AUTUMN BREEZE KOBE 2010 | คมชัดลึก

 ผมได้นำวงขุนอินออฟบีทสยามไปแบบฟูลทีม 10 คน และงานนี้พวกเราทราบดีว่า จะเป็นคอนเสิร์ตของวงเราวงเดียว นั่นก็หมายความว่า จะไม่มีการแสดงอื่นมาร่วมแสดง ที่สำคัญยังจัดแสดงเพียงแค่รอบเดียวอีกด้วย  เพราะฉะนั้นก็ต้องเต็มที่กับการแสดงในค่ำคืนนี้ 

 ปกติผมมักจะบอกกับลูกน้องในวงทุกๆ คนว่า  ทุกครั้งที่เราแสดงไม่ว่าจะที่ไหน ต่างประเทศหรือในประเทศขอให้ ทุกคนคิดว่านี่ คือโอกาสที่จะแสดงฝีมือของเราที่ได้ฝึกปรือมาตั้งแต่เด็กๆ ให้ปรากฏต่อสาธารณชน  และถ้าเราเล่นดีก็จะมีงานให้เล่นต่อไปอีก ถ้าเล่นไม่ดี ต่อไปก็จะไม่มีใครหางานให้เราอีก ซึ่งผมจะบอกกับลูกน้องในวงของผมทุกคนรวมถึงตัวผมเองก็จะคิดอยู่แบบนี้เสมอในทุกครั้งที่ขึ้นแสดงและทุกครั้งที่เป็นงานสำคัญผมกับลูกน้องก็จะต้องทำการบ้านเตรียมตัวและฝึกซ้อมมาเป็นอย่างดี
 
 ที่ผ่านมาไม่ถึง 2 เดือน  พวกเรามาแสดงที่โอซากา ครั้งนั้นเราจะมาแค่ 4 คน แต่ก็พอรู้ ว่าควรจะทำอย่างไรกับการแสดงในครั้งนี้  ซึ่งจะว่ากันจริงแล้ว  พวกผมชอบที่จะเล่นเพลงของท้องถิ่นที่เราได้ไปแสดง  อย่างเมื่อครั้งก่อนที่ชิคาโก ผมก็นำเพลงล้นเกล้าเผ่าไทย ไปแสดงในสไตล์เพลงบลูส์ ซึ่งเป็นแหล่งนิยมของเมืองชิคาโก และถ้าย้อนไปเมื่อปีที่แล้วที่ซิดนีย์มันก็จะหาเพลงท้องถิ่นที่จะเล่นได้ยาก  แต่โชคดีที่เราได้แสดงเป็นรายการแรก  ผมจึงเลือกที่จะเล่นเพลงชาติออสเตเลียกับเพลงชาติไทย  อะไรเหล่านี้มันเป็นเหมือนการให้เกียรติกับท้องถิ่นที่เราจะไปแสดงนั่นเอง

 สำหรับที่โกเบครั้งนี้เป็นเรื่องที่ค่อนข้างง่าย เพราะว่าเพลงญี่ปุ่นที่เราคุ้นเคยมีอยู่หลายเพลง  และคราวที่แล้วพวกเราได้รับคำชมเชยจากชาวญี่ปุ่นมากที่สุดก็คือ เพลงโดราเอมอน ฉะนั้นคราวนี้ผมจึงมุ่งเน้นไปที่ เพลงดอกไม้ให้คุณ หรือชื่อญี่ปุ่นก็คือ เพลงฮานะ  โดยผมบอกกับน้องมดมือคีย์บอร์ดและเป็นคนที่กำลังช่วยผมเรียบเรียงเพลงในอัลบั้มใหม่ของผม  ว่าเราจะต้องเล่นเพลงนี้ 2 เวอร์ชั่นโดยเวอร์ชั่นแรกจะเล่นกันแค่ 3 คนก็คือระนาด คีร์บอร์ดและร้อง เนื่องจากก่อนหน้านี้พวกเราเล่นเพลงหนักเต็มวงมาหลายเพลง  เพราะฉะนั้น เพลงดอกไม้ให้คุณ ในเวอร์ชั่นแรกก็จะเป็นในรูปแบบเบาๆ และไพเราะ และที่สำคัญก็ คือการร้องจะต้องใช้เนื้อร้องทั้งของไทยและญี่ปุ่นสลับกันไปมาแบบให้กลมกลืนเป็นภาษาเดียวกัน

