ความรักของพระพุทธเจ้า | คมชัดลึก

ความรักของพระพุทธเจ้านั้น แท้จริงแล้วคือความรักสรรพสัตว์ทั้งโลก หรือคือความเมตตาอันบริสุทธิ์นั่นเอง มิใช่เป็นความรักที่เจือด้วยตัณหาแบบความรักของปุถุชนคนมีกิเลสหนาทั่วไป แต่เป็นความรักที่เจือด้วยสติปัญญายิ่งใหญ่และเมตตากรุณาบริสุทธิ์ โดยเราเรียกความรักแบบนี้ว่า "มหากรุณาธิคุณ" พูดให้ชัดก็คือ "พระพุทธเจ้ามีความรู้สึกเสมอกันในเทวทัตและราหุล" โดยที่เทวทัตเป็นผู้จองล้างจองผลาญ พระพุทธองค์ แต่ราหุลเป็นโอรสเมื่อก่อนจะออกบวชแสวงหาโพธิญาณและตามออกมาบวชเป็นสามเณร รูปแรกในพระพุทธศาสนา ความรู้สึกที่มีต่อทั้งสองชีวิตนั้นไม่ต่างกันเลยในพระทัยของผู้เป็นเจ้าแห่งธรรม ด้วยเหตุว่าความรักของพระองค์นั้นไปพ้นจากความรู้สึกเป็นตัวกูของกูโดยประการทั้งปวง

 เมื่อพระพุทธเจ้าตรัสรู้ธรรมะใหม่ๆ แทนที่พระองค์จะระลึกนึกถึงคนใกล้ชิดแห่งศากยวงศ์ในเวียงวัง พระพุทธองค์กลับระลึกถึงสองนักพรตผู้เคยเป็นอาจารย์ และระลึกนึกถึงปัญจวัคคีย์ผู้เคยเป็นอุปัฏฐาก และมุ่งเสด็จพระดำเนินไปแสดงธรรมแก่ปัญจวัคคีย์เป็นปฐมเทศนาดังที่ทราบ แต่ใครเล่าจะซึ้งถึงความจริงที่ว่าพระพุทธเจ้ามีความรักที่ปราศจาก "ฉันทาคติ" (ลำเอียงเพราะชอบ) โดยแท้จริง

 ความรักของพระพุทธเจ้าเป็นความรักยิ่งใหญ่ เพราะไปพ้นจาก "อคติทั้งสี่" คือความลำเอียงเพราะชอบ ความลำเอียงเพราะชัง ความลำเอียงเพราะกลัว ความลำเอียงเพราะหลง แต่เป็นความรักที่พร้อมจะให้ โดยไม่หวังผลตอบแทนแม้เพียงคำว่าขอบคุณสักครึ่งคำ เป็นความรักที่ไม่ต้องอาศัยตัณหา แต่เป็นความรักที่เกี่ยวเนื่องกับฉันทะและจาคะ กล่าวคือ ความปรารถนาที่จะให้นั่นเอง

 แม้เราท่านทั้งหลายจะยังไม่อาจพัฒนาความรักไปสู่มิติสูงส่งแบบองค์พระศาสดาดังกล่าวแล้วได้ แต่เราท่านทั้งหลายก็น่าจะถือเอาความรักแบบพระพุทธเจ้าเป็นแนวทางสร้างใจได้โดยไม่ยากเย็น คือเ มื่อจะมีความรักก็ควรจะมีความรักที่สูงส่งไปกว่าความใคร่ที่แนบเนื่องกับกามตัณหาแบบเดียว กับความรักของคนโดยทั่วไป เพราะความรักแบบนั้นมักพ่วงความทุกข์ตามมาอยู่เสมอ

 ความรักของพระพุทธเจ้านำเราท่านไปสู่ความเบิกบานสราญสุข ไปสู่ความทรหดอดทนพ้นทุกข์ ไปสู่การออกจากคุกขังใจคน ความรักของพระพุทธเจ้านำเราให้ โดยไม่มีเงื่อนไขทุกแห่งหน ให้เพื่อให้ไม่เอาเป็นของตน เป็นความรักที่เปี่ยมล้นอาบโลกเอย

 
        ท่านจันทร์  www.prajan.com