คนรักหมา-หมาตัวแรกของผม:ไอ้บู๊ผู้พิทักษ์ | คมชัดลึก

นอกจากการที่เขย่าตัวไม่ยอมให้มันหลับ และการที่ได้รับการรักษาพยาบาลจากหมอแสนดีอย่างทันท่วงทีแล้ว เคล็ดลับสำคัญอีกประการหนึ่งที่พ่อสอนเธอไว้คือ หมาตัวไหนมีปานดำที่ลิ้น หมาตัวนั้นจะไม่มีวันตายเพราะถูกงูกัดเป็นอันขาด

 แน่นอน...ไอ้บู๊มีปานดำเบ้อเริ่มที่ลิ้นครับ

 หลังจากผ่านเหตุการณ์เสียวไส้ครั้งนี้มาแล้ว เจ้าบู๊ก็เติบโตควบคู่มากับน้องๆ ทั้ง 4 ของมันมาตามลำดับ และจากพฤติการณ์ของมันที่ภรรยาเขียนมาเล่าให้ผมฟังทางจดหมายนั้น ทำให้ผมรู้สึกรักใคร่และอยากเห็นหน้ามันเป็นพิเศษ

 ยิ่งโตขึ้นความเป็นผู้นำของเจ้าบู๊ก็ชัดเจนขึ้นตามลำดับโดยได้รับการยอมรับจากน้องๆ ทั้ง 4 ของมันอย่างไม่มีข้อแม้ แต่เจ้าบู๊ก็ไม่ได้ใช้ตำแหน่งหน้าที่ในทางเสียหายเที่ยวไปข่มเหงรังแกรีดไถประชาชนผู้บริสุทธิ์แต่อย่างใด แต่จะใช้อำนาจไปในลักษณะเหมือนพระเอกในหนังคาวบอยสมัยก่อน รวมทั้งซูเปอร์แมน แบทแมน และอินทรีแดง ฯลฯ คือ “ปราบ(คน)หมาพาล อภิบาล(คน)หมาดี” โดยเฉพาะกับถิ่นที่อยู่ของตัวเองและหมาทั้งปวงในความดูแลได้แก่แม่เซ็กซี่และน้องๆ ชายหญิงของมันทั้ง 4 จะได้รับเรตติ้งความสำคัญเป็นลำดับหนึ่ง

 อย่างที่บอกไปแล้วว่า หมาเมื่ออยู่กับเจ้าของนานเข้าก็จะนึกว่าเจ้าของนั้นก็เป็นหมาเหมือนมัน ดังนั้น หมาในความรับผิดชอบของจ่าฝูงอย่างมันจึงรวมไปถึง “คุณยาย” ของมันซึ่งก็คือภรรยาผมเข้าไปด้วย

 บริเวณรอบๆ รั้วบ้านซึ่งมีภรรยาผมอยู่โยงเฝ้าอย่างเดียวดายรอวันสำเร็จการศึกษาของผมจึงอยู่ในสภาพปลอดภัย ทั้งจากคนที่เดินเฉียดรั้วเข้ามาใกล้ๆ และสัตว์ร้าย โดยเฉพาะงูน้อยใหญ่หลายยี่ห้อที่ชอบเลื้อยข้ามถนนมาจากป่าหน้าบ้าน รับรองไม่มีวันผ่านด่านเจ้าบู๊เข้ามาในรั้วบ้านเราอย่างเด็ดขาด

 ส่วนหมาต่างถิ่นนั้นเลิกพูดได้เลย เพราะแค่เข้ามาอยู่ในระยะตรวจการณ์ด้วยสายตาซึ่งมันถือว่าเป็นเขตเศรษฐกิจจำเพาะของบ้านเราเท่านั้นแหละ เจ้าบู๊เป็นต้องส่งเสียงร้องปรามไว้ก่อนแต่ไกลว่า อย่าเข้ามานะโว้ยเฮ้ย...พูดไม่ฟังเป็นได้เจอดี ฯลฯ ซึ่งหากเกิดการท้าทายดื้อดึง เจ้าบู๊ซึ่งตอนนี้หนุ่มเต็มตัวแล้วหากประตูรั้วไม่เปิดมันก็จะโดดข้ามรั้วที่สูง 1 เมตรออกไปป้องกันเอกราชอธิปไตยทันทีตามนโยบายการทูตแบบเรือปืน

 ดูแลครอบครัวแทนผมอย่างนี้ ยิ่งทำให้ผมอยากกลับบ้านไปเห็นตัวเป็นๆ ของมันมากขึ้น!
         บัญชร ชวาลศิลป์