ชี้4ต้นทุนชีวิตเด็กไทยน้อยลงไม่มีน้ำใจ | คมชัดลึก

 เมื่อวันที่ 3 มิ.ย. นายสมชาย เสียงหลาย ปลัดกระทรวงวัฒนธรรม (วธ.) กล่าวในการประชุมเชิงปฏิบัติการพัฒนาระบบจัดระดับความเหมาะสมของสื่อ เวทีเสวนา เรตติ้ง สื่อ : เสรีภาพแห่งการสร้างสรรค์บนจรรยาบรรณและความรับผิดชอบ ที่โรงแรมรอยัล ริเวอร์ กรุงเทพฯ ว่า การผลิตสื่อต้องมองให้รอบด้านทั้งด้านการสร้างสรรค์และผลกระทบที่จะเกิดขึ้นด้วย เช่น บทภาพยนตร์มีเทคนิคการนำเสนอหลายแบบที่สามารถสื่อให้เห็นเรื่องเพศ ภาษา ความรุนแรง ไม่ใช่มีวิธีเดียวคือการกอดจูบ มีเพศสัมพันธ์ ตบตีกันเท่านั้น มีสัญลักษณ์อย่างอื่นที่สามารถถ่ายทอดได้เช่นกัน

  สำหรับแนวทางการทำงานของ วธ.ต่อไปจะเร่งแก้ปัญหากรณีสำรวจพบว่าประกาศใช้พ.ร.บ.ภาพยนตร์และวีดิทัศน์แห่งชาติ 2551 มากว่า 2 ปี สังคมรับรู้แต่เพียงสัญลักษณ์เรตติ้ง แต่ไม่มีความเข้าใจว่าหมายถึงอะไร นำไปใช้อย่างไร ที่สำคัญการมีส่วนร่วมของทุกภาคส่วนในการขับเคลื่อนเรื่องดังกล่าว ดังนั้น การเปิดเวทีแลกเปลี่ยนครั้งนี้ต้องการให้กลุ่มผู้สร้างสื่อ ผู้บริโภคสื่อ มาหาข้อสรุปการขับเคลื่อนเรตติ้งและเรียกร้องให้ทุกภาคส่วนรับรู้ว่าสื่อมีความสำคัญ พร้อมทั้งสร้างความตระหนักเรื่องการจัดเรตติ้งสู่สังคมไทย ไม่ว่าสื่อสิ่งพิมพ์ โทรทัศน์ วิทยุ โดยไม่เน้นมาตรการทางกฎหมาย แต่ให้ความสำคัญกับมาตรการทางสังคม ความรับผิดชอบร่วมกัน

 นพ.สุริยเดว ทรีปาตี ผอ.สถาบันแห่งชาติเพื่อการพัฒนาเด็กและครอบครัว มหาวิทยาลัยมหิดล กล่าวว่า ปัจจุบัน พ่อแม่ส่วนใหญ่ไม่มีเวลาเลี้ยงดูลูก ไม่เคยเรียนรู้กระบวนการสื่อสารกับลูก ทำให้เด็กไทยกลับเห็นว่าสื่อ กลายเป็นเพื่อนสนิทเพราะเด็กจะใช้เป็นที่พึ่งยามว้าเหว่ เห็นได้จากการเสพสื่อโทรทัศน์ ช่วงละครหลังข่าว ที่เด็กเล็กที่อยู่ในวัยเรียน ให้ความสนใจชมจำนวนมาก และเมื่อเกิดการนำเสนอฉาก และเนื้อหาที่ไม่เหมาะสม เด็กก็จะไม่สามารถแยกแยะโลกแห่งละคร ออกจากโลกแห่งความเป็นจริงได้ จึงเป็นเรื่องที่น่าเป็นห่วงมาก

 นอกจากนี้ จากการสำรวจ เด็กและเยาวชน 76 จังหวัด ทั่วประเทศ เรื่องต้นทุนชีวิตของเด็กไทย ในปี 2553 ที่ผ่านมา พบข้อมูลที่น่าตกใจ 4 เรื่อง ต้นทุนชีวิตที่กำลังขับเคลื่อนตอนนี้ ซึ่งเด็กประเมินตนเองใน 48 ตัวชี้วัด พบว่า 4 เรื่องที่เด็กอ่อนแอ 1. น้ำใจแบ่งปันเหลือเพียง ร้อยละ 34 2. การกล้าทำความดี ปรากฏเพียงร้อยละ 40 3.การรู้เท่าทันสื่อทั้งภายในบ้านและนอกบ้านไม่ถึงร้อยละ 50 และ4. ขาดการใส่ใจใฝ่รู้ภูมิปัญญาวัฒนธรรมท้องถิ่น และด้านศาสนา ชี้ให้เห็นว่าภูมิคุ้มกันของเด็กและการสร้างให้เกิดภูมิคุ้มกันที่ดีมีน้อยมาก

 “ผมอยากเสนอแนวสร้างการเรียนรู้เท่าทันสื่อให้เด็กและเยาวชน คือ ต้องทำให้เด็กได้เรียนรู้พฤติกรรมตัวละคร โดยให้พ่อแม่ ผู้ปกครอง หรือ ครู คอยอธิบาย ให้คำแนะนำ พฤติกรรมของตัวละคร ในแต่ละฉาก เพื่อที่จะเกิดความเข้าใจถึงเหตุผลของการกระทำนั้นๆ นอกจากนี้ละครเนื้อหารุนแรงก็ควรอยู่ถูกที่ และถูกเวลา และควรจะต้องมีกลไกการบังคับใช้กฎหมายในการจัดเรตติ้งมาร่วมด้วย ” นพ.สุริยเดว กล่าว

 นางจำนรรค์ สิริตัน นายกสมาพันธ์สมาคมวิชาชีพวิทยุกระจายเสียง และวิทยุโทรทัศน์ กล่าวว่า ยอมรับว่า สื่อมีอิทธิพลสามารถกำหนดทิศทางของสังคมได้ ว่า ต้องการสร้างหรือทำลาย แต่สิ่งที่ประหลาดใจคือ ปัจจุบันสื่อดีน้อยลงมาก แต่สื่อที่เป็นอันตรายกลับเพิ่มมากขึ้น ดังนั้น ผู้ประกอบการควรมีจิตสำนึก และอุดมการณ์ทางวิชาชีพในการร่วมมือกันผลิตสื่อที่ไม่เป็นยาพิษ ไม่ทำร้ายสังคม และต้องต่อสู้กับธุรกิจโดยยึดความรับผิดชอบต่อสังคมให้ได้