คนรักหมา-หมาตัวแรกของผม : ไอ้บู๊บ้าอำนาจ | คมชัดลึก

 ความที่ได้รับการยกย่องจนใหญ่โตคับค่ายเช่นนี้ ในที่สุดไอ้บู๊ก็เริ่มมีอาการบ้าอำนาจเหมือนผู้นำของหลายประเทศที่อยู่กันมา 20-30 ปีแล้วไม่ยอมลงเสียที ใครขวางหูขวางตาก็ใช้ “กำปั้นเหล็ก” ทุบเข้าให้ แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ต้านทานพลังประชาชนไม่ไหวต้องพบจุดจบอันน่าเศร้าแตกต่างกันไปตามบุญตามกรรม

 ผมสังเกตเห็นว่า เวลาไอ้บู๊อยู่ในหมู่หมาผู้ใต้บังคับบัญชา มันจะทำฟอร์มวางอำนาจอย่างเห็นได้ชัดทีเดียว เวลาเดินไปไหนมาไหนจะมีบริวารล้อมหน้าล้อมหลังเหมือนวีไอพีบ้านเราไม่มีผิด เวลาคุยหรือสั่งการก็เห็นความเคารพยำเกรงชัดเจนจากเหล่าลูกน้อง เพราะเอาแต่กระดิกหางเห็นด้วยคงเป็นทำนอง “ถูกต้องครับผม...เหมาะสมครับนาย” อะไรทำนองนั้น แต่สังเกตต่อไปก็พบว่ามันไม่ชอบให้หมาตัวไหนมาประจบประแจง หมาตัวไหนขืนทำงี่เง่าไปเลียแข้งเลียขาเอาอกเอาใจเป็นต้องโดนตะเพิดออกมาทุกครั้งไป มันชอบอยู่ของมันเดี่ยวๆ เข้าหลักผู้นำทั้งหลายที่ไม่ควรไว้ใจใครทั้งสิ้นแม้ลูกน้องคนสนิท

 รวมทั้งตัวเองด้วย-อย่าไว้ใจเป็นอันขาด...ท่านผู้นำทั้งหลาย !!!

 ในที่สุดอาการบ้าอำนาจนึกว่าตัวเองเป็นใหญ่ของไอ้บู๊เวลาอยู่ในหมู่ลูกสมุนนอกบ้านก็เริ่มติดตัวมันเข้ามาในบ้าน แล้วแสดงออกกับภรรยาผมเป็นรายแรก ซึ่งจะเป็นความผิดครั้งใหญ่ที่สุดที่มันจะต้องจำใส่หัวกะโหลกไปนานทีเดียว

 วันนั้นเป็นวันอาบน้ำประจำสัปดาห์ของมัน เพราะไม่ว่าจะไปหัวหกก้นขวิดมาอย่างไรก็ตาม ครบ 7 วันจะต้องถูกภรรยาผมจับอาบน้ำเสมอ ไม่มีข้อยกเว้น ซึ่งตามปกติแล้วจะเป็นช่วงเวลาแห่งความสุขของมัน เพราะอาบน้ำแล้วภรรยาผมจะบรรจงเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้แห้งด้วยผ้าเช็ดตัวที่อ่อนนุ่มสบายเนื้อสบายตัวหลังจากที่หมักหมมมาตลอด 7 วันเต็ม ที่ผ่านมาทุกครั้งจึงได้รับความร่วมมือยืนให้อาบอย่างสงบเรียบร้อย แถมบางครั้งมีอาการฮัมเพลงประกอบอีกต่างหาก...

 แต่มาคราวนี้ ภรรยาผมสังเกตว่า ดูท่าทางมันกระวนกระวายอย่างไรพิกลจนต้องออกปากดุเสียงเข้มให้อยู่นิ่งๆ และพออาบเสร็จกำลังจะเข้าขั้นตอนเช็ดตัว มันก็วิ่งพรวดพราดทำท่าจะออกไปนอกบ้านทันที

 ภรรยาผมเรียกให้กลับมาเช็ดตัวก่อน มันก็ไม่สน ตะกายประตูจะออกท่าเดียว
         บัญชร ชวาลศิลป์