ลิขิตจากใจ-ไม่มีใครไปถึงนิพพานได้ด้วยการเดินเท้า | คมชัดลึก

 การรักษาความสงบนิ่ง การหยุดยั้ง การรั้งรอ และการชะลอให้ให้เนิบช้า คำเหล่านี้เป็นกุญแจสำคัญเมื่อจะพูดถึงผลของการ "กำหนดรู้เฉยๆ"

 รัศมีแห่งพระธรรมได้ให้ความเข้าใจอันแจ่มแจ้งแก่เราว่า "การสิ้นแห่งเรื่อง" คือพระนิพพาน ซึ่งแปลว่า "การหยุดความคิดปรุงแต่ง" นั่นคือ การหยุดในภาวะสุดท้ายหรืออวสาน อาจเรียกได้ด้วยว่า "การดับ (นิโรธ) การปรุงแต่ง ในความหมายนี้คือ สังขารธรรม และสภาวธรรม ที่หยั่งรากลงในเหตุที่ซ้อนกัน 2 ประการ คือ ตัณหา และอวิชชา

 อวสานแห่งเรื่อง จะเป็นไปได้ก็ด้วยอวสานแห่งการปรุงแต่ง นั่นคืออวสานแห่งกรรมต่างๆ เพื่อการสร้างโลก มันเป็น "อวสานแห่งโลก" และแห่งทุกข์ คือนิพพาน ซึ่งสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้ว่า ไม่มีใครสามารถไปให้ถึงได้ด้วยการเดินด้วยเท้า ด้วยการอพยพย้ายถิ่น หรือด้วยการตายแล้วเกิดใหม่ แต่จะพบได้ภายในกายเราเท่านั้น

 เจ้า "อวสานแห่งโลก" นั้นพยากรณ์ได้จากการกระทำอย่างมีเจตนา แต่ละการกระทำในการ "รักษาความสงบนิ่ง"

 "การรักษาความสงบนิ่ง" ในความหมายอันสูงส่ง ที่สุดนั้นหมายถึงการหยุดสั่งสมกรรม มันหมายถึงการหลีกเลี่ยง การร้อยรัดพัวพัน นำตัวเข้าไปในสังสารวัฏอันไม่รู้จบไม่รู้สิ้น หมายถึงการงดเว้นจากการพัวพันมิรู้หยุดรู้หย่อนของเรากับสิ่งที่ไร้แก่นสาร โดยการดำเนินชีวิตตามวิถีทางแห่งสติ และการฝึกฝนตัวเราเอง ให้รู้จักรักษาความสงบนิ่ง หรือหยุดยั้งอยู่ในสภาวะแห่ง "การกำหนดรู้เฉยๆ" นั้น เราปฏิเสธที่จะรับการท้าทายของโลกด้วยอารมณ์ด้วยอารมณ์แห่งโลภะหรือโทสะของเรา เราปกป้องตัวเราจากการตัดสินใจที่ผิดพลาด เพราะหลงผิดไป และที่ใจเร็วด่วนได้ เราหลีกเลี่ยง จากการตกลงไปในห้วงแห่งความยุ่งเหยิงสับสนที่ไม่มีทางออกพร้อมด้วยอันตรายทั้งมวลของมันอย่างไม่รู้เหนือรู้ใต้

 "ใครที่งดเว้นจากการยุ่งไม่เข้าเรื่องได้ ย่อมมั่นคงปลอดภัยในทุกสถาน"

 สรุปแล้ว เราปรารถนาจะชี้ให้เห็นว่า งานสะสางและวางระเบียบให้แก่จิตใจ ซึ่งสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงแสดงไว้ก็คือการ "กำหนดรู้เฉยๆ" เป็นบันไดขั้นแรกของสติปัฏฐาน เป็นสิ่งที่มีความสำคัญเป็นเบื้องต้นสำหรับการ "ทำสัตว์โลกทั้งมวลให้บริสุทธิ์"