เหตุที่ฉันสนใจกล้วยไม้ (20) | คมชัดลึก

  ฉันตัดสินใจไม่ยอมไปและนิ่งเฉย กระทั่งท่านอธิการบดีตามมาทวงถามฉันจึงตอบปฏิเสธ โดยมีเหตุผลว่าตัวฉันเองไม่ยอมไปทำงานให้คนชาติอื่น เพราะแม้แต่ชาติไทยเองฉันก็ยังทำไม่เสร็จ มันก็แบบเดียวกับการที่ฉันไม่ยอมไปเรียนต่อเอาปริญญาเอกจากสหรัฐอเมริกาโดยทุนมูลนิธิร็อกกี้เฟลเลอร์ จึงพิสูจน์ความจริงแล้วว่า “แม้เงินมากมายแค่ไหนก็ไม่อาจซื้อตัวฉันได้”ล

 ยิ่งช่วง พ.ศ.2515 ซึ่งในปีนั้นฉันได้ศึกษาหาความรู้เกี่ยวกับเทคโนโลยีเพื่อนำมาใช้ปลูกและพัฒนากล้วยไม้ของไทย พร้อมกับที่ฉันได้รับการขอร้องจากประชาชนให้เขียนตำราเกี่ยวกับการปลูกเลี้ยงและพัฒนาพันธุ์กล้วยไม้
ครั้งนั้นฉันทำงานโดยเอาชีวิตตัวเองเข้าไปเป็นเดิมพัน ฉันตั้งใจไว้ว่าจะเขียนตำราหนาเกือบ 1,000 หน้า โดยมีเนื้อหาสาระไม่น้อยกว่า 20 บท

 ฉันคำนึงอยู่ในใจว่าถ้าขืนปล่อยให้เหตุการณ์เป็นอยู่อย่างนี้ งานที่ตั้งใจไว้ก็คงไม่เป็นผลสำเร็จอย่างแน่นอน ฉันใช้วิธีให้คนอื่นบังคับตัวเองโดยที่เชื่อว่าตนจะต้องมีจิตใต้สำนึกที่รับผิดชอบอยู่แล้ว
ฉันเขียนเนื้อหาสาระบทที่ 1 เสร็จ จึงส่งไปให้โรงพิมพ์ พร้อมกับบอกว่า “ฉันจะทำหนังสือเล่มนี้ให้เสร็จภายใน 1 เดือน หลังจากตกปากตกคำกับเขาแล้ว ฉันต้องทำให้ได้ ไม่เช่นนั้นจะเสียชื่อตัวเอง”

 ฉันใช้โรงพิมพ์บังคับให้ฉันต้องทำงานหามรุ่งหามค่ำ แม้กลางคืนก็ไม่ได้หลับได้นอน เพราะตัวเองเป็นคนถือสัจจะยิ่งชีวิตมาตลอด พร้อมกันนั้นก็ทยอยส่งโรงพิมพ์ไปทีละบทสองบท ในที่สุดหนังสือเล่มนี้ซึ่งมีความหนาร่วม 1,000 หน้า อีกทั้งมีเนื้อหาสาระภายในหนังสือเล่มนี้รวม 20 บท ตามที่ตั้งใจไว้ทุกอย่าง

 หลังจากนั้น ปรากฏว่าตัวฉันเองก็ต้องไปนอนอยู่ในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์เพื่อให้หมอใส่น้ำเกลือในเส้นเลือดอีก 7 วันและนอนพักอยู่ในโรงพยาบาลประมาณครึ่งเดือน “แต่หนังสือเล่มนั้นก็บรรลุผลสำเร็จตามที่ได้ตั้งใจเอาไว้”

 ไม่เพียงเท่านั้น อีกประมาณ 10 ปี ก็มีผู้คนที่เป็นชาวสวนกล้วยไม้พูดกันว่า “เพราะมีหนังสือเล่มนี้ จึงทำให้พวกเขาบรรลุผลสำเร็จในการทำมาหากินกันมาได้จนกระทั่งถึงบัดนี้”

 ที่เล่ามาแล้วทั้งหมดถ้าจะพูดว่ามันเป็นความสำเร็จภายใต้ร่มเงาของความทุกข์ยาก มันก็ใช่ หากเธอเข้าใจว่าความทุกข์มันนำไปสู่ความสุข แต่ฉันก็ไม่ได้คิดเช่นนั้น หากคิดว่า “ความสำเร็จย่อมเกิดจากการปฏิบัติอย่างมีความสุข”

"ระพี สาคริก"