ลิขิตจากใจ-ปัญญาจากข้างถนน | คมชัดลึก

บางครั้งอาจารย์ก็ต้องเดินเจอฝนตัวเปียก จะไปขอพักที่ไหนก็ไม่กล้า เพราะกลัวทำสถานที่เขาสกปรก ได้แต่นั่งหลบตามชายคาบ้าน มองดูรถราที่วิ่งผ่านไปมาแล้วก็รู้สึกเศร้าๆ ชีวิตคนเราก็มีหลายแบบ เมื่อสมัยมัธยม อาจารย์มีความคิดแวบเข้ามาในจิตว่า อยากลองไปเป็นขอทานริมถนน เพื่อหาประสบการณ์ชีวิต เป็นนักคิดนักปราชญ์ เป็นผู้พิจารณาถึงชีวิต ทำใจกับการโดนดูหมิ่นดูแคลน ดูเขา ดูเรา ดูว่าชีวิตของมนุษย์คืออะไร

 แรงบันดาลใจของความรู้สึกนี้ก็มาจากพระ โดยเฉพาะพระนิกายเซนที่บรรลุซาโตริ คือได้ดวงตาเห็นธรรมแล้ว อาจารย์เซนทั้งหลายอาจไม่ได้อยู่ในวัดใหญ่โต แต่อยู่ตามป่าเขาปลูกผักเลี้ยงชีพ หรือนอนใต้สะพานอยู่กับขอทาน อาจดูเป็นคนซอมซ่อ แต่แท้จริงแล้วเป็นผู้บรรลุธรรม มาอาศัยเยี่ยงขอทานเพื่อเป็นการสอบอารมณ์  สมัยวัยรุ่น อาจารย์ก็นึกๆ ว่าเป็นอย่างนั้นบ้างก็มีเหมือนกัน

 ด้วยความที่เป็นคนชอบปีนเขา ก็เลยท่องเที่ยวปีนเขาตามที่ต่างๆ แบบคนจน บางครั้งก็อยู่กับขอทาน  ตอนอยู่ในนิวเดลีก็นอนที่สถานีรถไฟ เมื่อสมัยอยู่เยอรมนี อาจารย์ก็ทำงานฝีมือเล็กๆ น้อยๆ อยู่ในเกสต์เฮ้าส์เล็กๆ แล้วเอามานั่งขายอยู่ริมถนนตลอด ทำให้อาจารย์รู้สึกว่า ข้างถนนคือบ่อเกิดแห่งปัญญา จนกระทั่งได้มาบวชที่วัดป่า ได้เป็นภิกษุที่แปลว่า "ผู้ขอ" ตามที่เคยคิดไว้ แล้วก็ได้กลับมาญี่ปุ่นอีกครั้ง

 การเดินธุดงค์ใช้ชีวิตอยู่ข้างถนนแบบนี้ ช่วยเปลี่ยนมุมมองของอาจารย์เป็นอย่างมาก ทำให้ค้นพบว่า ถ้าใจเราดี หนักแน่น อดได้ ทนได้ รอได้ ต่อให้อยู่ในกองขยะ โดนดูหมิ่นดูแคลน หรือตกอยู่ในความเศร้า ความยากลำบาก จิตใจยังเข้มแข็งได้ ถ้าเก่งจริงเราก็ต้องรักษาใจดีไว้ได้

 ส่วนหนึ่งจากหนังสือ "ธุดงค์ญี่ปุ่น" โดย พระอาจารย์มิตซูโอะ คเวสโก เจ้าอาวาสวัดสุนันทวนาราม จ.กาญจนบุรี