คนรักหมา - หมาตัวแรกของผม : หมาเศร้า | คมชัดลึก

 ลองอ่านดูครับ...

 “...เด็กบ้านผมไปเอาลูกหมามาเลี้ยง 3 ตัว ตัวผู้ 2 ตัว ตัวเมีย 1 ตัว ตัวผู้ขนปุกปุยน่ารัก ตัวเมียขนเกรียนแบบหมาไทยทั่วๆ ไป ตัวเล็กและอ่อนแอกว่าอีก 2 ตัว กินอาหารไม่ได้มากเท่าเพราะแย่งไม่ทันและไม่มีใครรัก มันจึงผอมกว่าเพื่อน ผมเคยกันอาหารไว้ให้มันเฉพาะเป็นบางคราวเพราะสงสาร พอมันโตได้ 2 เดือนผมก็เอาขึ้นรถไฟไปให้ภรรยาผมที่จังหวัดนครสวรรค์

 ผมต้องไปนครสวรรค์เดือนละ 1 ครั้ง ทุกครั้งที่มันเห็นผมมันจะดีใจและลิงโลดเหมือนหมา ต้องติดตามขึ้นไปบนบ้านซึ่งเป็นที่ต้องห้ามสำหรับหมาทุกตัว แต่เมื่อมันเห็นผมแล้วมันก็รู้สึกว่ามีสิทธิที่จะละเมิดข้อห้ามได้พักหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้ทำความเดือดร้อนให้ใคร มันจะหมอบอยู่ใกล้ๆ ตาจับอยู่ที่ผมเป็นประจำ ผมเห็นความเป็นมิตรสนิทในตาของมัน ใครไม่เห็นก็ช่าง ผมรับว่ามันเป็นเพื่อนผม

 เมื่อผมกลับกรุงเทพฯ มันจะตามลูกผมไปโรงเรียนทุกวัน นอนอยู่ใต้โต๊ะเรียนของลูก ไม่มีใครไล่จนกว่าลูกผมจะกลับบ้าน ผมว่ามันป้องกันลูกแทนผม

 ครั้งหนึ่งผมไปนครสวรรค์ มันวิ่งมาต้อนรับที่ประตูรั้วโดยมีลูกซึ่งกำลังคลอดอยู่ครึ่งตัวติดมาด้วย แล้วกลับไปคลอดต่ออีก 4 ตัว
พอมันอายุได้ 3 ปี ครอบครัวของผมก็ย้ายเข้ากรุงเทพฯ ส่วนมันก็คงอยู่ที่บ้านเดิม ต่อมาไม่นานผมไปธุระที่นครสวรรค์ก็ไม่เจอมัน ก็ถามญาติที่เป็นเจ้าของบ้าน จึงรู้ว่าตั้งแต่ครอบครัวผมย้ายไปแล้ว มันไม่ค่อยได้อยู่บ้าน หายไปครั้งละนานๆ ดุร้าย ไล่กัดคนเป็นประจำ ถูกฟันคอเหวะหวะ
กลับมานอนตายอยู่ในห้องลูกผม...”
เรื่องความรักความผูกพันของหมากับเจ้าของมีอยู่ทั่วโลกซึ่งผมเคยนำมาเล่าให้ฟังแล้วหลายเรื่องด้วยกัน อย่างเรื่องของ “ฮาจิ” ที่ยังคงมีรูปปั้นของมันอยู่ที่หน้าสถานีรถไฟของญี่ปุ่นจนทุกวันนี้ และเพิ่งกลายเป็นหนังฝรั่งฉายไปทั่วโลกเมื่อไม่นานมานี้ เป็นต้น
ดังนั้น หากคุณคิดจะเลี้ยงหมาสักตัวจึงต้องคิดให้จงหนักว่า จะดูแลมันได้โดยตลอดรอดฝั่งหรือไม่ เพราะหากมีความจำเป็นต้องแยกจากกันแล้วไม่สามารถหาบ้านใหม่ดีๆ ให้ได้ คุณมีสิทธิจะเจ็บปวดไปจนตาย...

ไม่เชื่อลองย้อนไปอ่านดูอีกรอบก็ได้ !!!

บัญชร ชวาลศิลป์