คนรักหมา-หมาตัวแรกของผม | คมชัดลึก

แล้วก็เกิดปัญหาที่นำไปสู่การพลัดพรากระหว่างเรากับหมาของเราขึ้นเป็นครั้งแรก ที่ผมเคยนำมาเล่าให้ฟังไปแล้ว จึงขอย่อเพียงสั้นๆ ว่า ผมต้องย้ายจากเมืองกาญจน์ไปอยู่ลพบุรีเพื่อทำหน้าที่เป็นอาจารย์ที่โรงเรียนทหารปืนใหญ่ ซึ่งช่วงแรกยังไม่มีบ้านพักให้ ต้องแก้ปัญหากันเอาเอง

 ผมเลือกบ้านเช่าหลังเล็กๆ ที่หน้าศูนย์การทหารปืนใหญ่ซึ่งไม่สามารถนำหมาทั้งหมดของเรามาจากเมืองกาญจน์ได้ ซึ่งในที่สุดก็ต้องตัดใจนำมาเฉพาะเซ็กซี่กับเจ้าบู๊เท่านั้น แต่นับว่ายังโชคดีที่หมาตัวอื่นๆ ของเรามีแต่คนอยากได้ จึงหาบ้านใหม่ให้น้องๆ เจ้าบู๊ได้ไม่ยากนัก

 ภรรยาผมจัดการขั้นตอนการส่งมอบหลานของเราให้เจ้าของใหม่อย่างเป็นระบบ เธอบอกว่า หมาไม่ใช่วัตถุสิ่งของ แต่มีหัวใจเหมือนเรา ดังนั้น จะเที่ยวให้ใครส่งเดชไม่ได้ ดังนั้น เมื่อเธอตกปากรับคำว่าเพื่อนบ้านคนใดจะได้เป็นเจ้าของลูกหมาตัวไหนแล้ว เธอก็จะเปิดโอกาสให้มีการทำความคุ้นเคยและเลี้ยงดูก่อนเป็นลำดับแรก พอสายๆ หลังเสร็จอาหารมื้อเช้าที่บ้านเราแล้วก็อนุญาตให้ว่าที่เจ้าของใหม่นำตัวไปเล่นและสร้างความคุ้นเคยที่บ้านของเขาได้ เย็นๆ เอามาส่งคืน ค่อยเป็นค่อยไป

 ทำเช่นนี้ หลานของเราจึงคุ้นเคยกับเจ้าของใหม่ดุจญาติสนิท คล้ายๆ ตอนเด็กๆ ที่พ่อแม่มักส่งผมกับน้องๆ ไปอยู่กับลุงป้าน้าอาที่ต่างจังหวัดเวลาปิดเทอมใหญ่ จนทำให้เรามีความรู้สึกเหมือนกับเป็นบ้านของเราอีกแห่งหนึ่ง ประมาณนั้น

 เหตุนี้ วันที่ผมกับภรรยาพร้อมเซ็กซี่และเจ้าบู๊โบกมืออำลาหลานทั้งสี่ จึงไม่ต้องมีการเสียน้ำตากันทั้งคนและหมา นอกจากฝ่ายคนคือผมกับภรรยาจะรู้สึกใจหายอยู่บ้าง แต่ก็เห็นได้ว่า มันคงรู้ว่าจะไม่ได้พบกันแล้ว เพราะดิ้นรนจะวิ่งตามรถที่จะพาเราไปบ้านใหม่ที่ลพบุรีให้ได้...

 เราไม่มีโอกาสพบพานหลานทั้งสี่ของเราอีกเลย แต่ก็ได้รับข่าวคราวอยู่บ้างว่าทุกตัวอยู่สบายเติบใหญ่เป็นหมาที่ดีของชาติ สมกับที่ภรรยาผมอบรมสั่งสอนไว้ทุกประการ

 ครับ...ฝากประสบการณ์ครั้งนี้ไว้ด้วยว่า หมานั้นลงได้ปักใจเป็นหมาของใครแล้วมันก็จะผูกพันไปจนตาย เหมือนที่ผมเคยนำเรื่องความจงรักภักดีของหมาต่างแดนมาเล่าให้ฟัง อย่างเรื่องเจ้าฮาจิของญี่ปุ่นเป็นต้น

 ดังนั้น หากเลือกได้อย่าเที่ยวเอาไปปล่อยหรือยกให้ใครเป็นอันขาด แต่หากจำเป็นต้องแยกจากกัน

 ก็กรุณาช่วยหาบ้านใหม่ดีๆ ให้มันด้วยครับ !
     
บัญชร ชวาลศิลป์