
หมาตัวแรกของผม:ปาฏิหาริย์มีจริง
ตอนที่ไอ้บู๊ถูกงูกะปะกัดนั้น ผมไม่ได้อยู่ที่บ้านเมืองกาญจน์ เพราะอยู่ระหว่างการเรียนอยู่ที่อเมริกาโน่น จึงรับทราบเรื่องทั้งหมดต่อไปนี้จากจดหมายของภรรยาทั้งสิ้น
ไอ้บู๊ถูก งูกะปะ กัดที่ข้างรั้วบ้านริมป่าของเราและที่สามารถระบุประเภทของงูที่มากัดได้อย่างแม่นยำเช่นนี้ก็เนื่องจากภรรยาผมเป็นเด็กบ้านสวนมาแต่อ้อนแต่ออกจึงคุ้นเคยกับงูเงี้ยวเขี้ยวขอเป็นอย่างดี (รวมทั้งสัตว์ป่าอื่นๆ เช่น หมูป่า กระจง กระรอก กระแต งูสิง แมลงเม่า ฯลฯ ซึ่งจัดอยู่ในหมวดอาหารป่านั้น เธอล้วนเคยรับประทานตามพ่อซึ่งเป็นพรานใหญ่มาแล้วทั้งนั้น)
ดังนั้นหลังจากจัดการกับงูกะปะจนเด๊ดสะมอเร่ไปแล้วในฐานที่มาทำร้ายหลานชายของเธอ โทษสมควรตาย มิไยที่น้องปะจะพยายามชี้แจงว่า ผมนอนของผมอยู่ดีๆ หมาน้ามาเหยียบผมต่างหากผมจึงต้องป้องกันตัวไปตามแต่เหตุ ซึ่งเธอไม่ยอมรับเหตุผลนี้
มีอะไรก็มาฟ้องฉันซียะ หมามีพ่อมีแม่ จะเที่ยวมาลงโทษเองได้อย่างไร หมามันยังเด็กแค่ 2 เดือน จะไปรู้ประสาอะไร...นี่แน่ะนี่แน่ะ !!! จัดการกับน้องปะแล้วเธอก็รีบหันมาประคองเจ้าบู๊ซึ่งชักเริ่มทำท่าง่วงงุนอันเป็นลักษณะของคนที่ถูกงูชนิดนี้กัดเอา คือพิษงูจะแล่นเข้าสู่เส้นประสาททำให้เกิดอาการง่วงแล้วหลับตายในที่สุด ซึ่งทั้งหมดนี้ภรรยาผมเคยได้รับคำสั่งสอนเป็นอันดีจากพ่อซึ่งมีประสบการณ์อย่างช่ำชองในการเดินป่า ภรรยาผมจึงไม่ยอมให้ไอ้บู๊หลับด้วยการเขย่าตัวเรียกชื่อบู๊...บู๊ อยู่ตลอดเวลา พร้อมสั่งการให้เด็กในบ้านรีบวิ่งไปบอกเพื่อนบ้านที่มีรถจี๊ปประจำตำแหน่งให้ช่วยพาเธอและบู๊ไปยังสถานีอนามัยประจำตำบลลาดหญ้าซึ่งอยู่ห่างไปประมาณ 5-6 กม.
ใช้เวลาเกือบ 20 นาทีกว่าที่ภรรยาผมซึ่งประคองไอ้บู๊ไว้ในอ้อมกอดพร้อมเขย่าตัวและเรียกชื่อไม่ยอมให้มันหลับจะมาถึงสถานีอนามัย พนักงานอนามัยก็ดีใจหาย ทั้งๆ ที่สถานที่นี้เขามีไว้สำหรับรักษาคน คุณหมอมองซ้ายมองขวาพอแน่ใจว่าไม่มีใครเห็นแล้วเก็บไปร้องเรียนภายหลังก็จัดการเอาเซรุ่มแก้พิษงูของคนมาแบ่งฉีดให้พร้อมแสดงความห่วงใยว่า ลูกหมาตัวแค่นี้ดูท่าจะรอดยากครับ
ขณะที่ภรรยาผมยังคงเขย่าตัวเรียกมันตลอดเวลาไม่ยอมให้หลับ
เหมือนในหนังฝรั่งเลยครับ ต่อให้แกนโลกเอียงผิดองศาจนน้ำท่วมโลกถึงยอดเขาเอเวอเรสต์ (ใช่ครับ หนัง 2012 นั่นแหละ) แต่ตราบใดที่มนุษยชาติยังมีความหวังและศรัทธา ตราบนั้นปาฏิหาริย์ย่อมเกิดขึ้นได้เสมอ
ตอนจบ เจ้าบู๊จะค่อยๆ เผยอเปลือกตาขึ้นช้าๆ และคำแรกที่ออกจากปากของมันจนทำให้ภรรยาผมยิ้มทั้งน้ำตาคือ
“โอ แกรนด์หมา...ไอ เลิฟ ยู”
ไอ้บู๊รอดตายอย่างปาฏิหาริย์ครั้งนี้มีคำอธิบายจากภรรยาผมครับ...
บัญชร ชวาลศิลป์



