ไลฟ์สไตล์

คนรักหมา -หมาตัวแรกของผม : ไอ้บู๊เป็นหนุ่มแล้ว

คนรักหมา -หมาตัวแรกของผม : ไอ้บู๊เป็นหนุ่มแล้ว

06 ก.พ. 2554

เราและหมา 2 ตัวแม่ลูกเซ็กซี่กับไอ้บู๊ลูกคนโตทนอุดอู้อยู่บ้านเช่าพื้นที่เท่าแมวดิ้นตายได้เพียงเดือนเศษบ้านหลวงก็ว่างลง แม้จะเป็นเพียงห้องแถว 2 ชั้น แต่ก็เพียงพอแล้วสำหรับครอบครัวเล็กๆ ของนายทหารยศร้อยโทอย่างผม

 ย้ายของเข้าบ้านวันแรกเท่านั้นไอ้บู๊ซึ่งเริ่มเป็นหนุ่มแล้วก็หายหัวไป 7 วันติดต่อไม่เว้นวรรคเล่นเอาใจหายเตรียมแทงบัญชีหมาสาบสูญเสียแล้ว แต่สุดท้ายก็กลับมาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มันคงสนุกเต็มที่กับพื้นที่กว้างใหญ่ของค่ายพหลโยธินแหล่งตักศิลาของทหารปืนใหญ่ที่ผมจะต้องเป็นอาจารย์อยู่ที่นี่

 ช่วงย้ายบ้านเข้ามาอยู่ในค่ายนั้นต้นฤดูหนาวพอดี แม้เราจะวุ่นวายกับเรื่องการจัดบ้านใหม่ แต่ภรรยาผมก็ยังคงให้ความเอาใจใส่กับเซ็กซี่และเจ้าบู๊เป็นอย่างดี ด้วยการเลือกเอาเสื้อยืดคอกลมใช้แล้วของผมไปใส่กันหนาวให้คนละตัว

 ค่ายพหลโยธินขึ้นชื่อเรื่องลมแรงในหน้าหนาวมาแต่ไหนแต่ไร ผมจึงไม่นึกเสียดายเสื้อยืดทั้งสองตัวแต่อย่างใด

 เจ้าบู๊พอมาอยู่บ้านในค่ายทหารกว้างขวางเหมือนตอนอยู่ค่ายเมืองกาญจน์แถมยังได้ใส่เสื้อกันหนาวสุดเท่ผิดหมาชาวบ้านชาวเมืองทั่วไปก็ยิ่งเกิดอาการกระดี๊กระด๊าหนักขึ้นไปอีก ไม่ยอมอยู่แต่ในรั้วบ้าน ทั้งเห่าทั้งหอนทั้งตะกุยตะกายไม่ยอมท่าเดียวจนผมเกรงใจครอบครัวเพื่อนบ้าน ในที่สุดจึงต้องเปิดประตูรั้วยอมปล่อยให้มันออกไปทำซ่านอกบ้าน

 สำหรับไอ้บู๊ มันไม่ใช่แค่ความเป็นอิสรเสรีหรือเสื้อกันหนาวตัวนั้นเท่านั้น แต่ปีนั้นเป็นปีแรกที่มันเริ่มแตกเนื้อหนุ่มทำให้มีเสียงเรียกร้องจากธรรมชาติจนต้องวิ่งออกไปหาทางระบายนอกบ้านเหมือนหมาผู้ชายวัยเจริญพันธุ์ทั้งหลาย

 3 วันแรกที่ไอ้บู๊หายตัวไปปล่อยให้แม่เซ็กซี่ของมันเฝ้าบ้านอยู่เพียงเดียวดาย ข้าวที่เราคลุกใส่จานประจำตัวไว้หน้าบ้านต้องบูดแล้วบูดอีก จนสุดท้ายก็เป็นหน้าที่ของผมต้องออกไปตามหาดูว่า ไอ้หมาตัวดีจะไปเป็นลมเป็นแล้งหมดเรี่ยวหมดแรงเพราะไม่ได้กินข้าวอยู่ที่ไหน

 ผมเดินหามันอยู่ร่วมชั่วโมงจึงได้พบ มองเห็นแต่ไกลทีเดียวจากเสื้อยืดคอกลมที่สวมใส่ติดตัวอยู่ แต่ถึงตอนนี้จะเรียกว่าเสื้อก็คงไม่เต็มปากเต็มคำนัก เพราะนอกจากจะดำขะมุกขะมอมเหมือนผ้าขี้ริ้วแล้วยังขาดวิ่นจนดูแทบไม่ออกว่าเป็นเสื้อ ซึ่งทั้งหมดนี้ก็คงเกิดจากการใช้ชีวิตต่อสู้ปากกัดตีนถีบแบบลูกผู้ชายชาติหมาในฤดูกาลแห่งความรักของพวกมันอย่างแน่นอน

 แต่ไอ้บู๊ไม่ได้อยู่ตัวเดียว รอบๆ ตัวมันมีหมาหน้าตารูปร่างต่างๆ กันรายล้อมอยู่สัก 4-5 ตัว ในอิริยาบถผ่อนคลายภายใต้แสงแดดอ่อนยามเช้า ตอนแรกไอ้บู๊ยังไม่เห็นผม จนกระทั่งผมส่งเสียงเรียกนั่นแหละจึงลุกขึ้นยืนเต็ม 4 เท้าอย่างดีอกดีใจกระดิกหางเป็นพัลวัน

 แต่กลับทำท่าลังเลที่จะเดินมาหาผมตามเสียงเรียก
         
บัญชร ชวาลศิลป์