คนรักหมา -หมาตัวแรกของผม : รองเท้าปริศนา | คมชัดลึก

ภรรยาผมเป็นลูกทหารแถมยังมีสามีเป็นทหารอีกต่างหาก เพราะฉะนั้นระหว่างที่ยังไม่มีลูกได้เลี้ยงดูสั่งสอนจึงได้อาศัยหมาทั้ง 5 ตัวนี่แหละเป็นที่ทดลอง โดยเฉพาะเรื่องระเบียบวินัย หมาทั้งหมดได้รับการอบรมให้วางเนื้อวางตัวอย่างเหมาะสม เช่น การกินก็ต้องมีมารยาท มีชามอาหารของใครของมัน จะเที่ยวมั่วกินชามของคนอื่นเขา หรือแย่งกันกินไม่ได้ วันหนึ่งๆ จะออกนอกบ้านได้ก็แค่สองเวลาเช้าเย็นเท่านั้น นอกนั้นต้องอยู่แต่ในรั้วบ้านจะได้ทำหน้าที่เป็นหูเป็นตาเป็นเพื่อนแก้เหงาให้คุณยาย (คือภรรยาผม) ฯลฯ

 ทุกตัวยอมรับกฎเกณฑ์กติกาเรื่องออกนอกบ้าน ยกเว้นเจ้าบู๊ตัวเดียวที่ภรรยาผมเอาไม่อยู่
จำเป็นต้องให้สิทธิพิเศษ อยากจะเข้าออกตอนไหนก็ได้ โดยนึกเสียว่าเป็นลูกชายคนโตที่พ่อไม่อยู่บ้าน จึงต้องรับผิดชอบความสงบเรียบร้อยทั้งในและรอบๆ บ้าน เพื่อความปลอดภัยของคนในบ้าน อย่างไรก็ตาม ไม่ว่ากลางวันมันจะเที่ยวตะลอนๆ ไปที่ไหน แต่พอตกเย็นก็จะกลับมานอนบ้านเสมอ

 และจุดที่มันเลือกนอนก็คือระหว่างตัวบ้านกับรั้วไม้ไผ่ซึ่งเป็นจุดที่เหมาะสมที่สุดในการดูแลความปลอดภัยของบ้านในเวลาวิกาล

 แต่ยิ่งนานวันเข้า เจ้าบู๊ก็ยิ่งขยายพิสัยการลาดตระเวนตรวจตราออกไปไกลยิ่งขึ้น และด้วยรูปร่างหน้าตาที่สะดุดตาผู้คนที่พบเป็น แถมด้วยท่าทางหยิ่งๆ ใครเรียกก็หันไปมองด้วยหางตาแบบไว้ตัว รวมทั้งจิตใจแบบนักสู้ไม่ลดหางให้หมาหน้าไหนทั้งสิ้น ไม่ว่าเล็กไม่ว่าใหญ่ ไม่ว่าตัวต่อตัวหรือรุมกันแบบหมาหมู่ ไอ้บู๊ไม่มีถอย ผู้คนแถวนั้นจึงรู้จักมันเป็นอย่างดี ข่าวคราวความเคลื่อนไหวของมันจึงมีคนมาเล่าให้ภรรยาผมฟังอยู่เสมอ

 แล้วความเป็นผู้นำของมันก็จะพัฒนาไปอีกขั้นหนึ่ง นอกเหนือไปจากเรื่องของการคุ้มภัยผู้ที่อยู่ในการดูแล-ทั้งหมาและคน

 ตรงห้องครัวหน้าห้องน้ำในทาวน์เฮ้าส์ของเรา ก่อนจะไปเรียนเมืองนอก ผมจัดการเอาเตียงสนามมากางไว้เพื่อเป็นที่นั่งเล่นนอนเล่นของภรรยา แล้ววันหนึ่งเธอก็เห็น รองเท้าผู้ชายคัทชูสีดำข้างหนึ่งระเห็จขึ้นมาวางอยู่บนเตียงสนามหลังนี้ สร้างความงุนงงแก่ภรรยาของผมเป็นอย่างยิ่ง และหลังจากได้พินิจพิเคราะห์โดยละเอียดก็พบว่ายังอยู่ในสภาพใช้งานได้

 เธอถามข้างๆ บ้านแต่ก็ไม่มีใครเป็นเจ้าของรองเท้าปริศนาข้างนี้ สุดท้ายจึงนำไปวางไว้ตรงนอกรั้วติดถนน แต่พอวันรุ่งขึ้นนอกจากรองคัทชูข้างนั้นยังอยู่แล้วก็ยังมีคอมแบทข้างหนึ่งวางอยู่ รุ่งขึ้นไปอีกวันหนึ่งเป็นรองเท้าผ้าใบ ฯลฯ สร้างความงุนงงให้ภรรยาผมหนักขึ้นไปอีก

 เรื่องไม่จบลงแค่นั้น เพราะนอกจากรองเท้าชนิดละข้างจะมีจำนวนมากขึ้นตามลำดับแล้ว วันถัดมาก็กลายเป็น กางเกงในผู้หญิง
 ผู้หญิงอยู่ตัวคนเดียวเจอะเหตุการณ์ประหลาดนี้เข้า ทำให้เธอเกิดความกังวลไม่น้อย...

 บัญชร ชวาลศิลป์