
"มหาหงส์"แก้ทอนซิลอักเสบ
แม้จะมีถิ่นกำเนิดอยู่แถบเทือกเขาหิมาลัย แต่บ้านเราก็นิยมปลูก "มหาหงส์" ชื่อพื้นเมืองอื่นๆ หางหงส์ เหินแก้ว เหินคำ กันมากเช่นกัน ตามสวนหลังบ้าน แนวคันดิน หรือพื้นที่รกร้างว่างเปล่า
เป็นไม้ล้มลุกในวงศ์ ZINGIBERACEAE ต้นอยู่ใต้ดิน ชูใบขึ้นเหนือพื้นดินเป็นกอ สูงได้ราว 2 เมตร มีประโยชน์ด้วย บางแห่งปลูกเป็นไม้ประดับตามแนวทางเดิน ส่วนสรรพคุณทางยา หัวใต้ดินต้มกับน้ำใช้เป็นยากลั้วคอ แก้ต่อมทอนซิลอักเสบ หรือใช้น้ำคั้นทาแผลบวม
ใบ เป็นใบเดี่ยว รูปขอบขนานหรือรูปใบหอกแกมรูปขอบขนาน กว้าง 4-9 เซนติเมตร ยาว 35-60 เซนติเมตร โคนสอบแคบ ปลายเรียวแหลม
ดอก ออกเป็นช่อโตที่ยอด สีขาวนวลหรือเหลืองแซม ออกตลอดปี ไม่บานทั้งช่อแต่ทยอยกันบาน เริ่มหอมเวลาเย็น ใบประดับหนา ยาว 2-3 เซนติเมตร ภายในมีดอก 3-4 ดอก กลีบเลี้ยงโคนเชื่อมกันเป็นหลอด ดอกเมื่อบานเต็มที่เส้นผ่าศูนย์กลางราว 10 เซนติเมตร
ผล รูปทรงกระบอก สีแดงอมส้ม เมล็ดสีน้ำตาลแดง
ขยายพันธุ์ ด้วยการแยกหัวใต้ดินปลูก เจริญงอกงามในดินแทบทุกชนิด และที่มีน้ำมาก มีแดดรำไรจนถึงแสงแดดจัด แต่ต้องระวังรากเน่า
"นายสวีสอง "



