คนรักหมา -ไอ้บู๊จากไป | คมชัดลึก

แต่เอาเข้าจริงๆ แล้วก็มีแต่เซ็กซี่เท่านั้นที่มีโอกาสตามเราไป ไอ้บู๊ไม่ได้ไปด้วย...

 ยังจำคืนที่ไอ้บู๊จากพวกเราได้อย่างแม่นยำ…

 บ้านพักของหลวงที่นครศรีธรรมราชซึ่งเราอาศัยอยู่นั้นวางตัวติดริมถนนใหญ่ในค่ายวชิราวุธซึ่งมีรถราวิ่งกันขวักไขว่ทั้งกลางวันและกลางคืนเนื่องจากยังไม่มีการสร้างถนนอ้อมค่ายเหมือนทุกวันนี้

บ้านหลวงหลังนี้แม้จะมีรั้วรอบขอบชิดแต่ก็ไม่สามารถป้องกันเจ้าบู๊ไม่ให้ออกไปนอกบ้านได้ และจะเรียกว่าลางสังหรณ์หรืออะไรก็ตาม แต่ผมมีความรู้สึกลึกๆ ที่ไม่กล้าบอกให้ภรรยาทราบ นั่นก็คือ ผมรู้สึกสังหรณ์ว่าไอ้บู๊จะไม่ได้อยู่กับเราจนแก่เฒ่าอย่างแน่นอน
ระยะหลังเจ้าบู๊เรียบร้อยขึ้นเยอะเพราะไม่ค่อยหนีเที่ยวหายหัวไปหลายๆ วันหลายๆ คืนเหมือนเมื่อตอนแตกเนื้อหนุ่มสมัยอยู่ค่ายที่ลพบุรี เรียกว่าหายซ่าไปเยอะ แต่กระนั้นนิสัยหวงบ้านของมันก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง หมาตัวไหนเฉียดมาใกล้ เจ้าบู๊เป็นต้องหาเรื่องไปต่อล้อต่อเถียงขับไล่เขาทุกทีไป

คืนที่ไอ้บู๊จากเราไปนั้นเป็นเวลาประมาณสองยาม ผมกำลังนั่งดูหนังสือเตรียมสอบคัดเลือกเข้าโรงเรียนเสนาธิการทหารบกอย่างตั้งอกตั้งใจ ภรรยาและลูกสาวทั้งสองเข้านอนกันหมดแล้ว และช่วงหนึ่งท่ามกลางความเงียบนั่นเอง ผมได้ยินเสียงคล้ายหมาเห่ามาจากอีกฟากหนึ่งของถนน แล้วได้ยินเสียงไอ้บู๊เห่าตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นที่คุ้นเคย แล้วสักครู่ก็ได้ยินเสียงเหมือนรถบนถนนหน้าบ้านชนของหนักๆ อะไรสักอย่างหนึ่ง มีเสียงเบรกดังลั่น แล้วสักครู่ก็มีเสียงเร่งเครื่องยนต์หายลับไป

ผมใจหายวาบ นึกถึงลางสังหรณ์เรื่องไอ้บู๊ จึงรีบออกมาจากบ้านพร้อมไฟฉายในมือวิ่งออกไปยังทิศทางของเสียงเมื่อสักครู่พร้อมด้วยลูกน้องที่มาอยู่ช่วยขับรถที่ผมจัดให้นอนเรือนหลังเล็กติดๆ กัน

กลางถนนคือร่างทึมทึบของไอ้บู๊ ผมช้อนหัวมันขึ้นพร้อมกับสั่งลูกน้องให้ไปเอาเตียงผ้าใบที่ผมกางไว้นอนเล่นที่ระเบียงบ้านมาใช้แทนเปลพยาบาลเพื่อเอาตัวมันกลับเข้าบ้าน

ไอ้บู๊ยังไม่ตาย แต่เริ่มหายใจติดขัดแล้ว จากแสงสะท้อนสลัวของไฟฉาย ผมเห็นแววตาของมันที่สบกับผมแทนคำกล่าวอำลา
ไอ้บู๊จากเราไประหว่างเดินทางไปหาสัตวแพทย์ในเมือง

บัญชร ชวารศิลป์