้วย หรือถ้าไม่แคร์สื่อต้องการเส้นแสงหยักๆ ยึกยือๆ ขอเพียงแค่บรรยากาศของแสงสีเท่านั้น ก็อาจใช้ระบบออโต้ชัตเตอร์ Av หรือ A ขึ้นอยู่กับกล้องแต่ละค่าย โดยตั้งค่าช่องรับแสงที่ 8-11 เพราะจะได้เส้นแสงจากไฟรถยนต์บนท้องถนน ที่ไม่พองบวมหรือเรียวเล็กจนเกินไป ยิ่งได้ช่วงเวลาที่ฟ้าเปลี่ยนสีระหว่างวันก็จะเสริมให้ภาพที่ได้นั้นน่าติดตามมากขึ้น
ความไม่รอบคอบและคิดไปเองเป็นต้นเหตุให้เกิดภาพที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น และก็พยายามจะแก้ไขให้ได้ช็อตที่สมบูรณ์กว่านี้ แบบที่คนดีมีฝีมือเขาทำกัน แต่ก็ยังไม่เข้าตาเท่ากับภาพที่ได้จากความบังเอิญ แต่ก็ยังได้หลักการของการได้มาซึ่งภาพนี้ ไปใช้เป็นหลักอ้างอิงของที่มาของภาพโรคมั่ว