จ.ม.ถึงผู้แทน ถึง ตำรวจเมืองพร้าว | คมชัดลึก

 เมืองพร้าว เป็นเมืองที่มีประวัติศาสตร์ยาวนาน แต่นานๆ ผมจะกลับไปเยี่ยมบ้าน เพราะต้องไปทำงานในตัวเมืองเชียงใหม่ ผมกลับบ้านปีละครั้ง ครั้งละ 10 วัน ซึ่งตลอดเวลา 10 วันที่ผมกลับไปอยู่บ้าน ผมใช้เวลาปลดปล่อยอารมณ์อย่างเต็มที่ และใช้เวลาอยู่กับครอบครัว พ่อแม่ อย่างเต็มที่
 ทำให้ผมได้รู้ว่า ตำรวจเมืองพร้าวไม่ค่อยทำงาน ปล่อยชาวบ้านอยู่อย่างไม่ปลอดภัย โจรขโมยชุกชุม ขี้ยาเยอะมาก มีทั้งที่เป็นเด็กและผู้ใหญ่ การพนันก็เยอะ ผมไปเล่นสนุ้กกับเพื่อนๆ แต่เล่นแบบสนุกๆ ไม่ได้พนันขันต่อกัน แต่ที่ผมเห็นในโต๊ะสนุ้กมีแต่การพนัน เล่นได้เสียกันทุกเกม มีเด็กอายุต่ำกว่า 18 ปี เข้ามาเล่นแบบห้ามรุ่งหามค่ำ บ้านช่องไม่กลับ ร้านเกมอินเทอร์เน็ตก็เยอะ มีเป็นสิบๆ ร้าน
 ผมรู้สึกสังเวชบ้านเกิดเมืองนอนของผมเสียแล้ว ผู้ปกครองไปทำอะไรกันอยู่ที่ไหน ไม่ไปดูแลกันเลยว่า ลูกหลานไปหมกมุ่นกับเกมการพนันกันขนาดไหน อย่ามัวแต่ทำมาหากินกันจนไม่มีเวลาดูแลลูกนะครับ ผมยังไม่มีลูก แต่ก็ไม่อยากเห็นเยาวชนในเมืองพร้าวเสียคนไปมากกว่านี้
 ถึงแม้เมืองพร้าวจะเป็นเมืองปิด แต่ผู้หลักผู้ใหญ่ในเมืองพร้าว ก็ควรจะส่งเสริมเยาวชนให้เป็นคนดีต่อไป อย่าเอาหูไปนา เอาตาไปไร่แบบนี้ เสียดายจริงๆ
คนเมืองพร้าว/เชียงใหม่