คนรักหมา - หมาตัวแรกของผม : ไอ้บู๊โดนงูกัด | คมชัดลึก

 น้องเหลือมไม่ค่อยน่ากลัวเท่าไหร่เพราะไม่มีพิษ ส่วนน้องเห่าก็ตัวใหญ่มองเห็นได้แต่ไกลไม่ซวยจริงๆ เดินไปเหยียบหัวเขาเข้าก็ต่างคนต่างอยู่ ต่างคนต่างไป ผิดกับน้องใหม่ร้ายบริสุทธิ์อย่างน้องปะ 

 น้องปะตัวเล็กนิดเดียวประมาณว่างูเขียวเห็นจะได้ ลำตัวเป็นสีน้ำตาลพร้อมลวดลายที่ดูคล้ายกิ่งไม้เก่าๆ เธอชอบขดตัวขยุกขยิกโดยสันนิษฐานว่าเจตนาจะพรางตัวให้ดูคล้ายๆ กิ่งไม้หรือก้อนหิน สถานที่ที่คุณเธอชอบฝังตัวอยู่ก็คือตามโคนไม้หรือก้อนหินที่นักเดินป่าชอบใช้เป็นสถานที่พักเหนื่อยระหว่างเดินทาง ตอนที่พวกผมเรียนหลักสูตรจู่โจมนั้น ครูฝึกจะย้ำนักย้ำหนาว่า ก่อนจะหย่อนก้นลงนั่งพักตามสถานที่เหล่านี้ให้ดูซ้ายดูขวาให้รอบคอบเสียก่อน เดี๋ยวจะไปมีเรื่องกับน้องปะเข้า

 ต้องถือเป็นความซวยอยู่แล้วสำหรับคนที่ถูกงูกัด ไม่ว่าจะมีพิษหรือไม่มีพิษ แต่สำหรับน้องปะแล้ว ใครโดนเธอฝังเขี้ยวจะต้องได้รับคำสรรเสริญว่า-ซวยเป็นพิเศษ ด้วยเหตุว่า แม้จนปัจจุบันนี้ก็ยังไม่มีเซรุ่มแก้พิษของน้องปะเขา ไม่เหมือนกับโดนน้องเห่าหรือแม้กระทั่งน้องอางกัดเอา

 ใครโดนงูกะปะกัดต้องใช้เซรุ่มรวมครับ-ไม่มีเซรุ่มเฉพาะ

 เรื่องแบบนี้ทำให้ผมนึกถึงศัพท์ทางการเมืองที่ดูเหมือนจะเป็นคุณสมัครผู้ล่วงลับบัญญัติไว้นานมาแล้วสำหรับ ส.ส.ในพรรคประชากรไทยของท่านกลุ่มหนึ่งที่เปลี่ยนใจไปอยู่พรรคอื่นโดยเรียกว่า “กลุ่มงูเห่า”

 คุณสมัครท่านเป็นผู้ใหญ่ที่มีใจเมตตากรุณา เป็นนักการเมืองมีสปิริต เล่นการเมืองแบบไม่เอากันถึงตาย เปิดช่องทางให้เสมอจึงเอางูเห่ามาเป็นชื่อกลุ่มนี้ เพราะจะอย่างไรก็ยังมีเซรุ่มฉีดแก้พิษ วันข้างหน้านึกจะเปลี่ยนใจมาสู่อ้อมกอดคุณสมัครอีกก็ยินดีต้อนรับ ถ้าคุณสมัครใจร้ายต้องเรียกพวกนี้ว่า “กลุ่มงูกะปะ” เพราะโดนกัดแล้วมีโอกาสเสียชีวิตสูงมาก ไม่มีเซรุ่มเฉพาะให้...
เดี๋ยวนี้ได้ข่าวว่ายังมีกลุ่มงูชนิดนี้อยู่ในสภาซึ่งมักจะปรากฏตัวเวลาต้องมีการยกมือลงมติในเรื่องสำคัญๆ
งูเห่าพวกนี้ต่างกับงูเห่าของอินเดียที่เคลื่อนไหวไปตามเสียงปี่ของอาบัง แต่จะเคลื่อนไหวโยกเนื้อโยกตัวไปตามใบไม้สีเทาที่โบกสะบัดไปมาล่อตาล่อใจ...

 เล่ามาเสียยืดยาวก็เพียงเพื่อจะบอกว่า-ไอ้บู๊โดนงูกะปะกัดครับ ส่วนเรื่องจะลงเอยอย่างไรเอาไว้วันอาทิตย์หน้า
         
บัญชร ชวาลศิลป์