ไลฟ์สไตล์

คนรักหมา - ย้ายบ้านอีก

คนรักหมา - ย้ายบ้านอีก

06 มี.ค. 2554

ลูกสาวคนแรกของเราเติบโตขึ้นอย่างสมบูรณ์ตามตำราเลี้ยงเด็กทุกประการ เพราะเราสองคนเปิดตำราเลี้ยง พ่อกับแม่ของผมมาอยู่ช่วยเลี้ยงได้ระยะหนึ่งก็ต้องกลับบ้านของท่านไปแต่ท่านก็มั่นใจว่าเราจะเลี้ยงหลานสาวคนแรกของท่านได้ดีแน่นอน

 พอถึงห้วงอายุที่ตำราแนะนำให้นำไปโดนน้ำค้างโดนแดดและรับอากาศบริสุทธิ์ยามเช้าได้ ผมก็จับลูกสาวใส่รถเข็นที่เห่อซื้อไว้ตั้งแต่เธอยังไม่เกิด พอพระอาทิตย์ขึ้นก็เข็นรถไปเดินเล่นรอบๆสนามฟุตบอลข้างบ้านทันที ทิ้งให้ภรรยาอยู่บ้านเตรียมอาหารเช้าให้ผมก่อนไปทำงาน อากาศยามเช้าแสนบริสุทธิ์ ฝุ่นและควันจากท่อไอเสียรถราที่วิ่งผ่านยังไม่มี  

 แน่นอน ทั้งเซ็กซี่และเจ้าบู๊จะต้องขอติดตามไปด้วยทุกครั้ง โดยเฉพาะเจ้าบู๊แม้ว่าจะเที่ยวดึกนอนน้อยอย่างไรก็ตาม พอเช้าขึ้นมาก็จะมานั่งรอท่ายิ้มเผล่อยู่ตรงประตูบ้านเพื่อขอไปด้วย เช้าไหนชักช้า มันถึงกับเห่าเรียก จะไปหรือยังครับคุณพ่อ ? ทำไมช้านัก เดี๋ยวแดดร้อนน้องจะไม่สบายนะครับ...เร็วๆ เข้า !!!

 ระหว่างที่เดินเล่นกันทั้ง 4 ชีวิตรอบๆ สนามกีฬานั้น เซ็กซี่จะเดินคลอเคลียอยู่ใกล้กับผมและรถเข็น เพราะเธอไม่ค่อยได้ออกนอกบ้านจึงค่อนข้างขี้ปอด ส่วนเจ้าบู๊นั้นจะวิ่งไปวิ่งมาทำหน้าที่เหมือนหน่วยลาดตระเวน เจอะหมาที่ไหนก็จะวิ่งรี่เข้าไปหาแสดงอาการข่มขู่ทำนองว่า อย่านะโว้ย...อย่าแหยม พ่อกับน้องสาวข้านะโว้ย...ใครทะลึ่งเป็นโดนดี ฯลฯ ประมาณนั้น นานๆ ทีก็จะวิ่งกลับมาที่รถเข็นขอดมๆ ดูเสียหน่อยว่าน้องยังอยู่ดี ตอนหลังเมื่อภรรยาผมแข็งแรงดีก็จะออกมาร่วมเดินออกกำลังด้วย

 เป็นความทรงจำอันแสนสุขที่ยังไม่ลืมแม้จนบัดนี้

แต่ถึงที่สุดแล้วผมก็ไม่สามารถปักหลักเป็นอาจารย์โรงเรียนทหารปืนใหญ่ได้ครบอีก 2 ปีก่อนเข้าเรียนต่อในโรงเรียนเสนาธิการทหารบกตามที่วางแผนไว้ เมื่อรับปากรุ่นพี่ท่านหนึ่งที่มาขอให้ไปช่วยกันสร้างกองพันทหารปืนใหญ่แห่งใหม่ที่นครศรีธรรมราช พอถึงเดือนกันยายน 2519 ผมจึงต้องอพยพครอบครัวลงใต้

 ประสบการณ์เจ็บปวดเมื่อครั้งที่เราไม่สามารถหอบลูกๆ ของเซ็กซี่กลับบ้านได้ทั้งหมดตอนที่ย้ายจากเมืองกาญจน์ มาครั้งนี้เราสองคนจึงช่วยกันฟันธงเฉียบขาดหอบทั้งเซ็กซี่และบู๊เดินทางข้ามภาคจากลพบุรีไปนครศรีธรรมราชด้วย

 ทั้งเซ็กซี่และบู๊ถูกเราหอบหิ้วขึ้นรถไฟข้ามวันข้ามคืนไปยังค่ายวชิราวุธ นครศรีธรรมราชและระหว่างที่รอข้าวของซึ่งกำลังขนตามมาโดย รสพ.นั้น ครอบครัวของเรา-คน 3 หมา 2 ก็ไปขอพักชั่วคราวที่บ้านของพ่อและแม่ภรรยาผมซึ่งมีลักษณะเป็นบ้านสวนเนื้อที่สุดลูกหูลูกตาข้างๆ ค่าย

 ผมกับภรรยาคุ้นเคยบ้านสวนนี้เป็นอย่างดีมาแล้ว จึงไม่รู้สึกตื่นเต้นอะไรนัก ผิดกับลูกสาวที่อายุได้ขวบกว่า เริ่มรู้ความ…

 โดยเฉพาะเจ้าบู๊ ตื่นเต้นใหญ่กับประสบการณ์ครั้งใหม่นี้
         บัญชร ชวารศิลป์