คนรักหมา -อนุสาวรีย์หมาในโตเกียว | คมชัดลึก

 ที่ผ่านมา และที่กำลังจะนำมาเล่าต่ออีกเรื่องหนึ่งนี้ผมเก็บความจากหนังสือชุด “รู้รอบตัวแสนสนุก” เล่มที่ 7 “โลกของสุนัข” จัดพิมพ์และจำหน่ายโดย ซีเอ็ด ผมซื้อไว้ให้ลูกอ่าน รวมทั้งอ่านเองตั้งแต่ปี 2539 เป็นหนังสือการ์ตูนของญี่ปุ่นที่นำมาแปลเป็นภาษาไทยอีกทอดหนึ่ง เดี๋ยวนี้คงเป็นหนังสือหายาก เพราะไม่เห็นบนแผงหนังสือมานานแล้ว ดังนั้นท่านผู้ใดอยากซื้อให้ลูกอ่านบ้างก็จงไปร้องเรียนเอากับซีเอ็ดเทอญ...

 เรื่องที่จะเล่านี้เกิดขึ้นนานมาแล้วตั้งแต่ราว พ.ศ.2460 เศษโน่น ศาสตราจารย์ทางการเกษตรชาวญี่ปุ่นนาม อุเอโนะท่านเลี้ยงหมาพันธุ์อาคิตะไว้ตัวหนึ่งชื่อ ฮาจิ ดูจากที่วาดไว้ในหนังสือน่าจะเป็นหมาขนาดปานกลาง ขนปุย หูตั้ง คล้ายๆ พวกเทอร์เรีย

 กิจวัตรประจำวันทุกๆ เช้าของฮาจิคือเดินตามไปส่งนายของมันที่สถานีรถไฟ ที่ท่านศาสตราจารย์ใช้บริการเดินทางไปสอนหนังสือ จากนั้นก็จะไปนั่งเล่นนอนเล่นรอนายอยู่ที่ร้านขายไม้ประดับใกล้ๆ สถานีที่ศาสตราจารย์ท่านไปฝากไว้

 พอตอนเย็นฮากิก็จะมารอรับนายที่สถานีรถไฟ เป็นเช่นนี้ทุกวันไม่มีขาดตกบกพร่อง

 อันนี้ขอให้ความเห็นแถมหน่อยว่า สะท้อนความจริงสองประการคือ หนึ่ง-ศาสตราจารย์ไม่ใช่คนเถลไถลเลิกงานแล้วเที่ยวไปสังสรรค์จิบสาเกหรือเล่นปาชิงโกะจนกลับบ้านดึกดื่นเหมือนคนญี่ปุ่นจำนวนไม่น้อยสมัยนี้ กับอีกประการหนึ่งคือ รถไฟญี่ปุ่นตรงเวลา ซึ่งนับว่าเป็นโชคของฮาจิมากที่ไม่ได้เกิดมาเป็นหมาไทย

 ฮาจิทำเช่นนี้ทุกวัน จนกระทั่งถึงเดือนพฤษภาคม 2464 ศาสตราจารย์ก็เสียชีวิตลง มีการนำศพขึ้นรถไฟที่สถานีซึ่งแน่นอนว่าฮาจิย่อมต้องมาส่งเหมือนทุกๆ ครั้ง

 แต่ฮาจิคงไม่รู้ว่าเจ้านายได้จากไปเสียแล้ว หรือทั้งๆ ที่รู้แต่ก็ยังหวังว่าอาจมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์บันดาลให้เจ้านายกลับมามีชีวิตอีกก็สุดแล้วแต่

 ส่งศพนายขึ้นรถไฟแล้ว ฮาจิก็ยังคงปักหลักอยู่ที่ร้านขายไม้ประดับ พอรถไฟขบวนที่เจ้านายเคยใช้เดินทางกลับใกล้ถึงสถานีมันก็จะวิ่งหน้าตายิ้มแย้มแจ่มใสไปรอรับนายทุกๆ ครั้ง ไม่ว่าฝนจะตกแดดจะออกหิมะจะลงพายุจะโหมกระหน่ำ ฮาจิไม่เคยขาด

 เป็นอย่างนี้เรื่อยมาถึง 11 ปีจนกระทั่งฮาจิสิ้นใจบนถนนใกล้ๆ สถานีรถไฟแห่งนี้เมื่อมีนาคม 2478

 ทุกวันนี้อนุสาวรีย์ของฮาจิยังคงตั้งอยู่หน้าสถานีรถไฟชิบุยะในกรุงโตเกียว

บัญชร ชวารศิลป์