 หลังจากจบเพลงพวกเราก็จะมาเล่นเพลงดอกไม้ให้คุณเป็นสไตล์ละตินแจ๊สไม่มีการขับร้อง  และก็ได้ผลทั้ง 2 เพลงได้รับเสียงปรบมือจากผู้ชมมากเป็นพิเศษกว่าทุกๆ เพลงที่แสดงในคืนนั้น 

 ความจริงแล้วก็ต้องยกความดีให้แก่คุณมดมือคีย์บอร์ดของผมที่เรียบเรียงเพลงทุกอย่างได้ตามที่ผมต้องการและการแสดงคอนเสิร์ตทุกครั้ง โดยเฉพาะที่ญี่ปุ่นแล้วจะต้องโดนเพลงแถมหรือที่เขานิยมเรียกว่าอังกอ ซึ่งเป็นเพลงแถมหลังจากที่การแสดงจบไปแล้ว  และเพลงอังกอในคืนนั้นผมก็เลือกที่จะเล่น เพลงสุกี้ยากี้ ในสไตล์แบบดั่งเดิมของญี่ปุ่น งานนี้ทำให้ผู้ชมทุกท่านลุกขึ้นยืนปรบมือไปตามจังหวะจนจบเพลง  และหลายๆ คนที่เป็นชาวญี่ปุ่นก็จะร้องตามไปด้วย  ซึ่งน้องแมนมือแซกโซโฟนของวงบอกกับผม ว่าเขาเกิดอาการขนลุกซู่ในเพลงอังกอ  ซึ่งทั้งหมดมันก็เกิดจากการเตรียมตัวที่ดีของพวกเรานั่นเอง ที่ทำให้การแสดงในค่ำคืนนั้นเป็นที่ประทับใจของทุกๆ ท่านที่เข้าชม

 ในวันรุ่งขึ้นพวกเราก็ต้องรีบเช็กเอาท์ออกจากโรงแรมแต่เช้า เพื่อที่จะไปเที่ยวในเมืองโอซากา  พวกเราได้ไปทั้งปราสาทโอซากา และย่านชินไซบาชิ  ช็อปปิ้งกันให้สนุกมือ แต่ก็คงจะลำบากกระเป๋าสตางค์

 พวกเราก็อยู่ที่ย่านชินไซบาชิจนถึง 6 โมงเย็น และสุดท้ายพวกเราก็จะไปกินเลี้ยงที่เป็นการเลี้ยงรับและเลี้ยงส่งไปพร้อมกัน ที่บ้านพักของ  ท่านกงสุลใหญ่มานพชัย  วงษ์ภักดี  บรรยากาศที่นั่นสวยงามเป็นอย่างมาก เพราะเนื่องจากอยู่บนภูเขาและสามารถมองเห็นเมืองโอซากาในยามค่ำคืน และเมื่อรับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อยในเวลา 3 ทุ่มครึ่ง พวกเราก็ต้องล่ำลาท่านกงสุลใหญ่  และทุกๆ ท่านที่เกี่ยวข้องเพื่อเดินทางไปสนามบินเคนไซเพื่อเตรียมขึ้นเครื่องในเวลาเที่ยงคืน

 ท้ายนี้ผมก็ต้องขอขอบคุณท่านกงสุลใหญ่และรองกงสุล คุณเนตรนภา  คงศรี กับ คุณสุทธิรักษ์  สง่ามั่งคั่ง  ที่ดูแลพวกเราเป็นอย่างดีรวมถึงผู้ประสานงาน คุณปัฐ  ปัทมจิตร และผู้เกี่ยวข้องกับสถานกงสุลไทยประจำนครโอซากาทุกๆ ท่าน  อีกด้วยครับ  สำหรับฉบับนี้หมดเนื้อที่อีกแล้ว  พบกันใหม่ในฉบับหน้านะครับ... สวัสดีครับ

"ขุนอิน"