"ช่วยด้วยโดนไล่ที่อยู่" | คมชัดลึก

 "พวกเราอยู่ที่นี่มาตั้งแต่เกิด วันดีคืนดี ก็มีนโยบายของมหาวิทยาลัย ไล่ให้พวกเราไปอยู่รวมกันที่สวนสมุนไพร จาก 9 ตัว เหลือแค่ 3 ตัว เมื่อก่อนนี้พวกเราโชคดีที่ท่านคณบดีคนเก่าเมตตาให้อยู่ พวกเราไม่เคยวิ่งไล่เห่าใคร พวกเราแก่มากแล้ว บวกกับน้ำหนักตัวที่มาก ทั้งยังมีโรคมะเร็งและโรคเลือดที่พวกเราเป็นอยู่ ทำให้นักศึกษา เจ้าหน้าที่ และอาจารย์ในวิทยาลัยศาสนศึกษาสงสาร และให้พวกเราอยู่ในช่วงชีวิตสั้นๆ ที่เหลือของพวกเรา
 แต่พอท่านคณบดีหมดวาระไป ก็ไม่มีใครคอยปกป้องพวกเรา 3 ตัวได้อีก คนใหม่ที่มารักษาการคณบดีก็ไม่ชอบพวกเรา เพียงเพราะว่าพวกเราเป็นสุนัขแก่ๆ ที่เห็นแล้วรกหูรกตาหรือครับ พวกเราเข้าใจว่านโยบายรวมหมาทั้งหมดไว้ในที่เดียวกันจะให้ที่นี่ดูดีขึ้น แต่รู้ไหมครับว่าที่ที่ให้เราอยู่มันคับแคบมาก กรงทั้งเล็กและว้าเหว่ เพื่อนของพวกเรา 6 ตัว ที่ไปอยู่ก็ดุดันขึ้น เพราะเครียดจากการถูกขัง เห็บหมัดมีมากขึ้นกว่าเดิม โอกาสที่จะได้เจอผู้คน ได้รับความรักจากนักศึกษา แม้แค่เพียงลูบหัว ก็ไม่มีอีกแล้ว
 วิทยาลัยศาสนศึกษา มหิดลศาลายา (ศาลายา) ไม่อยากให้พวกเรา 3 ตัว ที่เหลือต้องไปใช้ชีวิตอยู่ในกรงแคบๆ เหงาๆ อย่างนั้น จึงต้องยอมยกพวกเราให้ไปอยู่วัดกับพระที่ต่างจังหวัด จากวันนี้ ชีวิตของพวกเราคงต้องไปตายเอาดาบหน้า ขนาดนักศึกษาที่รักพวกเรา พยายามจะลงชื่อขอพวกเราไว้ ยังถูกห้าม
 อยากรู้ว่าคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องในเรื่องนี้จะรู้บ้างไหม พวกเรารู้สึกอย่างไร เราผูกพันและได้รับความรัก การดูแลจากคนที่นี่ดีขนาดไหน เราไม่ได้สกปรกอาบน้ำก็บ่อย มีพัดลมประจำตัวเวลาร้อน ถ้าหนาวก็มีผ้าห่ม มีข้าวกินทุกวัน แม้วันหยุด บางครั้งผมก็ได้นอนในห้องแอร์ ก่อนนอนก็มียากันยุงจุด มีนักศึกษาคอยทักทายหยอกล้อ เวลาผมอยากอ้อนไปใกล้ๆ ก็มีแต่คนลูบหัว ให้ของกิน
 ผมอยู่ที่นี่มาตั้งแต่เล็ก มีใครได้ยินเสียงของผมบ้าง เสียงของพวกเรา 3 ตัวจะดังพอให้ใครยื่นมือมาช่วยบ้างหรือเปล่า แต่คงไม่มีใครได้ยิน เพราะพวกเราเป็นแค่สุนัขแก่ๆ 3 ตัว ที่ไม่มีใครต้องการแล้ว"
สีสวาท สีทอง และเพื่อน
ตอบ
 น.ส.อรดี เพ็งดิษฐ์ เจ้าหน้าที่บริหารงานทั่วไป วิทยาลัยศาสนศึกษา มหาวิทยาลัยมหิดล (ศาลายา) ชี้แจงว่า ทราบเรื่องนี้แล้ว นักศึกษาร้องเรียนแทนสุนัข และส่งต่อๆ กันผ่านเฟซบุ๊ก
 มีสุนัขอยู่ 2 ตัว อายุประมาณ 6-7 ปี ชื่อสีสวาทกับสีทอง ส่วนอีกตัวหนึ่งเพิ่งมาอยู่ใหม่ สีสวาทกับสีทองเป็นพี่น้องกัน และเป็นที่รักใคร่ของนักศึกษา เพราะตัวอ้วน แสนรู้ ทำให้นักศึกษาผูกพันไม่อยากให้ทั้งสองตัวถูกย้ายไปที่อื่น
 นโยบายย้ายสุนัขออกจากพื้นที่ของมหาวิทยาลัยมีมานานแล้ว แต่ที่ผ่านมาไม่ได้จริงจัง ทั้งที่ก่อนหน้านี้ได้นำสุนัขที่มีอยู่ตามตึกต่างๆ ประมาณ 10 กว่าตัว ไปเลี้ยงในกรงรวมของมหาวิทยาลัย มีสัตวแพทย์ดูแลอย่างดี มีข้าวกิน อาบน้ำ ฉีดยา ทำหมัน และฝังไมโครชิพ ไม่ได้อยู่อย่างทุกข์ทรมาน จนถึงปัจจุบันมีผู้อุปการะรับเลี้ยงหมดแล้ว ตั้งแต่มี งานมหิดลคนรักสัตว์ 
 ส่วนเจ้าสีสวาทกับสีทอง ก็มีผู้อุปการะแล้ว เป็นพระนักศึกษาจากวัด จ.ระยอง ยังศึกษาอยู่ในวิทยาลัยศาสนศึกษา มีความประสงค์ว่าต้องการนำทั้ง 2 ตัวไปอุปการะที่วัดใน จ.ระยอง สุนัขทั้งสอง ตัวก็สนิทกับพระ เพราะดูแลกันมาตั้งแต่ต้น
 ที่ผ่านมาวิทยาลัยเคยตั้งตู้ขอรับบริจาคค่าอาหารและยารักษาพยาบาล แต่ก็ไม่มีใครบริจาค หรืออุปการระเลย ตอนนี้เก็บตู้ไปหมดแล้ว
 ปัญหาที่แท้จริงคือ มีแต่คนเมตตาสงสาร แต่ไม่มีใครเลี้ยงดูจริงจัง หรือดูแลยามเจ็บป่วย...
ลุงแจ่ม